“Ach man, ik het die heule Richard toch nooit gekant joh!” klonk het uit originele Utrechtse borst. Dit was voor mij het signaal dat ik mij vooral moest omdraaien en heel hard door moest lopen. Niet zozeer omdat ik geen idee had wat die mevrouw nu precies zei maar voornamelijk omdat achter haar rug ineens drie enorme kerels tevoorschijn kwamen. Bij elkaar opgeteld namen ze ongeveer de halve straat in beslag qua schouderbreedte. Alsof ze dagelijks een flinke portie Pokon naar binnen werkten of zoiets. Waarschijnlijk is deze oude volksbuurt op een nucleaire afvalstort gebouwd ten tijde dat men het nog niet zo nauw nam met het milieu.

Ik had ook wel even drie keer na moeten denken voordat ik die advertentie uit de supermarkt meenam. De tekst: ”Egte originele Playstation 3, gratis af te halen voor 75 euro by Richard op de Broekenhorstdreef.” Had alle alarmbellen moeten doen afgaan. Maar goed, iemand moest maar eens nodig geld nodig hebben en dan maar voor 75 euro zijn Playstation willen verkopen. En daar stond ik dan ineens in een originele Utrechtse volksbuurt iemand te vragen zijn Playstation 3 (die er nog echt stond ook) te verkopen voor een belachelijk lage prijs. Ik had gewoon beter moeten weten en direct mijn excuus moeten aanbieden. De situatie begon zoals het in die buurt hoort lekker te escaleren. Op de hoek van de straat raapte ik al mijn moet bij elkaar en riep: “Woa seggie, iek verstoat er gun bal ven!” En ik zette hem op een lopen.

WoW ~ Kant

Met de tranen die branden in mijn ogen kijk ik naar het scherm. De kamer is donker maar het licht van het scherm zorgt ervoor dat ik nog net mijn positie kan bepalen. Hoewel alles om mij heen lijkt te zijn verdwenen weet ik gelukkig nog precies waar de muur is om mijzelf tegenaan te laten vallen. Dit was het dan. Het is mooi geweest maar zal niet meer verder gaan. Het lijkt nog maar zo kort geleden, wij dichtbij elkaar. Genietend van elkaars aanwezigheid. Ook toen was de wereld klein maar precies groot genoeg voor ons beiden. Omhelzen werd het vasthouden van elkaars hand. Soms raakten onze schouders elkaar nog wel maar langzaam werd de afstand groter. Mijn grip was stevig en ik wist zeker dat ik je nooit los zou laten. Hoeveel en hoe vaak je ook opzij stapte, mijn arm reikte steeds verder en verder. Tot nu! Je liet los! Ineens besef ik dat om je vast te houden ook jij grip moet houden. Ik probeerde nog mijn andere hand toe te steken maar je deed niets. Hoe hard ik ook probeerde, jouw hand heb ik niet meer gevonden. Ik wankelde en viel met betraande ogen tegen de muur. Hoelang ik daar heb gezeten weet ik niet meer. Het zal enkele uren zijn geweest. Met een verkrampt lijf sta ik op, op mijn eigen benen want dat is vertrouwd. Dit geluk was mij blijkbaar niet gegund, uit alle macht vasthouden is wat je niet volhouden kunt.

WoW ~ Loslaten

It’s the effort that counts, right? Kijk, ik begrijp het heel erg goed dat je soms gewoon eens iets moet proberen. Maar wanneer neem je het besluit iets te gaan proberen? Of eigenlijk, waar ligt de grens tussen iets proberen en gewoon iets doen? Als je iets gaat doen betekend dat in mijn optiek een aantal dingen, je hebt een plan en over de mogelijke uitkomst heb je ook al een aardig beeld. Er zou dus een redelijke kans zijn dat het ook daadwerkelijk gaat lukken. Als je iets gaat proberen weet je toch al bijna zeker dat het gewoon niet gaat gebeuren. Ga er maar vanuit dat het niet gebeurd, wie weet valt het mee!
Dat iemand zoiets zegt kan grofweg twee mogelijke oorzaken hebben. Of die persoon heeft geen zin of er zijn afhankelijkheden waar de persoon geen invloed op kan uitoefenen. Vaak zal het eerste het geval zijn want je gaat met je vraag of verzoek niet zomaar naar die persoon toe, anders had je het zelf wel gedaan natuurlijk. Is iets proberen niet gewoon al gedoemd te mislukken?
” Ik ga proberen de weg over te steken”, denkt de voetganger bij het zebrapad. Maar als ik al bijna stilsta met mijn auto en de persoon probeert nog steeds over te steken in plaats van het gewoon te doen! Tsja, mislukking! Bij twijfel ga ik en als je het probeert doe het dan gewoon lekker niet! Is it the effort that counts? Nee! Be honest or just do it!

WoW ~ Proberen

Ik had op dat moment toch best wel een beetje houvast kunnen
gebruiken. Jammer genoeg had de pistebulley hier anders over gedacht. Elders
bleek de sneeuw harder nodig dat op de plek waar ik mij op dat moment bevond.
De dag ervoor was er niets aan de hand, het zag er zelfs hoopvol uit met een
betrekkende lucht die toch wel enige vorm van neerslag zou moeten opleveren. De
voorkeur ging uit naar een mooi vers laagje wit poeder zodat iedereen zich weer
in hogere sferen kon begeven maar niets bleek minder waar. Neerslag kwam er
maar zorgde voor nog meer ellende. Na een mooi laagje sneeuw te hebben weggeschraapte
bleek enkel een harde, verbrokkelde en spiegelgladde vlakte over. Een vlakke
vlakte waar je toch wel snelheid moet maken om beneden te kunnen komen. Beneden
komen lukte sowieso wel, al was links afslaan niet aan te raden getuige de
diepe afgrond met vrolijk uitstekende rotspunten. Een smalle, vlakke en toch
hobbelige, spiegelgladde piste schoot met ongeveer 40 kilometer per uur onder
mijn monoplankje door terwijl de tweelattigen fluitend langs mij heen schoten
deed ik verwoedde pogingen dit deel van mijn leven zo kort mogelijk te laten
duren maar niet zo kort dat het niet meer verder zou gaan aangezien ik toch wel
naar die links gelegen afgrond neigde. En voor ik het wist had ik een nieuwe
sport uitgevonden, extreme sport welteverstaan, al gaat snowboarden op je knieën
gevolgd door een tweevoudige salto denk ik geen Olympische status verkrijgen.

WoW ~ Houvast

Eigenlijk is het heel erg zielig. Althans zo zie ik het, maar dat is volgens mij niet de norm. Ik ben er nog niet echt over uit of dit nu een menselijk trekje, of wellicht een dierlijk trekje is. Het is in ieder geval niet heel erg chique, dat weet ik in ieder geval zeker. Ik ben namelijk redelijk vaak in mijn leven overgelopen. Voornamelijk van zwemvereniging naar zwemvereniging maar soms ook van coach naar coach of van studentenhuis naar studentenhuis. Vaak draaide het wel om het zwemmen dus wellicht kan ik niet over het algemeen spreken en enkel over hoe dat binnen het ‘dorpje’ van het zwemmen gaat. Zodra je aankondigt dat je weggaat (vaak met goede gegronde redenen zonder ruzie) dan is het vanaf het moment dat je uitspreekt een ‘outcast’. Vanaf dat punt hoef je niet meer op vriendelijkheid te rekenen. Mensen springen over in de zakelijke modus en wat er verder met jou gebeurd kan ze geen zak meer schelen. Je voelt je haast een landverrader dat je hun clubje durft te verlaten voor iets anders. Misgunnen in plaats van begrip.

Inmiddels heb ik het al zo vaak meegemaakt dat ik er niet meer van opkijk. Ik weet dat het gaat gebeuren, zorg dat ik geen ingewikkelde dingen meer hoef te regelen en hoop altijd maar dat er nog een paar mensen zijn die wel gewoon normaal tegen je blijven doen. Ik vind het geen stijl maar goed zoals ik al zei ben ik niet de norm om dat te bepalen.

WOW ~ Overloop (en)

Toen ik afgelopen zondag over de A15 reed richting Nijmegen
besefte ik mij dat ik niet vaak over deze weg ben gereden. Het is een vreselijk
saaie weg maar met herinneringen te over. De weg die ik ooit met mijn vader heb
gereden toen we naar een watersport beurs gingen. De afslag bij Tiel waar ik
mijn eerste (en ik gok ook mijn laatste) happy meal naar binnen heb gewerkt.
Terwijl één afslag verder ik bij Van der Valk altijd het Flippermenu bestelde. En
de weg tussen Rhenen en Nijmegen die ik regelmatig heb afgelegd naar de
Gelderse zomerkampioenschappen zwemmen. In een veel te warm en veel te klein
zwembad, veel teveel afstanden zwemmen en dito medailles winnen. In die tijd
was ik fit, heel erg fit. Nee, dat lieg ik, ik was in tegenstelling tot nu topfit!
Maar dit keer moet ik 15 kilometer rennen door heuvelachtig Nijmegen en
omstreken terwijl ik het aantal keer dat ik heb serieus gesport de afgelopen
twee jaar op 1 hand kan tellen. Ik weet nu al dat ik pijn ga krijgen. Tijdens
het rennen zelf, als ook de dagen erna. Ik moet en zal de finish halen, dat ben
ik mijzelf verplicht als ex-topsporter, denk ik terwijl ik de afslag passeer
die mijn moeder en ik altijd namen richting het zwembad. Ik rij rechtdoor op
weg naar de zevenheuvelenloop en verlang terug naar de tijd dat ik met gemak 14
uur per week in het water lag. Aan het beperkte leven van slapen, eten, trainen,
eten, slapen, eten, trainen, eten en slapen. Of…

WOW ~Melancholie