May 01

“Tsja, en daarom pis ik altijd in de wasbak!” Zeg ik terwijl de bewaker mij vol argwaan aan staat te kijken. Deze beste man had waarschijnlijk het kortste strootje getrokken. Hij was de gelukkige die de taak kreeg om te surveilleren bij het toilet waarvandaan al maanden klachten kwamen van enorme stankoverlast. Het is toch wel een ondankbare klus hoor beveiliger zijn van een toilet. Zit je daar de hele dag te wachten in een ruimte zonder ramen, zonder muziek of zonder enig iets behalve de geur van urine gemixt met bleek en goedkope handzeep (de illusie van lavendel geur). Nu is daar nog wel overheen te komen maar deze arme man moest elke keer als iemand het toilet had bezocht controleren of deze persoon dit wel volgens de regels had gedaan! Regels? Wat voor regels? Sinds wanneer zijn er regels voor toiletbezoek?

Ja, er zijn wel regels maar dat zijn gewoon regels van fatsoen en pure logica maar ik ben eigenlijk nog nooit geschreven instructies tegengekomen in een toilet. Nou ja, tenzij het zo;n hypermodern toilet is dat de bril automatisch reinigt of de bacteriën en ziekten van je voorganger netjes over bril verspreid, dat weet ik nooit zo zeker. Maar dit was een gewoon ouderwets toilet met van die plastic deuren die in dezelfde variant ook als douchecabine verkrijgbaar zijn.

Maar goed, de hele dag had de arme bewaker daar gezeten zonder enig succes, zonder enige aanleiding iemand nader te ondervragen. Totdat ik binnenkwam. De man, die ik een keer eerder had gezien toen hij op heldhaftige wijze een nietsvermoedende automobilist wist te overtuigen elders te parkeren. Verschrikt kijk hij op, hij leek even te zijn ingedut…of hij was gewoon buitenwesten van de lucht daar. Onderzoekend kijkt hij mij aan en gebaard dat ik verder mag. Nou, fijn zeg, ik mag verder om het toilet te bezoeken, today must be my lucky day! Ik loop regelrecht naar de wasbak, doe rits van mijn broek naar beneden en begin te plassen. Gewoon zoals altijd.

De man weet niet wat hij ziet en maakt zich los van zijn plastic stoel en begint luid roepend naar mij toe te lopen. “Meneer! Meneer, dat gaat zomaar niet wat bent u aan doen?” zegt hij. Ik vraag heb of hem iets aan zijn ogen mankeert want het lijkt mij vrij duidelijk. Hij vraagt mij op te houden maar dat is niet meer nodig want ik ben al klaar. Ik doe een stap opzij naar de andere wasbak en begin mijn handen te wassen. Hij vraagt vol onbegrip waarom ik dit doe, ik schijn er uit te zien als een heel net persoon.

Ik dank hem maar ik ben verbaasd om zijn vraag waarom ik dit doe. Ik doe dit namelijk al weken zo! En ik kan mijn oren haast niet geloven als ik hoor dat ik de enige ben. Wederom is de bewaker even van slag. Nou, het is eigenlijk heel simpel, vertel ik hem. Ik weet ook wel dat je eigenlijk het toilet moet gebruiken maar dat gaat sinds kort niet meer. De bewaker wil weten waarom! Hij is wel van het veel vragen stellen zeg.

Ik vraag hem met me mee te lopen richting een van de toiletten. Enigszins argwanend loopt hij achter mij aan. Ik open de deur en wijs hem op het bordje: “Het is verboden om iets anders dan toiletpapier in het toilet te deponeren. Dus ook geen papierendoekjes!”

“Tsja, en daarom pis ik altijd in de wasbak!” zeg ik.

P.S. Ja, jullie snappen natuurlijk ook wel dat dit verhaal verzonnen in maar het bordje bestaat echt!

2 people like this post.
Apr 21

“I’m not judging people, I’m judging their actions. It’s the same type of distinction that I try to apply to myself, to judge, but not be judgmental.”

-Jeff Melvoin-

Apr 21

Zorgvuldig loop ik alles nog een keer na. Ik heb dit al zo vaak gedaan maar mijn werk biedt geen ruimte voor fouten. Wat ik doe? Tja, daar kan ik nu even niets over loslaten. Maar laat ik maar zeggen dat ik in de professionele schoonmaakbusiness zit. De koffer naast mij in het gras staat open zodat ik zo snel mogelijk weg kan. In mijn hoofd repeteer ik voor de honderdste keer de procedure.
Niet vergeten te bellen. Vooral niet vergeten te bellen! Terence, mijn opdrachtgever, is een zeer stipt persoon. Als ik niet op het afgesproken tijdstip bel kom ik zelf in de problemen. Hij heet overigens niet echt Terence maar zoals hij zelf zegt:  Hoe ik heet doet er niet toe maar het is in ieder geval een normale naam, dat valt minder op.

Toen ik hem eergisteren aan de telefoon had zei hij dat deze opdracht één van ‘nationaal belang’  was en dat hij speciaal voor mij had gekozen. Een twijfelachtige eer.

Ik concentreer me want mijn doelwit kan elk moment arriveren. Ze komt hier namelijk elke dag op hetzelfde tijdstip. Haar profiel was redelijk vaag maar zoals de man van de inlichtingendienst zei: Je zult haar direct herkennen.

De wind trekt aan, in de verte zie ik beweging. Door mijn telescoopvizier zie ik niet helder en stel deze wat bij. Vlak voor ik overhaal zie ik mijn doelwit. Zij! De vrouw die mijn hart op brute wijze wist te breken. Hmm, van nationaal belang? A damn shame!

WOW ~ Uitschakelen

4 people like this post.
Apr 17

Geluk moet je van dromen

Gelukjes jaag je na

Gelukkig kun je dromen

Gelukkiger als ik naast je sta

7 people like this post.
Apr 17

Hè hè, ff zitten hoor! Het waren een paar hectische dagen zeg, niet normaal meer! Naast mijn full time baan, volg ik ook nog allerlei trainingen die vaak in de avonduren plaatsvinden en afgelopen donderdag moest ik ook nog een examen doen. Dat was even wennen! Ruim twee jaar geleden ben ik afgestudeerd en eigenlijk daarna geen serieus boek meer aangeraakt. Nee, dat is niet waar ik heb genoeg gelezen om mijzelf inhoudelijk verder te ontwikkelen maar dit werd niet meer getoetst zoals ik gewend was. Heerlijk hoor! Maar dit keer moest ik serieus aan de bak voor mijn IPMA-D certificering.

Niet dat het extreem moeilijk stof was maar het was veel en het moest gewoon zoveel mogelijk in mijn hoofd komen. Ik kan nog niet zo heel veel ervaring rekenen dat ik vaak terug kan vallen op voorbeelden uit de praktijk. Nee, die stap moet ik nog maken dus veel houvast had ik aan de lesstof. En dat was niet weinig. De afgelopen drie weken heb ik elke aan lopen hikken tegen dat studeren. Ik kon die knop maar niet omzetten om te beginnen. Ik heb echt de meest vreemde verschijnselen van Studie Ontwijkend Gedrag vertoond. Maar ik geloof ook niet dat ik dat volledig onbewust heb gedaan. Ik ben niet zo ongeïnteresseerd dat ik het had willen halen. Nee integendeel, ik wilde het heel graag hebben maar ik heb wel een hekel aan verspilde tijd en energie. In mijn achterhoofd had ik allang geschat hoeveel tijd ik echt nodig had om al die stof door te werken. En daarvoor had ik aan ongeveer een week genoeg bleek achteraf. Ik weet overigens nog niet of ik het heb gehaald, dat duurt nog 7 weken. Maar ik heb wel vorig weekend totaal 24 uur (jawel de andere uren sliep ik) in de boeken gezeten en een mega samenvatting gemaakt waar ik 240 pagina’s tot 9 heb weten terug te brengen. En ja, al het belangrijke stond erin.
De opstart van het hele studeren was even moeilijk maar in het kader van ‘Never change a winning team’ heb ik mijn mindmap programma van stal gehaald. Ik heb mijn eigen methode ontwikkeld om veel stof de essentie eruit te halen en terug te brengen tot een beperkt aan pagina’s. ZO ben ik mijn hele studie doorgekomen dus waarom nu ook niet! En het werkte want wederom kan ik achteraf zeggen dat de samenvatting eigenlijk alles bevatte wat werd gevraagd (nou dat is ook niet helemaal waar maar dat lag niet aan mijn maar aan het beschikbare materiaal).
Daarbij, een ontdekking van ongeveer de laatste anderhalf jaar van mijn studie, OPERA! Jawel, je leest het goed. Als ik aan het studeren ben luister ik naar opera muziek! Het werkt echt als een malle. Ik kan me zo enorm goed concerteren dat ik gewoon uren achtereen kan doorgaan. Word ik normaal gesproken bloednerveus van opera, kom ik tijdens het studeren in een soort trance terecht.

Dus moet je binnenkort de boeken in maar wil het niet heel erg lukken. Probeer eens opera! ;-)

1 person likes this post.
Apr 11

Jawel, dit is het nieuwe nummer van de week! Groovy! Die zomer gaat vanzelf komen, aan de muziek zal het dit jaar niet liggen in ieder geval. Lekker op je rug in het gras liggen (afgetankt met anti-hooikoortspillen natuurlijk) en naar de blauwe lucht kijken terwijl de wind je huid zachtjes aait. Ik zie het al voor me!

2 people like this post.
Apr 10

Ow wat klinkt dat lekker! Waar blijft toch die cd?

Apr 09

Afgelopen week hebben mensen zich, wellicht terecht, afgevraagd waarom ik nou zo van sporten hou. En dan met name van die dingen die eigenlijk niemand doet. Waarom haal ik de kick uit het pijnlijden? Ik heb geen idee al vrees ik dat ik gewoon verslaafd ben.

Twee weken geleden is voor mij het ‘seizoen’ begonnen. Ik heb meegedaan aan dezelfde zwemloop als vorig jaar en was sneller dan ooit ;-) Wat is een zwemloop? Nou je gaat eerst een stukje zwemmen…in mijn geval 500 meter. En dan ren je het zwembad uit, schiet in je schoenen en je begint te rennen, 5 km. Stelt niet zoveel voor op zich…bent ongeveer een half uurtje aan het gas geven en klaar is kees. Helaas is het niet heel erg verstandig om zonder af te drogen, met natte voeten in je hardloop schoenen te schieten en vervolgens naar buiten te gaan om te gaan rennen. Vreemde hobby! Ja, dat klopt en ook nog eens enorm onverstandig blaren technisch gezien! En zodoende liep ik de dag erna, moet maar voldaan als tsja…iemand met blaren, rond op mijn werk. Ziet er vreemd uit hoor een jonge lange gozer die strompelend door de gang schuifelt met een van pijn vertrokken gezicht! Allebei mijn voeten waren sinds dat kleine half uurtje voorzien van een mooi randje met blaren…ja rondom! En dat voelt niet zo fijn. Maar goed, zoals ik al had voorspeld zijn ze inmiddels weer helemaal hersteld en……zondag ga ik nog een keer een zwemloop doen. Gewoon omdat het zo heel erg leuk is om te doen. JE komt het water uit, altijd net even iets te hard gezwommen waardoor je de eerste kilometer duizelig en wel weet te volbrengen waarna je weer enigszins bij bewustzijn bent en dan je helemaal leeg kunt lopen tot aan de finish. Heerlijk is dat, dat gevoel van pijn…niet de pijn van de blaren…begrijp me niet verkeerd. Maar de pijn van verzuring, van vermoeidheid. Dat is zo lekker en zooooo verslavend. Enfin, zondag nog 1 zwemloop en dan een anderhalve maand trainen voor de eerste echte triatlon van mijn seizoen…hetzelfde als de zwemloop maar dan nog even 20 kilometer stampen op de racefiets er tussenin. Ow wat kijk ik er al naar uit!

UPDATE 10-04: Neeeeeeee! Ben ik met mijn stomme kop me vergeten in te schrijven! Wat een tsja…sufferd om het netjes te zeggen. Nou ja dan maar een paar uurtjes op de fiets morgen. Voor straf! Geen blaren dus voor watersteef :-S

Apr 09

Ow wat ben ik weer aan het genieten van allerlei nieuwe muziek, wat heerlijk dat de soul/funk weer lekker terugkomt maar hierover later meer. Nu even een oudje(nou ja paar jaar). De zon schijnt al weer wat feller en toen ik vanavond thuis kwam na een lange dag werken was het zo lekker drukkend warm in mijn huis. Het koelt vervolgens wel weer flink af maar toen ik ook nog eens onderstaande nummer opzetten droomde ik al even weg….even naar die warme, zwoele zomeravonden wanneer het eigenlijk al veel te laat is en je eigenlijk moet gaan slapen…maar het is gewoon nog te warm! Zulke avonden…en dan dit nummer…heerlijk hoor. Daarna direct Pablo’s Blues erbij ….laatste restje van die goede fles rode wijn….helemaal top. Kom maar op met die zomer!

Apr 08

We maken even een sprong in de tijd. Want ik verliet jullie met het heugelijke nieuws dat ik gewoon een date had gescoord. En dat was een succes! En er volgende nog een date en nog een etc. Ik was gelukkig, ik werd gelukkig van haar en zij…zij zei dat ze ook gelukkig werd van mij. Het leek er allemaal geweldig hoopvol uit te zien en ik begon mezelf ook langzaam te verliezen in mijn gevoel. Too soon.. naar het nu blijkt want zomaar ineens haar gevoel weg. Waarom geen idee? Nog steeds niet. Nou ja, ik ben denk ik niet leuk genoeg ofzo…is prima dat kan.

Natuurlijk was ik wel even van slag…terecht zelfs…had ik net mijn muurtje weer een stukje afgebroken zul je net weer zien…dat is de laatste twee jaar een beetje het standaard recept..wordt er weer even een tikje uitbracht. Een deuk in mijn hart laat ik het zo maar noemen. Maar na een weekje van mixed feelings nam het rationele stukje even het heft in handen en bracht mijn oude vertrouwde mantra weer naar voren: Je moet net zoveel energie in mensen steken als dat je terug ontvangt anders wordt jij (maar ook de ander) niet gelukkig. En zo is het en daar heb ik dan wel weer gewoon vrede mee. No hard feelings, het was hem gewoon niet. Alleen heb ik dat nog te weinig meegemaakt om daar echt direct zo nuchter mee om te gaan. Dat lijkt me op zich ook niet goed want het gaat toch om iets van gevoel en dat kun je niet zomaar rationeel benaderen. Laat ik het wat dat betreft ook hier maar bij houden.

Het vorige verhaal was ook eigenlijk het laatste verhaal uit de serie. Dat verhaal heb ik vlak voor de eerste date geschreven en daarmee was het ook eigenlijk klaar. Ik wilde niet meer verder gaan met schrijven en had zelfs stiekem besloten de verhalen niet te publiceren. Ik ben het experiment ingegaan voor een bepaalde periode en heb van alles meegemaakt. Maar ik was wel van plan even terug te kijken naar de periode en wat het mij heeft gebracht. Dus bij dezen…want ik moet een aantal vragen toch wel even beantwoorden voor mijzelf. Heeft het mij namelijk gebracht wat ik had verwacht? En hoe nu verder?

Ik had toen ik aan dit experiment begon twee doelen. In eerste instantie gewoon eens kijken of dit iets is voor mij en ten tweede natuurlijk de hoop op een paar leuke blogs. Nou dat laatste is zeer zeker gelukt. Maar of het iets voor mij is? Tsja, dat is een antwoord dat ook erg samenhangt met de vervolgvraag. Ik was eigenlijk enorm verrast door de reacties uit mijn omgeving. Al moet ik wel zeggen dat ik altijd enorm vanuit het defensief startte in mijn uitleg waarom ik aan het internetdaten was begonnen. En met name de reactie van mijn oudste zus verraste mij toch enorm. I really value her opinion en zij zei het ook wel logisch te vinden. En ik zal proberen terug te halen wat ze zei. Het is namelijk niet heel erg terecht dat er een taboe rust op internetdating. Het past eigenlijk wel een beetje in deze tijd. Mensen worden steeds kritischer over hun partner. De wereld is tegenwoordig vele malen groter en je komt met veel meer mensen in contact via meerdere kanalen. Je wereld beperkt zich niet meer tot het dorp of stad waar je woont maar is zo groot als je maar wil. Mensen, in ieder geval van mijn generatie zijn steeds meer met zichzelf bezig. Met hun eigen ontwikkeling en wie ze zijn en waarom ze doen wat ze doen. Als ik even vergelijk met bijvoorbeeld mijn ouders, zij waren hier op mijn leeftijd veel minder mee bezig. Ik heb een beeld van mijzelf en ben veeleisender wat een persoon in mijn leven mij zou moeten bieden. Niet alleen maar de familienaam voortzetten en samen met iemand zijn omdat het de norm is. Maar je zoekt een relatie die ook daadwerkelijk iets toevoegt aan je leven. En dat vind je niet op in de kroeg. Daarvan ben ik overtuigd. Ik ben ook niet van de one-night stand. Ik kan dat gewoon niet! Maar ik kan ook niet een goed gesprek met iemand aanknopen in de kroeg en daar gaat het mij wel om. Ik wil een goed gesprek kunnen voeren met iemand en de gesprekken die ik in de kroeg voer zijn nou niet de meest hoogstaande gesprekken.

Weet je ik dwaal af van het onderwerp. Wat mij wel duidelijk is geworden is dat internetdating helemaal niet zo gek is. Je komt er net zoveel leuke en gekke mensen tegen als in ‘real life’ alleen heb je meer keus omdat je buiten je eigen netwerk kijkt. Meer keus maar dus ook meer kans. Het is een andere en eigenlijk even enge manier om iemand te vinden. Trust me, met iemand afspreken die je alleen maar via msn, sms en telefoon hebt gesproken is scarry as shit!

Is het iets voor mij en ga ik hiermee door? Wederom twee vragen in één maar de eerste kon ik eigenlijk al wel beantwoorden voordat ik aan dit hele experiment begon. Ja, internet dating is best wel iets voor mij! Ga ik ermee door? Ik weet het niet! Ik heb mijzelf eigenlijk beloofd dit maar 3 maanden uit te proberen. Inmiddels is begin deze maand mijn abonnement afgelopen en ben ik nu ‘slechts’ gratis lid die eigenlijk niets kan of mag. Dus het experiment zit er feitelijk op. Maar moet ik doorgaan? En indien ik dat doe moet ik dan ook doorgaan met erover schrijven? Het is weliswaar mijn manier om dingen een plek te geven en te verwerken en ik schaadt er in principe niemand mee. Kun je niet waarderen dat ik over zulke dingen schrijf, zie je de humor er niet van in, zie je niet dat veel dingen die ik schrijf expres overdreven zijn om het leesplezier te verhogen. Zie mijn vorige blog…is enorm gedramatiseerd…tuurlijk heb ik een traantje gelaten I’m only human you know. Maar moet ik nu doorgaan. Het antwoord lijkt voor de hand te liggen…Ja ik moet doorgaan maar iets in mij houdt het nog tegen? Wat moet ik loslaten? Moet ik iets loslaten? Suggesties iemand?

preload preload preload