Ik ga niet teveel woorden vuilmaken aan Sven en Gerard. Enige waar ik aan wil refereren is de Planet Internet reclame van enkele jaren terug. Hierin roept een tomtom tegen een vrouw achter het stuur: Sla rechtsaf! Waarna zij direct haar stuur omgooit en in de heg beland. Enorm geestig maar in de situatie van gisteren is dit wel een heldere uitleg van waar de schuld ligt van de verkeerde wissel van Sven. Stel daarbij even Gerard voor als zijnde een tomtom en Sven de vrouw achter het stuur. Gerard maakt een fout door te zeggen dat hij linksaf moet, de binnenbaan in. Maar Sven denkt niet zelf na, ja ik weet het het is een splitsecond beslissing, maar als je genoeg bewust bezig bent met wat je doet weet je waar je heen zal moeten. Maar goed, Sven, goed opgevoed als hij is luistert naar zijn coach die hem vervolgens vol overgave de heg in stuurt. That’s it! Allebei schuld waarbij ik wil benadrukken dat je als sporter altijd….altijd!!!! zelf verantwoordelijk ben voor jouw prestatie. Een coach is slechts een hulpmiddel, iemand die, met kennis van zaken (meestal) jou helpt bij het bereiken van jouw doel. Maar een coach kan hoog of laag springen, jij bepaald en jij bent eindverantwoordelijk. Die eindverantwoordelijkheid ligt dus ook volledig bij Sven. Ik vind het daarom ook best wel jammer dat half Nederland nu over Gerard heen valt. Ja, hij heeft inderdaad een fout gemaakt maar Sven is oud en wijs genoeg om zelf te blijven nadenken!
Maar goed, genoeg over Sven want dat is gewoon een beetje pech. Ik kan mij meer druk maken over de bobsleeërs. Of nou ja voornamelijk de stuurman van de Nederlandse bob. Hoe is het in godsnaam mogelijk dat je je team zo kunt laten zitten. Wat voor mietje ben je dan! Zoals Arend Glas zei: Die vent moet een schop in zijn ballen krijgen, in die bob gezet worden en huppakee naar beneden zal je! Arend Glas is tenminste een echte vent. Hij ging, met angst voor eigen leven, met oude verrotte, tweedehands bobsleeën naar beneden in vorige Olympische spelen. Niks geen speciaal ontwikkelde bob die overigens gewoon de prullenbak in kan. Maar hij ging gewoon op een oud sleetje met wat plastic eromheen de Olympische bob baan af. Je zou er de keuring bij ter land ter zee en in de lucht nog niet eens mee doorkomen, maar Arend deed het gewoon. Enige wat hij had was een klein startbaantje ergens in de polder. Daar kon ie zorgen dat ie in ieder geval aardig uit de startblokken kwam. Wat daarna gebeurde dat zag ie dan wel weer. Dat is nog eens een echte vent. Niet bang voor het onbekende en zeker niet bang voor een schrammetje. Maarja, Arend bobt niet meer en daarvoor in de plaats werd dus een nieuwe bobpiloot gezocht. Op deze vacature heeft waarschijnlijk alleen van kalkeren geregeerd die nasat dat ie werkeloos was en verplicht te solliciteren ook nog een zo dyslectisch als een deur is waardoor hij waarschijnlijk dacht voor brokkenpiloot te solliciteren. Maar zelfs dat kan ie niet eens. Hij crasht niet echt, maar elke keer bijna. Daar win je geen prijzen mee en wordt je ook geen echte man natuurlijk. Echte mannen komen in drie stukken uit een bob na een harde crash, vloeken een keer, zeggen ach het valt wel mee en gaan dan in de kroeg een biertje drinken. Nu hebben we een heus mietje getroffen die het niet aandurft, drie andere mensen (en nog vele mensen achter de schermen) in de steek laat omdat meneer bang is voor de 50/50 bocht. Meneertje het leven is zowieso 50/50 of je blijft leven of je gaat dood. Of je haalt de bocht of je wordt een echt vent! Maar nee hoor. De beste man gooit de handdoek in de ring en keert eerder terug naar Nederland alwaar hij zich kan gaan opmaken voor Pasen want als angsthaas komt ie aardig uit de voeten.
Ik ben het volledig met Arend Glas eens. Hij stelde glas helder, trek die gozer uit het vliegtuig, trap hem keihard in zijn ballen en zet hem in een bob. Moet je hem dan zien gaan!
