“Ach man, ik het die heule Richard toch nooit gekant joh!” klonk het uit originele Utrechtse borst. Dit was voor mij het signaal dat ik mij vooral moest omdraaien en heel hard door moest lopen. Niet zozeer omdat ik geen idee had wat die mevrouw nu precies zei maar voornamelijk omdat achter haar rug ineens drie enorme kerels tevoorschijn kwamen. Bij elkaar opgeteld namen ze ongeveer de halve straat in beslag qua schouderbreedte. Alsof ze dagelijks een flinke portie Pokon naar binnen werkten of zoiets. Waarschijnlijk is deze oude volksbuurt op een nucleaire afvalstort gebouwd ten tijde dat men het nog niet zo nauw nam met het milieu.
Ik had ook wel even drie keer na moeten denken voordat ik die advertentie uit de supermarkt meenam. De tekst: ”Egte originele Playstation 3, gratis af te halen voor 75 euro by Richard op de Broekenhorstdreef.” Had alle alarmbellen moeten doen afgaan. Maar goed, iemand moest maar eens nodig geld nodig hebben en dan maar voor 75 euro zijn Playstation willen verkopen. En daar stond ik dan ineens in een originele Utrechtse volksbuurt iemand te vragen zijn Playstation 3 (die er nog echt stond ook) te verkopen voor een belachelijk lage prijs. Ik had gewoon beter moeten weten en direct mijn excuus moeten aanbieden. De situatie begon zoals het in die buurt hoort lekker te escaleren. Op de hoek van de straat raapte ik al mijn moet bij elkaar en riep: “Woa seggie, iek verstoat er gun bal ven!” En ik zette hem op een lopen.