Ongeloof

Ik was even uit het veld geslagen. Niet van het nieuws over de rellen die nu in London (of eigenlijk heel Engeland) plaatsvinden maar vooral door hetgene dat erover wordt gezegd door mensen. Vol ongeloof hoorde ik hun aan en ik snapte niet hoe men zoiets überhaupt durfde te zeggen. Eigenlijk snap ik er nog steeds geen snars van.

Misschien ben ik naïef of ben ik juist een van de weinigen die echt snapt hoe het zou moeten werken maar ik weet zeker dat die mensen tegenover mij absoluut niet wisten waar zij het over hadden. Ik heb met open mond staan luisteren naar mensen die met droge ogen durfden te stellen dat mensen die bewust overlast veroorzaken het beste zouden kunnen worden doodgeschoten omdat al dat rellen ons zoveel geld zou kosten.

Dat geloof je toch niet? Dat in een beschaafd land en in een omgeving waarin je verwacht met beschaafde mensen te zijn zulke barbaarse voorstellen worden gedaan. Moorden in het belang van geld. Daar komt het in essentie op neer. Dat is ongeveer the lowest of the lowest there is. Het is een puur egoïstisch motief dat voor een sociaal soort als de mens het ergste is wat je kunt doen. Je eigen soort om het leven brengen zodat je erg zelf beter van wordt. Ik kan mij, met mijn beperkte dieren kennis, geen soorten voor de geest halen die hetzelfde zouden doen anders dan vanuit lijfsbehoud. Al zou een échte sociale groep eerder gezamenlijk ten onder gaan dan de keuze moeten maken iemand uit de groep te stoten. Ik snap gewoon niet hoe je zoiets kunt stellen. Hoe je sowieso denkt te mogen beslissen over andermans leven. Ik kan er niet bij dat je je, voor je zoiets zegt, niet eerst afvraagt hoe dat op jou zou overkomen.

Het grappige is dat wanneer je iemand ermee confronteert dat het allemaal niet zo is bedoeld en dat het er eigenlijk om gaat dat er gewoon harder gestraft moet worden. Maar daar gaat het niet om. Ik vind ook dat je iemand moet straffen voor de misdaden die hij of zij heeft begaan en dat voor sommige vergrijpen dit best wat harder/langer mag dan nu het geval is maar we hebben in onze beschaafde samenleving afspraken gemaakt hoe met elkaar om te gaan (Regels en wetten) en dat voor iedereen die zich hier niet aan houd zijn er ook straffen gesteld. Zo duidelijk als wat en we hebben een macht die de wet handhaaft en een instantie die recht spreekt en per geval bekijkt wat de omstandigheden zijn en zodoende tot een gedegen afweging komt en daarbij de een eventuele straf.

Prima en beschaafd systeem voor een op het oog beschaafd volk waarbij het grondbeginsel te allen tijden dat met respect heeft voor elkaar. Een gezonde samenleving begint bij respect voor jezelf en respect voor de ander. Ook dat klinkt lekker knuffelig en soft zeker in deze tijd waarin de emotie van deze rellen op het hoogtepunt is maar wanneer je even verder kijkt dan je neus lang is en even de tijd neemt om na te denken.

Ik ben nog steeds een beetje in shock dat iemand dit heeft durven zeggen maar je leert de mensen om je heen wel goed kennen. Het is ook heel makkelijk om te zeggen en klinkt enorm populair. Ik zou het ook willen zeggen want het is zo gemakkelijk om ‘ja’ op te zeggen. Ieder wel nadenkend mens zal afstand nemen van een dergelijke uitspraak. Helaas kun je met dergelijke uitspraken ook nog eens hoog scoren in de landelijke politiek. Maar helaas zal dit meer en meer de trend worden. De wereld wordt namelijk met de dag dommer (domme mensen krijgen namelijk meer kinderen dan slimme mensen) en daarmee zal een dergelijk politiek steeds meer gehoor vinden. Slechte zaak en slechte ontwikkeling. Maar goed, op terwijl, met dergelijke maatregelen zal deze tak van de bevolking zichzelf weer tot een gezond niveau reduceren. Tot die tijd….tsja…zal ik mij blijven verbazen vrees ik. Ongelooflijk niet?

Gotye- Somebody That I Used To Know (feat. Kimbra)

Het komt helaas maar zelden voor dat ik via de radio (uiteraard 3FM) in aanraking kom met een nummer dat eigenlijk helemaal niet geschikt is voor het grote radiopubliek. Dit nummer geeft een bijzonder gevoel mee maar wel een hele belangrijke, je wilt het nog een keer horen! Het nummer is bijzonder in zijn eenvoud maar stiekem ook een beetje gek. Dit gevoel wordt versterkt door de video maar zelfs alleen de muziek heeft een magische uitwerking. Ik hoef eigenlijk niet eens naar de tekst te luisteren (dat wil ik denk niet eens) maar het nummer maakt iets los. Grappig, ik zou over dit nummer gewoon een complete blog kunnen schrijven wat het met mij doet. Ik laat het hier even bij….luister maar gewoon!

On the loose!

Terwijl Charles Bradley door de speaker schalt kom ik in die melancholische stemming waar ik zo naar op zoek was. In gedachten drijf ik weg naar de hoogtepunten uit mijn nog jonge leven. En dan met name de sportieve hoogtepunten, ik was het even kwijtgeraakt maar sinds afgelopen weekend weet ik weer precies hoe dat voelde. Of ik het mis? Dat gevoel blijk ik nog wel te missen ja, maar de inspanning die ervoor nodig is heb ik er niet meer voor over.

Afgelopen weekend reed ik voor het eerst in mijn leven op kop! Tijdens de triathlon van Holten was de snelste zwemmer, nu is dat niet zo’n hele grote verrassing omdat dit veruit mijn sterkste punt is maar tot ver op het fietsparcours lag ik op kop. Dit gevoel was weer als vanouds, echter zat er dit keer ook een stukje verbazing bij. Zo fit was ik nu ook weer niet en het gebrek aan parcourskennis zou mij absoluut op gaan breken (hetgeen ook zeker gebeurde). Ik ben niet de beste fietser, laat staan de beste hardloper. Waarom niet? Omdat ik er simpelweg de tijd niet in stop om hier beter in te worden.

Ik kan zeer zeker een flink stukje trappen maar daarvoor moet ik iets meer inspanning leveren in trainingen die in een week op 1 hand te tellen zijn. Waarom? Gewoon, omdat ik nu andere prioriteiten heb. En toch, na afgelopen weekeinde kriebelt het toch een beetje. Het vertrouwen in mijn lijf is er in ieder geval want over een kleine maand ga ik mijn eerste traithlon op de Olympische afstand doen en dat zal een compleet nieuwe en waarschijnlijk aangenaam onprettige ervaring worden. Ik ben fit en ben nog steeds weer fitter aan het worden. Een jaar geleden droeg ik nog zo’n 5 kilo volkomen onnodige ballast mee. Niet dat ik dik was, absoluut niet maar er zat gewoon wat gewicht aan wat ik niet nodig had. Ga voor de grap maar eens een rondje hardlopen met een zak aardappelen op je rug. Dat is toch knap irritant terwijl je die zak aardappelen helemaal niet nodig hebt.

Dit gezegd hebbende besef ik mij goed dat ik, als oud (top)sporter, altijd op een gevaarlijke lijn begeef. Hoewel de echte drive er niet meer is om het maximale uit het lijf te halen blijft de drive er toch altijd om het maximale op dat moment mogelijke te behalen. En dat brengt ook nog wel wat risico’s met zich mee. Sinds enkele dagen spookt het een beetje door mijn hoofd. Ik heb even aan het succes geroken en die verslaving lonkt weer. Ik wil weer winnen! Waar ik eerst genoegen nam met een individuele prestatie van het opzoeken van mijn eigen grens, knaagt nu die prestatiedrang weer.

Ga ik er weer volle bak tegenaan? Dat denk ik niet maar de trainingsfrequentie zal wel iets omhoog gaan en de doelen wellicht ietsjes scherper. Investeringen worden voorbereid voor lijf en materiaal maar ook gewoon omdat ik het erg leuk vind om te doen. Drie keer ‘doodgaan’ is een kick die ik de komende jaren absoluut wil blijven voelen. Als ik tijdens die wedstrijden om me heen kijk voel ik me nog jong en zolang ik me nog niet oud voel blijf ik dit doen. Want dat gevoel van omkijken en niemand zien, mensen die langs de kant je aanmoedigen omdat jij de snelste bent…dat is echt fantastisch! Dat gevoel heb ik vaker gehad en wil ik nog meer! Pas op, sportjunk on the loose…again!

Eruit

Misschien moet dit er eerst even uit

Voordat ik door kan gaan

Doelloze woorden op het wit

Die nuttige woorden in de weg staan

 

Dus we schrijven regel voor regel

Totdat het ooit ophouden zal

Het hoofd schiet van links naar rechts

Ideeën in adembenemend overtal

 

Die druk is nergens voor nodig

Misschien juist wel goed

Schrijven omdat je het wil

En niet omdat het moet

Het einde van #twitter !

Daar krijg ik vast wel wat extra bezoeker van als ik deze titel kies heb ik bedacht. Gelukkig voor hen die hierdoor geïnteresseerd raken, het gaat ook over twitter. Voor de fanatici, helaas, ik geloof echt dat het einde van twitter rap dichterbij gaat komen. Ik zie hetzelfde gebeuren als bij Hyves, ook op sterven na dood dankzij Facebook. Twitter begint namelijk knap irritant te worden en dat had ik destijds ook bij Hyves.

Nu ben ik eigenlijk nooit echt een grote fan geweest van Twitter maar ik dacht, laat ik het toch eens proberen. En ach soms is het best handig. Als je bijvoorbeeld op het toilet zit voor een grote boodschap, of je staat ergens in the middle of nowhere te wachten op een bus, tram of afspraak. Het is wel geinig om even snel wat ‘zap’ berichten tot je te nemen. Of ik zelf twitter, tsja soms maar het is nog steeds niet onderdeel geworden van mijn leven. Ik vind het ook knap irritant als ik in een vergadering zit en later lees ik terug dat iemand heeft zitten twitteren. Helemaal irritant is als ik zelf, ongevraagd, op een foto terugkom. Dat wil ik niet! Maar men is het stadium: Mag ik alsjeblieft een foto van je maken? Allang voorbij. Op het moment dat een telefoon de lucht in gaat voor een foto is het kwaad al geschied en weet heel de wereld dat jij met je vinger in je neus zat, of nog erger dat uit het onderschrift blijkt dat je een saai verhaal hebt opgehangen.

Nu werk ik zelf bij een IT bedrijf en daar is twitter een soort van informeel roddelcircuit, maar meer vaak ook niet, althans wat ik ervan meekrijg want de frequentie waarin tweets voorbij komen kan ik niet bijhouden tijdens de enkele uitpuf momenten op een dag die ik heb. Maar goed, twitter of nog verder social media is hot. Alles wat je tegenwoordig voor technologie hebt wordt populair in connectie gebracht met de cloud, social media of enig andere hippe term. We moeten business intelligence met social media samenbrengen! Hoor ik de laatste tijd erg vaak voorbij komen. Maar dan denk ik vaak: Ja, leuk! Maar is het niet belangrijker om eerst te kijken of we nu niet op een gemakkelijkere manier of snellere manier überhaupt management informatie uit de systemen van organisaties te trekken. Dit is al een vak op zich en waarom ga je het jezelf nog zoveel moeilijker maken door er een vaak iets als social media bij te betrekken.

Noem mij ouderwets met mijn 27 jaar maar ik zie juist op de langere termijn een trend ontstaan naar het good-old bellen met elkaar…of eigenlijk gewoon praten met elkaar! Als ik kijk naar de jaren die achter mij liggen (een poging om over vroeger te spreken, te camoufleren) zie ik dat ik juist minder communiceer via email of chat (MSN bijv.). Zat ik vroeger avonden achtereen achter de PC te msn-en, pak ik tegenwoordig de telefoon om met iemand te praten.

Heb ik een vraag dan stap ik op iemand af en stel deze vraag. Veel simpeler en veel rijkere communicatie dan een tweet sturen. Men gaat weer meer bellen want mensen komen er achter dat veel tijd verloren gaat door de beperkte kracht van het geschreven woord (laat staan in 140 tekens). Deze blog zal daarom ook minder blijven hangen bij jullie dan wanneer ik voor je neus een vurig pleidooi zal houden. Het nodigt ook minder uit voor discussie en zal zodoende ook minde resultaat opleveren.

Maar goed, dit is niet de primaire reden waarom ik deze blog schrijf met deze titel. Twitter begint irritant te worden omdat bedrijven zich er steeds meer mee gaan bemoeien. Inmiddels is een hele generatie ongeveer afgestudeerd op een onderwerp enigszins gerelateerd aan social media. Strategieën hoe de klant ook via dit kanaal te bereiken schieten als paddenstoelen uit de grond. En inmiddels loop mijn tijdlijn over van de Re-tweets van prijsvragen en andere acties…irritant! Daarnaast stoor ik mij vreselijk aan het ‘Kijk mij! I care!’ gedrag op Twitter. Bijna dagelijks slipt mijn tijdlijn dicht met tweets vol felicitaties aan jarigen. Kap daar eens mee! Bel die persoon op, stuur een kaartje of sta op en geef iemand een hand! De wereld hoeft niet te weten dat jij ow zo sociaal bent dat je aan iemand denkt die jarig is! Ik heb mijzelf vaker druk gemaakt hierover (lees: http://www.sputtert.nl/index.php/2005/01/07/advocaat-van-de-duivel/) en ook heb ik eerder al mijn twijfels over twitter met jullie gedeeld http://www.sputtert.nl/index.php/2009/05/16/twat/

Toch heb ik het geprobeerd en mijn zin om iets met twitter te doen of iets met jullie te delen neemt af naarmate ik meer van die crap over me heen gestort krijg. Waarom heb ik nog een account? Nou enkel vanwege het feit dat ik hiermee de wereld kan laten weten dat ik een nieuw blog bericht heb geschreven zonder er veel voor te hoeven doen. Twitter is niet boeiend omdat de meeste mensen niet boeiend zijn of in ieder geval hun 140 tekens. Bellen wordt weer hip…evenals praten? Huh? Ja, en dan niet via een app die je tweets hardop voorleest. http://youtu.be/ziPWXMzPbTo?t=1m22s *zucht*