We maken even een sprong in de tijd. Want ik verliet jullie met het heugelijke nieuws dat ik gewoon een date had gescoord. En dat was een succes! En er volgende nog een date en nog een etc. Ik was gelukkig, ik werd gelukkig van haar en zij…zij zei dat ze ook gelukkig werd van mij. Het leek er allemaal geweldig hoopvol uit te zien en ik begon mezelf ook langzaam te verliezen in mijn gevoel. Too soon.. naar het nu blijkt want zomaar ineens haar gevoel weg. Waarom geen idee? Nog steeds niet. Nou ja, ik ben denk ik niet leuk genoeg ofzo…is prima dat kan.

Natuurlijk was ik wel even van slag…terecht zelfs…had ik net mijn muurtje weer een stukje afgebroken zul je net weer zien…dat is de laatste twee jaar een beetje het standaard recept..wordt er weer even een tikje uitbracht. Een deuk in mijn hart laat ik het zo maar noemen. Maar na een weekje van mixed feelings nam het rationele stukje even het heft in handen en bracht mijn oude vertrouwde mantra weer naar voren: Je moet net zoveel energie in mensen steken als dat je terug ontvangt anders wordt jij (maar ook de ander) niet gelukkig. En zo is het en daar heb ik dan wel weer gewoon vrede mee. No hard feelings, het was hem gewoon niet. Alleen heb ik dat nog te weinig meegemaakt om daar echt direct zo nuchter mee om te gaan. Dat lijkt me op zich ook niet goed want het gaat toch om iets van gevoel en dat kun je niet zomaar rationeel benaderen. Laat ik het wat dat betreft ook hier maar bij houden.

Het vorige verhaal was ook eigenlijk het laatste verhaal uit de serie. Dat verhaal heb ik vlak voor de eerste date geschreven en daarmee was het ook eigenlijk klaar. Ik wilde niet meer verder gaan met schrijven en had zelfs stiekem besloten de verhalen niet te publiceren. Ik ben het experiment ingegaan voor een bepaalde periode en heb van alles meegemaakt. Maar ik was wel van plan even terug te kijken naar de periode en wat het mij heeft gebracht. Dus bij dezen…want ik moet een aantal vragen toch wel even beantwoorden voor mijzelf. Heeft het mij namelijk gebracht wat ik had verwacht? En hoe nu verder?

Ik had toen ik aan dit experiment begon twee doelen. In eerste instantie gewoon eens kijken of dit iets is voor mij en ten tweede natuurlijk de hoop op een paar leuke blogs. Nou dat laatste is zeer zeker gelukt. Maar of het iets voor mij is? Tsja, dat is een antwoord dat ook erg samenhangt met de vervolgvraag. Ik was eigenlijk enorm verrast door de reacties uit mijn omgeving. Al moet ik wel zeggen dat ik altijd enorm vanuit het defensief startte in mijn uitleg waarom ik aan het internetdaten was begonnen. En met name de reactie van mijn oudste zus verraste mij toch enorm. I really value her opinion en zij zei het ook wel logisch te vinden. En ik zal proberen terug te halen wat ze zei. Het is namelijk niet heel erg terecht dat er een taboe rust op internetdating. Het past eigenlijk wel een beetje in deze tijd. Mensen worden steeds kritischer over hun partner. De wereld is tegenwoordig vele malen groter en je komt met veel meer mensen in contact via meerdere kanalen. Je wereld beperkt zich niet meer tot het dorp of stad waar je woont maar is zo groot als je maar wil. Mensen, in ieder geval van mijn generatie zijn steeds meer met zichzelf bezig. Met hun eigen ontwikkeling en wie ze zijn en waarom ze doen wat ze doen. Als ik even vergelijk met bijvoorbeeld mijn ouders, zij waren hier op mijn leeftijd veel minder mee bezig. Ik heb een beeld van mijzelf en ben veeleisender wat een persoon in mijn leven mij zou moeten bieden. Niet alleen maar de familienaam voortzetten en samen met iemand zijn omdat het de norm is. Maar je zoekt een relatie die ook daadwerkelijk iets toevoegt aan je leven. En dat vind je niet op in de kroeg. Daarvan ben ik overtuigd. Ik ben ook niet van de one-night stand. Ik kan dat gewoon niet! Maar ik kan ook niet een goed gesprek met iemand aanknopen in de kroeg en daar gaat het mij wel om. Ik wil een goed gesprek kunnen voeren met iemand en de gesprekken die ik in de kroeg voer zijn nou niet de meest hoogstaande gesprekken.

Weet je ik dwaal af van het onderwerp. Wat mij wel duidelijk is geworden is dat internetdating helemaal niet zo gek is. Je komt er net zoveel leuke en gekke mensen tegen als in ‘real life’ alleen heb je meer keus omdat je buiten je eigen netwerk kijkt. Meer keus maar dus ook meer kans. Het is een andere en eigenlijk even enge manier om iemand te vinden. Trust me, met iemand afspreken die je alleen maar via msn, sms en telefoon hebt gesproken is scarry as shit!

Is het iets voor mij en ga ik hiermee door? Wederom twee vragen in één maar de eerste kon ik eigenlijk al wel beantwoorden voordat ik aan dit hele experiment begon. Ja, internet dating is best wel iets voor mij! Ga ik ermee door? Ik weet het niet! Ik heb mijzelf eigenlijk beloofd dit maar 3 maanden uit te proberen. Inmiddels is begin deze maand mijn abonnement afgelopen en ben ik nu ‘slechts’ gratis lid die eigenlijk niets kan of mag. Dus het experiment zit er feitelijk op. Maar moet ik doorgaan? En indien ik dat doe moet ik dan ook doorgaan met erover schrijven? Het is weliswaar mijn manier om dingen een plek te geven en te verwerken en ik schaadt er in principe niemand mee. Kun je niet waarderen dat ik over zulke dingen schrijf, zie je de humor er niet van in, zie je niet dat veel dingen die ik schrijf expres overdreven zijn om het leesplezier te verhogen. Zie mijn vorige blog…is enorm gedramatiseerd…tuurlijk heb ik een traantje gelaten I’m only human you know. Maar moet ik nu doorgaan. Het antwoord lijkt voor de hand te liggen…Ja ik moet doorgaan maar iets in mij houdt het nog tegen? Wat moet ik loslaten? Moet ik iets loslaten? Suggesties iemand?

En lijkt het net allemaal op niets uit te lopen, wordt je aan de kant gezet door de tot dan favoriet en ben je eigenlijk helemaal klaar met dit hele experiment. Maar op dat moment krijg je een wat, op het eerste gezicht, standaard  interesse berichtje. Aardig als ik ben weiger ik niet direct en kijk even op het profiel of er een leuk verhaal staat. En of dit keer! Precies zoals ik dat graag zie….nou ja bijna precies. Want deze dame heeft een eigen paard! Een paard…kijk hamsters, ratjes, fredjes enzo ben ik ook geen fan van maar ik ben er niet bang voor. Ik ben wel bang voor paarden. Ze zijn zo groot en vooral hun ogen zijn enorm groot en een beetje onvoorspelbaar.

Maar wat me eigenlijk tegenstond was de foto. Niet dat ze lelijk was…nee eigenlijk helemaal niet. Ze had wel iets liefs over zich maar de foto vergrotend bleek deze ruim 3 jaar oud te zijn. Tsja, daar ga ik dus niet op reageren. Maar in plaats van gewoon botweg ‘geen interesse’ te antwoorden besluit ik haar een persoonlijke berichtje terug te sturen. Tot op de dag van vandaag weet ik niet waarom ik dit heb gedaan maar blijkbaar had ik daar een reden voor die ik nu nog niet begrijp. Ik bedankte haar voor haar berichtje maar dat ik er niet op in zou gaan omdat ik niet van paarden houd, het leek alsof ze een veel te druk leven had en dat de foto maarliefst 3 jaar oud was. Daar kon ik niets mee, maar mocht ik er volledig naast zitten dat ze me maar even via msn het een en ander uit moest leggen.

Binnen no-time kreeg ik een berichtje dat ik er volledig naast zat maar dat ze dat later wel even uit ging leggen. Nou, en sindsdien zaten wij aan ons pc gekluisterd. Ruim een week later en een flink slaap tekort opgebouwd hebbende door de lange chat sessies die we hebben gehad staan we op het punt elkaar te ontmoeten. Echt te ontmoeten. And I’m scarred as shit! Gisteren tijdens onze laatste chatsessie voor de ontmoeting merkte zo ook volledig terecht op dat het anders was dan anders. We hebben zoals we uiteindelijk samen verklaarden, allebei in ons hoofd een beeld opgebouwd van de ander die we eigenlijk wel erg leuk lijken te vinden. Maar dat beeld bevat slechts datgene wat is gezegd via de chat en het horen van elkaars telefoonstem en een enkele foto. En nu, enkele uren voordat je het echte beeld te zien krijgt. Is diegene dan nog zo leuk? Of leuker! Maar ook in je achterhoofd speelt de angst dat je in je hoofd iemand anders leuker hebt gemaakt dan je in eerste instantie dacht. En wij spelen dus allebei met deze gedachten. Dus de kans dat we beiden op hetzelfde uit gaan komen op het eind van de dag (/date). Is niet zo gek groot, de kans dat we elkaar niet leuk vinden is in iedergeval groter dan wanneer je veilig met elkaar achter een pc zit en een beetje slap ouwehoert.

Maar des al niettemin vind ik het helemaal te gek. En ben ik ook stiekem wel een beetje trots op mijzelf dat ik dit ga doen. Wat wel steeds zwaarder valt is het bij me dragen van dit geheim. Wat ik hou het toch wel een beetje geheim dat ik dit experiment aan het doen ben. Zelfs mijn beste vriendin weet hier niet van en daar baal ik wel een beetje van eigenlijk. Ik denk namelijk te weten wat zij van dit experiment vind en omdat ik haar mening (en die van al mijn andere goede vrienden) me erg aantrek wil ik het liever niet horen. Maar goed, daar speelt ook mee dat ik eigenlijk niets te verliezen heb…er is namelijk nog niets dus waarom zou ik daar iets over vertellen.  Pas als er iets meer is is het leuk om erover te vertellen. Het is ook een beetje een erfenis uit het verleden waar ik altijd wel rondbazuinde over mijn ‘projecten’ en dan achteraf weer moest gaan uitleggen waarom het dit keer wee niets is geworden. Dus is deze actie ook wel een beetje uit eigen bescherming. Maar als je stiekem wel een beetje gelukkig wordt van iemand dan wil je dat het liefste met iedereen delen. Maarja dat gaat nu even niet. Mijn hoofd draait op volle toeren en dat zal vandaag niet meer minder worden denk ik. De ene helft brengt mijn hoofd op hol en de andere helft hangt als een gek aan de rem te trekken. Val niet in dezelfde valkuil als altijd…dat voor twee maanden je een soort gelukzalige mist in je hoofd hebt en wanneer deze optrekt dat dit alleen mooi was in je eigen hoofd. En daar ben ik nu ook zo bang voor en daarmee ga ik mijzelf pijn doen en de ander wellicht ook. Want ik zweer het zij speelt met hetzelfde in haar hoofd. Enige wat ik nu nog kan doen is zoveel mogelijk mezelf zijn en go with te flow. Hmmm nee gewoon jezelf zijn…punt!

Misschien blijf ik wel de rest van mijn leven alleen? Is de vraag die de afgelopen dagen door mijn hoofd gaat. Ik ben echt in staat mijzelf helemaal gek te maken in mijn hoofd. En dat is best gevaarlijk. Ik heb iemand nodig die de boel voor mij af en toe even enorm relativeert. Hmmm, laat ik daar nu net met dit hele gebeuren naar op zoek zijn hahaha.

Maar goed, wat is er in allemaal gebeurd. Nou, de vorige keer sprak ik nog trots en vol goede moed dat ik over aandacht niet te klagen had. Ik werd er zelfs een beetje asociaal van, want ik was immers toch een gewild object dus dan had ik ook het rest voor de leukste te kiezen. Toch? Nou, goed op dat moment klonk dat allemaal enorm logisch maar nu liggen de kaarten er ineens anders voor. En mijn non-vermogen om dit te interpreteren is volgens mij precies datgene wat maakt waarom ik nu in deze situatie zit. Wederom een Cruyfiaanse uitspraak maar ik bedoel dus, mijn onvermogen om dingen die zo over gevoel gaan te kunnen interpreteren en te relativeren breken mij nu op.

Ik heb een aantal dagen met mijn favoriet, waar ik de vorige keer al over sprak, gechat. Dat was echt enorm leuk en er waren enorm veel raakvlakken. Maar sinds afgelopen dinsdag (het is nu zaterdag) heb ik haar niet meer gesproken. Dit kan natuurlijk twee dingen betekenen. Ten eerste, mijn persoonlijke favoriet, ze is gewoon druk en heeft nu even geen tijd voor mij. Prima, dat kan maar zeg dat dan even. Ten tweede, ik ben toch niet leuk genoeg of er is een leukere versie van mij elders voorbij gekomen. Nu bedenk ik mij nog een derde mogelijkheid, ze heeft het druk zoals in optie 1 maar ze wacht ook op moeite van mij om haar te veroveren…het hard-to-get princippe waar ik dus totaal blind voor ben.

Hier baal ik enorm van. Het kan natuurlijk ook zijn dat ik mijzelf in mijn kop al helemaal gek heb gemaakt en dat ik al helemaal gek op haar ben terwijl ik haar nauwelijks ken (die bekende film quote) en dat ik gewoon op dit moment even geduld moet hebben.

Dit schijnt overigens redelijk normaal te zijn heb ik van iemand anders begrepen met enigszins ervaring op het internet date gebied. Het schijnt regelmatig voor te komen dat mensen gewoon van het ene op het andere moment besluiten dat iemand niet interessant meer is en stoppen dan met praten tegen die persoon. Ze worden geblocked en klaar is kees. Jammer de bammer. Ik weet ook niet echt of ik nou gelukkig ga worden van dit hele gebeuren. Ook dit schijnt een normaal effect te zijn. Na het haleluja gevoel aan het begin en de overvloed aan reacties volgt er een afname van interesse omdat je er al langer op staat en een groot deel van de vrouwen je al eens een keer voorbij heeft zien komen. En dat doet een beetje pijn natuurlijk. Want jezelf vind je natuurlijk dag in, dag uit helemaal geweldig. Dus waar je eerst op een dag meer dan tien reacties kan verwachten is dat nu slechts nog maar een of twee.

Succes went, dit dus ook een beetje. Want hoe slecht is je dag eigenlijk als elke dag je iemand tegen komt die je laat merken dat je gewoon leuk bent. Ik denk niet zo slecht. Maar zoals mijn hoofd mij elke keer weer gek weet te maken ben ik door hierover te schrijven het toch enigszins te relativeren. Met het afnemende succes van dit experiment heb ik wel steeds meer het gevoel dat ik deze verhalen ook daadwerkelijk zal gaan plaatsen. Goed nieuws voor jullie dus, als zijn jullie op het moment dat ik het schrijf nog volkomen onwetend. Hi hi leuk hoor zo’n geheimpje! Nou, inmiddels weer een interesse berichtje gehad van iemand die er wel erg leuk uitziet…Dus wie weet!  To be continued!

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

We schrijven nu eind maart 2010 maar eigenlijk heb ik dit verhaal al veel eerder geschreven…namelijk al op 30 december 2009. Ik zat achter mijn pc terwijl ik mijn eindejaarsblog aan het schrijven was en toen bedacht ik mij ineens dat het wel leuk zou zijn als ik me op de online datingmarkt ging storten…misschien haal ik er wat leuke blogs uit en wie weet wel meer. Nou het eerste is in iedergeval het geval…so here goes! We gaan terug naar eind 2009! Enjoy!

Nou, dit wordt een groot sociaal experiment. Vrijgezelle vrouwen van Nederland en omstreken let op! Watersteef gaat zich op de online dating markt storten.  Waarom? Ja, dat weet ik eigenlijk ook niet. Gewoon uit pure nieuwsgierigheid denk ik. En wellicht ook omdat ik verwacht er nogal wat blog materiaal uit te kunnen gaan slepen. Wat overheerst weet ik eigenlijk niet.

Begrijp me niet verkeerd, ik verkeer niet in desperate toestand ofzo en heb geen dringende behoefte aan gezelschap van anderen in mijn leven. Mijn leven is goed zo, uitstekend zelfs, maar een paar dagen thuis en terugkijkend op het afgelopen jaar met de tegenvallende blogs en tegenvallende successen bij de dames, triggeren mij toch om hier eens naar te gaan kijken. De tegenvallende successen zijn voor het overgrote deel te wijten aan mijzelf dan wel vanwege verkeerde interpretatie van signalen, onwetendheid of verlegenheid.

Het is voor mij namelijk iets volstrekt nieuws. Ik ga mij in een totaal onbekende wereld begeven die toch een beetje in de taboe sfeer hangt. En ik weet dat ik hiermee ook mijzelf een beetje onderuithaal aangezien ik aangaf nooit mij op een dergelijke plaats te begeven. Maar wellicht is dat wel een beetje zwak. Ik heb namelijk ook geen oordeel over geloof van mensen, ik respecteer het maar ik heb er geen oordeel over omdat ik er gewoon te weinig kennis van heb (daarover ooit ook nog een blog). Daarmee verschil ik volgens mij wel van heel veel andere landgenoten die hun gebrek aan kennis direct weten om te vormen in een vervreemdend oordeel. Dus voordat ik het echt afzweer moet het ik van mijzelf gewoon eens proberen.

Het heeft mij namelijk altijd tegen gestaan omdat dit in mijn ogen ‘de gemakkelijk weg’ is. En met de gemakkelijke weg bedoel ik dat ik hiermee twee van mijn mankementen omzeil. Ik kan flirtsignalen niet interpreteren…is zie het gewoon niet. En daarnaast ben ik toch altijd nog ietwat te verlegen om zomaar op iemand af te stappen. Hier heb ik al eens een blog over geschreven dus hier ga ik niet verder op in.

Maar waarom zou ik mijzelf geluk ontzeggen als ik dit wellicht via een makkelijkere weg ook geluk kan bereiken. Wederom even wat nuance. Ik ben al enorm gelukkig op zijn tijd maar ik geloof er wel in dat een relatie een verrijking kan (en moet) zijn van je leven. Dus waarom niet alle mogelijke kanalen opzetten om die verrijking te kunnen bewerkstelligen.

Uiteraard zoals ik al eerder schreef hoop ik er wat mooie blogs ui te kunnen slepen. En dan niet een afzeikblog van iemand die iets vreemds heeft gedaan en deze met naam en toenaam publiekelijk afslachten. Maar wie weet raak ik door gesprekken met mensen wel geïnspireerd en komen er wat mooie gedichten uitrollen. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat ik weer een van mijn kenmerkende observaties doe waaruit weer legendarische verhalen uit ontstaan.

Maar goed, bij het schrijven van dit verhaal zit ik nog vol twijfel of ik het al dan niet moet doen. Het voelt toch op een of andere manier als een nederlaag ofzo. Een soort lafheid maakt zich van mij meester…alsof ik het geheim moet houden en het tegen niemand moet zeggen omdat deze mij dan wellicht als minderwaardig zien ofzo. Vreemd gevoel is dat. Ik heb ook zo’n gevoel dat ik me moet verantwoorden als ik vertel hoe ik iemand heb ontmoet want met internet kom je er natuurlijk niet mee weg. Ik weet het gewoon niet zo goed. Daarom heb ik besloten voorlopig maar even niets te plaatsen op de site en mij enkel te beperken tot het schrijven van stukken….wellicht dat ik die dan met terugwerkende kracht van een maand wel kan plaatsen….een soort rubriek waarbij ik zelf kan timen wanneer ik iets post. Lijkt me lachen.

Binnenkort deel 2! Stay tuned!