W@T3R$T33F sputtert

Sign

W@T3R$T33F — Thu, 04 Mar 2010 20:31:37 +0000

I need a sign

Of some kind

Please

Let me know

I am still

On your mind

Changing of the seasons

W@T3R$T33F — Thu, 04 Mar 2010 18:34:06 +0000

De zon gaat prachtig rood onder en ik schiet vol. Met brandende ogen bekijk ik de zon. Ik durf niet te knipperen. Bang dat de zon ineens weg is, het beeld minder mooi maar bovenal probeer ik door niet te knipperen mijn tranen binnen te houden. Ik hou me groot. Ik wil niet dat de zon mij zo ziet. Dat de laatste stralen die zij uitzendt naar mij weerspiegelen in de tranen op mijn wangen.

Ik heb oprecht genoten van de zon. De dag leek eindeloos te duren. De hele dag was er geen wolkje aan de lucht te zien geweest. Al vanaf het aanbreken van de ochtend, het verraste zelfs de haan, scheen zij prachtig mooi. En ik genoot. Ik genoot met volle teugen. Misschien aanbad ik haar zelf wel. Ze scheen zo heerlijk de hele dag, verwarmde de aarde en mijzelf. Voorzag alles om mij heen de meest prachtige kleuren die elke keer net even iets anders leken dan enkele moment ervoor. Ik bleef zo lang als ik kon kijken. Kijken naar de zon. Totdat ik zeker wist dat ik geen zonnestraal meer zou missen. Tot diep in de nacht, ik wist zeker dat ik ze nog zag. Slaap kon ik nauwelijks vatten maar moe was ik zelden want ’s morgens vroeg stond ik haar al op te wachten. Want haar eerste stralen waren het mooiste van allemaal. Zo helder zo mooi en zo puur en vol energie waarmee ik de dag gegarandeerd doorkomen zou.

En zo ging het elke dag! Stralend kwam ze op, verwarmde mij, gaf me energie en veranderde de grijze grauwe wereld in een geweldig mooi landschap. En het verveelde ook niet. Elke dag zat ik daar, te wachten op haar en elke dag voelde als de allereerste keer dat ik haar mocht zien. En elke dag weer ontroerde het mij maar maakte mij ook enorm gelukkig.

Maar goed, helaas worden de dagen korter. En dat is logisch want ik ben niet de enige die van de zon geniet. Iedereen wil van de zon kunnen genieten, wil verwarmd worden en ademloos kunnen kijken naar de prachtige kleuren. De zon laat zich minder zien, minder vaak en minder lang. Zo gaat dat nu eenmaal. Seasons change en dan schijnt de zon minder fel, verwarmd minder en de kleuren worden wat doffer. Het is nog steeds mooi en warm maar wat eerst leek op een zomer die eindeloos zou blijven duren, lijkt nu over te gaan in herfst. En ik hou niet van herfst. Herfst is om te huilen, ik wil zomer! Gewoon zonder jas buiten kunnen lopen, in het gras liggen en kijken naar de zon. Het is nog geen herfst maar de avonden worden al wel sneller fris en donkerder.

Wat moet ik doen? Moet ik iets doen, kan ik iets doen? Ik blijf ondertussen genieten van de zon maar vraag me ook wel af of een zomer wel eindeloos kan duren? Wil ik wel dat ik dat de zon achterna blijf reizen terwijl zij in haar eigen tempo de wereld voorziet van kleur, warmte en licht? Ik weet het niet. Ik hoef nog even niets, nog niet te kiezen. Ik geniet nog even van de zon en wacht rustig af. Begrijp me niet verkeerd. Ik wil dat deze zomer eindeloos duurt want het is precies zo’n zomer als beschreven in de mooiste gedichten en geschilderd in de meest prachtige kleuren. Maar ik heb geen invloed op de zon, als zij zich verder van mij verwijderd, zich minder vaak laat zien. Hoe lang hou ik dat vol, hoe langer de nachten duren des te sneller koelt het af! Maar ik wil zo graag de zon zien en haar warmte voelen! Deze zon, mijn zon!

Think about this today: 03 – 03

W@T3R$T33F — Wed, 03 Mar 2010 17:36:39 +0000

“Most people are other people. Their thoughts are someone else’s opinions, their lives a mimicry, their passions a quotation.”

-Oscar Wilde-

Unlike

Hersenspinsel

W@T3R$T33F — Mon, 01 Mar 2010 22:52:25 +0000

Het begint in je hoofd

Zo ongeloofwaardig

Dat je het bijna niet gelooft

Maar het blijft hangen

Een hersenspinsel veranderd

Van hoop naar sterk verlangen

Hou het lekker in je hoofd

Schrijf het maar niet op

Niemand die je ooit gelooft

P.s. uit de oude doos

Unlike

Hoping for

W@T3R$T33F — Mon, 01 Mar 2010 22:46:06 +0000

Not what I was hoping for

Looking towards my door

That stayed closed

Kind of what it’s supposed

P.s. uit de oude doos

Unlike

Danny Vera – Headin’ For The City

W@T3R$T33F — Sat, 27 Feb 2010 08:58:06 +0000

Tsja, tuinkabouters

Glas Helder

W@T3R$T33F — Wed, 24 Feb 2010 21:08:10 +0000

Ik ga niet teveel woorden vuilmaken aan Sven en Gerard. Enige waar ik aan wil refereren is de Planet Internet reclame van enkele jaren terug. Hierin roept een tomtom tegen een vrouw achter het stuur: Sla rechtsaf! Waarna zij direct haar stuur omgooit en in de heg beland. Enorm geestig maar in de situatie van gisteren is dit wel een heldere uitleg van waar de schuld ligt van de verkeerde wissel van Sven. Stel daarbij even Gerard voor als zijnde een tomtom en Sven de vrouw achter het stuur. Gerard maakt een fout door te zeggen dat hij linksaf moet, de binnenbaan in. Maar Sven denkt niet zelf na, ja ik weet het het is een splitsecond beslissing, maar als je genoeg bewust bezig bent met wat je doet weet je waar je heen zal moeten. Maar goed, Sven, goed opgevoed als hij is luistert naar zijn coach die hem vervolgens vol overgave de heg in stuurt. That’s it! Allebei schuld waarbij ik wil benadrukken dat je als sporter altijd….altijd!!!! zelf verantwoordelijk ben voor jouw prestatie. Een coach is slechts een hulpmiddel, iemand die, met kennis van zaken (meestal) jou helpt bij het bereiken van jouw doel. Maar een coach kan hoog of laag springen, jij bepaald en jij bent eindverantwoordelijk. Die eindverantwoordelijkheid ligt dus ook volledig bij Sven. Ik vind het daarom ook best wel jammer dat half Nederland nu over Gerard heen valt. Ja, hij heeft inderdaad een fout gemaakt maar Sven is oud en wijs genoeg om zelf te blijven nadenken!

Maar goed, genoeg over Sven want dat is gewoon een beetje pech. Ik kan mij meer druk maken over de bobsleeërs. Of nou ja voornamelijk de stuurman van de Nederlandse bob. Hoe is het in godsnaam mogelijk dat je je team zo kunt laten zitten. Wat voor mietje ben je dan! Zoals Arend Glas zei: Die vent moet een schop in zijn ballen krijgen, in die bob gezet worden en huppakee naar beneden zal je! Arend Glas is tenminste een echte vent. Hij ging, met angst voor eigen leven, met oude verrotte, tweedehands bobsleeën naar beneden in vorige Olympische spelen. Niks geen speciaal ontwikkelde bob die overigens gewoon de prullenbak in kan. Maar hij ging gewoon op een oud sleetje met wat plastic eromheen de Olympische bob baan af. Je zou er de keuring bij ter land ter zee en in de lucht nog niet eens mee doorkomen, maar Arend deed het gewoon. Enige wat hij had was een klein startbaantje ergens in de polder. Daar kon ie zorgen dat ie in ieder geval aardig uit de startblokken kwam. Wat daarna gebeurde dat zag ie dan wel weer. Dat is nog eens een echte vent. Niet bang voor het onbekende en zeker niet bang voor een schrammetje. Maarja, Arend bobt niet meer en daarvoor in de plaats werd dus een nieuwe bobpiloot gezocht. Op deze vacature heeft waarschijnlijk alleen van kalkeren geregeerd die nasat dat ie werkeloos was en verplicht te solliciteren ook nog een zo dyslectisch als een deur is waardoor hij waarschijnlijk dacht voor brokkenpiloot te solliciteren. Maar zelfs dat kan ie niet eens. Hij crasht niet echt, maar elke keer bijna. Daar win je geen prijzen mee en wordt je ook geen echte man natuurlijk. Echte mannen komen in drie stukken uit een bob na een harde crash, vloeken een keer, zeggen ach het valt wel mee en gaan dan in de kroeg een biertje drinken. Nu hebben we een heus mietje getroffen die het niet aandurft, drie andere mensen (en nog vele mensen achter de schermen) in de steek laat omdat meneer bang is voor de 50/50 bocht. Meneertje het leven is zowieso 50/50 of je blijft leven of je gaat dood. Of je haalt de bocht of je wordt een echt vent! Maar nee hoor. De beste man gooit de handdoek in de ring en keert eerder terug naar Nederland alwaar hij zich kan gaan opmaken voor Pasen want als angsthaas komt ie aardig uit de voeten.

Ik ben het volledig met Arend Glas eens. Hij stelde glas helder, trek die gozer uit het vliegtuig, trap hem keihard in zijn ballen en zet hem in een bob. Moet je hem dan zien gaan!

Unlike

Tijd voor geluk

W@T3R$T33F — Wed, 24 Feb 2010 18:52:15 +0000

Tijd is van jou

Tijd heb je nodig

Tijd moet je nemen

Besteed wat extra zonodig

Geluk is van jou

Geluk is nooit overbodig

Geluk moet je maken

Geluk heeft de tijd soms nodig

The Baseballs – Umbrella

W@T3R$T33F — Mon, 22 Feb 2010 19:46:02 +0000

Hoe kun je een …laat ik het netjes zeggen…rot nummer toch lekker laten klinken. Zo dus….

Ik doe ook maar wat

W@T3R$T33F — Fri, 19 Feb 2010 22:02:03 +0000

Ik heb soms gewoon geen idee wat ik doe. Ik doe maar gewoon wat waarvan ik denk dat het het juiste is voor mijzelf en als het meezit voor de ander. Maar het lijkt soms wel eens dat ik mijzelf niet zo bijzonder vind, gewoon een normale jongen maar soms lijkt het wel alsof ik daar heel erg mis mee zit. Dat ik meer bijzonder ben dan ik zelf denk.

Laatst schoot ik overigens bijna vol maar daarover later meer. Want jullie hebben vast allang gemerkt aan de dingen die ik hier post dat iets mij heel gelukkig maakt. Dat is zo fijn. Ik verbaas mijzelf ook enorm de laatste paar weken. Ik doe dingen die ik nooit van mijzelf had verwacht of zie, denk of zeg dingen die ik nog nooit heb gezien, gedacht of gezegd. Het is zo vreemd maar zo fijn. Ik voel me momenteel nog een completer mens omdat ik nu in staat ben tot dingen waar ik mijzelf nooit toe in staat achtte. Echt bizar. Ik zie helderder dan ooit tevoren en weet precies wat er is en hoe het zit en hoe te handelen. Het gaat nog niet in een schrikbarend tempo maar het is echt compleet nieuw voor mij. Het is voornamelijk op emotionele vlak dat ik eens allerlei stappen heb gemaakt. Niet dat dit nu op iedereen toepasbaar is maar er is iemand die ik lijk te begrijpen en vice versa en dat heb ik nog nooit zo meegemaakt. Niet op een dergelijk niveau althans.

Het grappige is is dat dit ook opvalt bij andere mensen. Ik kom blijkbaar als enorm gelukkig over op mijn vrienden. En afgelopen week gebeurde er iets heel erg vreemds. Althans voor mij was het heel erg vreemd. Binnen 24 uur zeiden twee mensen, onafhankelijk van elkaar, tegen mij dat ik dit geluk zo verdiende! Ik werd er gewoon stil van. Een rilling ging door mij heen en bijna schoot ik vol. Maarja achter je bureau gezeten is dat een beetje lastig. Maak ik dan een dergelijk goede indruk op andere mensen dat zij mij ook daadwerkelijk dit geluk gunnen? Ben ik dan niet die enigszins afstandelijk, nuchtere jongen die pas als je hem een beetje leert kennen wat meer van zichzelf laat zien? Bezit ik dan echt eigenschappen als aardig of sociaal? Ik werd er gewoon stil van…heb ik dan al die jaren een verkeerd beeld van mijzelf gehad of klopt het wel aardig maar moet ik gewoon lekker hierbij houden. Bescheidenheid siert de mens welliswaar niet?

Maar toch is er iets met dit geluk de laatste dagen. Nee, schrik niet ik ben niet ongelukkig, nee verre van zelfs en dat gevoel is mij eigenlijk volledig onbekend. Ik kan het ook niet goed omschrijven of benoemen. Het is, zoals alles de afgelopen weken, anders dan ik ooit heb meegemaakt. Alles gaat anders dan anders en ik doe dingen die ik mijzelf nooit heb zien doen. Angsten lijken als sneeuw voor de zon te verdwijnen en maken plaats voor genieten en vertrouwen. Meer en meer vertouwen in mijzelf en ach…weet je ik kan hier wel heel veel woorden aan vuil maken maar ik zat vanavond gewoon even vast in mijn gedachten. Mijn persoonlijkheidsdynamiek kan ook zo moeilijk overweg met emoties dus het kost gewoon even moeite. Ik voelde mij vreemd en wist niet wat ik moest. Ik was even bang voor mijn twee maanden gevoel dat op zou komen zetten maar ik snapte ook niet waarom dat überhaupt zou kunnen zijn. Ik kan gewoon niets bedenken. Dit stelde mij enigszins gerust maar ik ken dit gevoel (als dat het is) gewoon echt niet. Ik was van plan Amie erbij te halen…zij zou mij wel kunnen helpen maar nadat wij hadden afgesproken in het cafe sloeg het gesprek dood als snel erna ook mijn biertje. Ik heb toen maar snel weer afscheid genomen en ben verder gegaan. En ineens, ik kan het niet eens vergelijken met een donderslag want er was geen sprake van een heldere hemel. Er was gewoon een soort mist in mijn hoofd maar ineens trok deze op en werd alles zo helder als glas. Ik weet het gewoon, heb geen woorden meer nodig , geen lange verhalen of gesprekken met mijzelf. Ik ga gewoon lekker door met maar wat doen. Gewoon omdat je niet meer kan.

P.S. Volgensmij is dit een heel vaag verhaal. Ik weet ook niet waarom ik dit schrijft maar goed ik doe ook maar wat.