Nadat ik eerst vijf minuten bezig was geweest met het uitpakken van het sneeuwpakket waar mijn auto was ingepakt volgde een bijna onmogelijke opgave om van mijn parkeerplek af te komen. Ik werd snoeihard afgestraft door mijn leasemaatschappij vanwege mijn ‘sportieve’ rijgedrag. Een bovengemiddelde bandenslijtage heeft ervoor gezorgd dat ik nu in ieder geval geen ‘all weather‘ banden heb. Laat staan dat ik mag denken aan winterbanden. Een telefoontje naar de leasemaatschappij of ze nog een setje voor me hadden werd beantwoord met een lachsalvo aan de andere kant van de lijn.

Eenmaal van de parkeerplek af wist ik dat ik op moest letten. Gewoon kruipen over de weg en nog rustiger door de bochten, dat was het plan. Stiekem wist ik al dat het bereiken van mijn werk een onmogelijke opgave zou worden. Mijn besluit om toch te gaan was om een goede beurt te kunnen maken bij de baas. It’s the effort that counts, right?

De weg ligt er redelijk bij, dacht ik terwijl ik wegdroom bij het prachtige landschap waar alles ineens wit is. Toch gaat mijn aandacht direct weer terug naar het autorijden want er komt een tegenligger aan en onder die witte balk langs de weg staat gewoon een vangrail verscholen. Precies in de S-bocht raak ik mijn rempedaal lichtjes aan. Dat was heel dom en direct begin ik te glijden. Eerst naar de vangrail daarna precies richting de passerende auto. Een schok! Maar geen knal. Gered door een hoopje bevroren sneeuw. En adem uit!

WoW ~ Sneeuw