W@T3R$T33F sputtert

Ik dacht…f*c kit, ik doe het gewoon. En damn wat is dat verslavend zeg. Nog geen 12 uur later ben ik helemaal into het online daten. Nou ja, het is nog niet eens daten maar zodra je een profiel hebt aangemaakt en je jouw voorkeuren hebt gegeven kom je in een soort supermarkt terecht met Nederlands mooiste vrouwen bij elkaar. Dus daar waren ze al die tijd! Als een kind en een snoepwinkel vlieg je door de profielen heen en deel je her en der wat complimenten uit.

Direct val ik al bijna in mijn bekende valkuil. Ik ben gewoon in staat al helemaal hoteldebotel te worden van een mooie foto met een geweldig strak verhaal erbij. Maar gelukkig ben ik mijzelf hier steeds meer van bewust en kijk ik rustig verder.

Ondertussen wordt je overspoeld met interesse berichten van allerlei soorten vrouwen. Altijd erg spannend natuurlijk want wie weet vind jij niet de vrouw van je dromen maar vind zij jou! Maar goed tot op heden geen succes. Je gaat je wel direct afvragen of het type vrouw dat interesse heeft in jou niet een ander type vrouw is dan diegene die je zelf uitzoekt. Maar goed, geduld is een schone zaak.

Ook heeft de eerste grappige situatie zich al voorgedaan. Althans ik vond het enorm grappig. Ik zal de situatie uitleggen. Het is namelijk via dat dating gebeuren mogelijk een soort standaard berichtje te sturen dat je iemand wel leuk lijkt of iets in die trant. Erg handig voor de creatieflozen onder ons maar kans op afwijzing is hierdoor ook groter. Iemand die een standaard berichtje ontvangt kan namelijk ook een standaard (afwijzend) berichtje sturen. Lekker makkelijk want je hoeft niet naar woorden te zoeken om iemand af te wijzen die je niet helemaal ok vindt.

Dus ik krijg een berichtje dat iemand mij wel leuk vindt. Helaas voor haar is dat niet hetzelfde geval en stuur je een standaard berichtje dan ga ik niet de moeite nemen een mooi verhaaltje aan je te dichten. Dus de dame in kwestie krijgt een standaard afwijzend berichtje. Nog geen vijf minuten later krijg ik dan wel een persoonlijk bericht van de dame met daarin enkel  “Jammer, waarom?” Lekker persoonlijk dat wel maar goed k ben de slechtste niet. Dus ik schrijf haar een berichtje terug: Oké, in herkansing. Waarom zou ik met jou in contact willen komen want op basis van je profiel denk ik niet JA. Dus die je best wat jou nu zo bijzonder maakt dat ik wel met je in contact moet komen.”In ieder geval was het een verhaal in die trant.

Wat stuurt het schaapje nou terug. “Hahaha een herkansing… (gelukkig de grap is gevallen). Waarom ik nu zo bijzonder ben dat zul je zelf uit moeten vinden. Gr. Etc.”

Ja, en dan haak ik af hè! Wat een tutmuts. Geef ik haar net de mogelijkheid en enigszins de kans haarzelf nog een beetje te promoten maar nee hoor. Ik ken d’r totaal niet maar ik moet heel erg mijn best gaan doen om haar beter te leren kennen terwijl ik toch echt een poging heb gedaan door haar, oké op enigszins omslachtige wijze, te vragen wat meer over haarzelf te vertellen. Maar het arme schaap snapt het niet. Ik heb haar dus maar vriendelijk geantwoord dat als het nu al zo moeilijk gaat dat het dan waarschijnlijk niets tussen ons gaat worden. Heb haar nog netjes een goed Nieuwjaar gewenst en ik hoop dat nu onze wegen definitief scheiden. Ongelofelijk wat een arm schaap! Hard to get spelen is prima maar laat nog wel enige mogelijkheid tot communicatie open.

Maar goed. Hoe staan de zaken er ongeveer 36 uur na de start van dit experiment voor? Nou een vrachtlading aan standaard interesse berichten die ik bijna allemaal heb afgewezen. Omdat ze standaard zijn? Nee, omdat ze gewoon niet voldoen aan mijn zoekprofiel. Ben ik veeleisend? Nee, niet echt vindt ik. Je moet enige affiniteit met sport en muziek hebben (hebben er vrij veel), een mening hebben en je moet slank zijn. En dan gewoon lekker slank. En nee, dat is niet oppervlakkig zoals mijn zus laatst tegen mij zei. Dat is gewoon f*cking bullshit! Ik vind dat gewoon mooier klaar! Ik ga er verder ook geen woorden aan vuil maken…het is gewoon zo!

Maar goed, een paar berichtjes verstuurd, ja ja persoonlijke berichten, en een paar persoonlijke ontvangen…allemaal netjes van antwoord voorzien waarbij de ene wat blijer zal zijn met het antwoord dan de ander. Er is zelfs al een aantal berichtjes over en weer gestuurd met 1 persoon maar daarover meer in deel 3….ja ja een heuze cliffhanger!

Like

Unlike

We schrijven nu eind maart 2010 maar eigenlijk heb ik dit verhaal al veel eerder geschreven…namelijk al op 30 december 2009. Ik zat achter mijn pc terwijl ik mijn eindejaarsblog aan het schrijven was en toen bedacht ik mij ineens dat het wel leuk zou zijn als ik me op de online datingmarkt ging storten…misschien haal ik er wat leuke blogs uit en wie weet wel meer. Nou het eerste is in iedergeval het geval…so here goes! We gaan terug naar eind 2009! Enjoy!

Nou, dit wordt een groot sociaal experiment. Vrijgezelle vrouwen van Nederland en omstreken let op! Watersteef gaat zich op de online dating markt storten.  Waarom? Ja, dat weet ik eigenlijk ook niet. Gewoon uit pure nieuwsgierigheid denk ik. En wellicht ook omdat ik verwacht er nogal wat blog materiaal uit te kunnen gaan slepen. Wat overheerst weet ik eigenlijk niet.

Begrijp me niet verkeerd, ik verkeer niet in desperate toestand ofzo en heb geen dringende behoefte aan gezelschap van anderen in mijn leven. Mijn leven is goed zo, uitstekend zelfs, maar een paar dagen thuis en terugkijkend op het afgelopen jaar met de tegenvallende blogs en tegenvallende successen bij de dames, triggeren mij toch om hier eens naar te gaan kijken. De tegenvallende successen zijn voor het overgrote deel te wijten aan mijzelf dan wel vanwege verkeerde interpretatie van signalen, onwetendheid of verlegenheid.

Het is voor mij namelijk iets volstrekt nieuws. Ik ga mij in een totaal onbekende wereld begeven die toch een beetje in de taboe sfeer hangt. En ik weet dat ik hiermee ook mijzelf een beetje onderuithaal aangezien ik aangaf nooit mij op een dergelijke plaats te begeven. Maar wellicht is dat wel een beetje zwak. Ik heb namelijk ook geen oordeel over geloof van mensen, ik respecteer het maar ik heb er geen oordeel over omdat ik er gewoon te weinig kennis van heb (daarover ooit ook nog een blog). Daarmee verschil ik volgens mij wel van heel veel andere landgenoten die hun gebrek aan kennis direct weten om te vormen in een vervreemdend oordeel. Dus voordat ik het echt afzweer moet het ik van mijzelf gewoon eens proberen.

Het heeft mij namelijk altijd tegen gestaan omdat dit in mijn ogen ‘de gemakkelijk weg’ is. En met de gemakkelijke weg bedoel ik dat ik hiermee twee van mijn mankementen omzeil. Ik kan flirtsignalen niet interpreteren…is zie het gewoon niet. En daarnaast ben ik toch altijd nog ietwat te verlegen om zomaar op iemand af te stappen. Hier heb ik al eens een blog over geschreven dus hier ga ik niet verder op in.

Maar waarom zou ik mijzelf geluk ontzeggen als ik dit wellicht via een makkelijkere weg ook geluk kan bereiken. Wederom even wat nuance. Ik ben al enorm gelukkig op zijn tijd maar ik geloof er wel in dat een relatie een verrijking kan (en moet) zijn van je leven. Dus waarom niet alle mogelijke kanalen opzetten om die verrijking te kunnen bewerkstelligen.

Uiteraard zoals ik al eerder schreef hoop ik er wat mooie blogs ui te kunnen slepen. En dan niet een afzeikblog van iemand die iets vreemds heeft gedaan en deze met naam en toenaam publiekelijk afslachten. Maar wie weet raak ik door gesprekken met mensen wel geïnspireerd en komen er wat mooie gedichten uitrollen. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat ik weer een van mijn kenmerkende observaties doe waaruit weer legendarische verhalen uit ontstaan.

Maar goed, bij het schrijven van dit verhaal zit ik nog vol twijfel of ik het al dan niet moet doen. Het voelt toch op een of andere manier als een nederlaag ofzo. Een soort lafheid maakt zich van mij meester…alsof ik het geheim moet houden en het tegen niemand moet zeggen omdat deze mij dan wellicht als minderwaardig zien ofzo. Vreemd gevoel is dat. Ik heb ook zo’n gevoel dat ik me moet verantwoorden als ik vertel hoe ik iemand heb ontmoet want met internet kom je er natuurlijk niet mee weg. Ik weet het gewoon niet zo goed. Daarom heb ik besloten voorlopig maar even niets te plaatsen op de site en mij enkel te beperken tot het schrijven van stukken….wellicht dat ik die dan met terugwerkende kracht van een maand wel kan plaatsen….een soort rubriek waarbij ik zelf kan timen wanneer ik iets post. Lijkt me lachen.

Binnenkort deel 2! Stay tuned!

1 person likes this post.

Unlike

Ik ga niet teveel woorden vuilmaken aan Sven en Gerard. Enige waar ik aan wil refereren  is de Planet Internet reclame van enkele jaren terug. Hierin roept een tomtom tegen een vrouw achter het stuur: Sla rechtsaf! Waarna zij direct haar stuur omgooit en in de heg beland. Enorm geestig maar in de situatie van gisteren is dit wel een heldere uitleg van waar de schuld ligt van de verkeerde wissel van Sven. Stel daarbij even Gerard voor als zijnde een tomtom en Sven de vrouw achter het stuur. Gerard maakt een fout door te zeggen dat hij linksaf moet, de binnenbaan in. Maar Sven denkt niet zelf na, ja ik weet het het is een splitsecond beslissing, maar als je genoeg bewust bezig bent met wat je doet weet je waar je heen zal moeten. Maar goed, Sven, goed opgevoed als hij is luistert naar zijn coach die hem vervolgens vol overgave de heg in stuurt. That’s it! Allebei schuld waarbij ik wil benadrukken dat je als sporter altijd….altijd!!!! zelf verantwoordelijk ben voor jouw prestatie. Een coach is slechts een hulpmiddel, iemand die, met kennis van zaken (meestal) jou helpt bij het bereiken van jouw doel. Maar een coach kan hoog of laag springen, jij bepaald en jij bent eindverantwoordelijk. Die eindverantwoordelijkheid ligt dus ook volledig bij Sven. Ik vind het daarom ook best wel jammer dat half Nederland nu over Gerard heen valt. Ja, hij heeft inderdaad een fout gemaakt maar Sven is oud en wijs genoeg om zelf te blijven nadenken!

Maar goed, genoeg over Sven want dat is gewoon een beetje pech. Ik kan mij meer druk maken over de bobsleeërs. Of nou ja voornamelijk de stuurman van de Nederlandse bob. Hoe is het in godsnaam mogelijk dat je je team zo kunt laten zitten. Wat voor mietje ben je dan! Zoals Arend Glas zei: Die vent moet een schop in zijn ballen krijgen, in die bob gezet worden en huppakee naar beneden zal je! Arend Glas is tenminste een echte vent. Hij ging, met angst voor eigen leven, met oude verrotte, tweedehands bobsleeën naar beneden in vorige Olympische spelen. Niks geen speciaal ontwikkelde bob die overigens gewoon de prullenbak in kan. Maar hij ging gewoon op een oud sleetje met wat plastic eromheen de Olympische bob baan af. Je zou er de keuring bij ter land ter zee en in de lucht nog niet eens mee doorkomen, maar Arend deed het gewoon. Enige wat hij had was een klein startbaantje ergens in de polder. Daar kon ie zorgen dat ie in ieder geval aardig uit de startblokken kwam. Wat daarna gebeurde dat zag ie dan wel weer. Dat is nog eens een echte vent. Niet bang voor het onbekende en zeker niet bang voor een schrammetje. Maarja, Arend bobt niet meer en daarvoor in de plaats werd dus een nieuwe bobpiloot gezocht. Op deze vacature heeft waarschijnlijk alleen van kalkeren geregeerd die nasat dat ie werkeloos was en verplicht te solliciteren ook nog een zo dyslectisch als een deur is waardoor hij waarschijnlijk dacht voor brokkenpiloot te solliciteren. Maar zelfs dat kan ie niet eens. Hij crasht niet echt, maar elke keer bijna. Daar win je geen prijzen mee en wordt je ook geen echte man natuurlijk. Echte mannen komen in drie stukken uit een bob na een harde crash, vloeken een keer, zeggen ach het valt wel mee en gaan dan in de kroeg een biertje drinken. Nu hebben we een heus mietje getroffen die het niet aandurft, drie andere mensen (en nog vele mensen achter de schermen) in de steek laat omdat meneer bang is voor de 50/50 bocht. Meneertje het leven is zowieso 50/50 of je blijft leven of je gaat dood. Of je haalt de bocht of je wordt een echt vent! Maar nee hoor. De beste man gooit de handdoek in de ring en keert eerder terug naar Nederland alwaar hij zich kan gaan opmaken voor Pasen want als angsthaas komt ie aardig uit de voeten.

Ik ben het volledig met Arend Glas eens. Hij stelde glas helder, trek die gozer uit het vliegtuig, trap hem keihard in zijn ballen en zet hem in een bob. Moet je hem dan zien gaan!

Like

Unlike

Kijk, toen Nederland op z’n gat lag door eindelijk eens een aanzienlijke hoeveelheid sneeuw zat ik met mijn gat in Frankrijk lekker van de berg af te glijden op een houten plank. Dus wat door vreselijke taferelen zich die week hebben afgespeeld heb ik niet mee gekregen. Ik moet het alleen doen met de verhalen. De herinneringen aan die flinke sneeuwstorm van december 2009, je had erbij moeten zijn om het te geloven. Sneeuw tot aan je minstens je enkels zo hoog. Gut a gut, wat een belevenissen toch terwijl ik mij op wintersport elke ochtend een weg mocht ploeteren door een dik pak vers gevallen sneeuw was het pislaagje hier in Nederland al genoeg om alles plat te leggen.

Maar, we hebben er van geleerd en na ruim een week was de rust weergekeerd. Maar nu gaan we hetzelfde meemaken. Althans dat zegt Erwin Krol, en het wordt nu nog heftiger want het gaat ook nog stormen en dan kan het wel aanvoelen als -10 oei oei oei! Of het nu komt omdat ik de vorige weerramp niet heb meegemaakt of omdat ik zo’n brave burger ben weet ik niet, maar ik heb mijzelf in ieder geval klaargemaakt voor extreem winterweer.

Ik zit nu dan ook in spanning af te wachten totdat ik insneeuw. Het lijkt me namelijk nog steeds een keer fantastisch als ik vanaf mijn balkon gewoon de deur uit zou kunnen stappen. Dat er zoveel sneeuw valt dat mijn benedenburen ineens in een kelder lijken te leven. Hmmm dat klinkt best erg maar dat bedoel ik totaal niet zo. Ik ben gewoon klaar voor extreem winterweer! Gisteravond, toen de weeralarmen mij bereikten ben ik nog even snel naar de Aldi gelopen op de hoek om nog goed te hamsteren. Ik woon namelijk dusdanig ver af van de bewoonde wereld…een minuut of vijf rijden…dat ik wel eens ingesloten zou kunnen worden en mijn Aldi geen bevoorrading meer kan ontvangen omdat de wegen door gebrek aan strooizout en hevige sneeuwval onbegaanbaar zijn.

Dus inmiddels staan de flessen hier opgestapeld tot aan het plafond. En in mijn geval zijn dat nogal wat flessen. Staat er een partij ingeblikte knakworsten waarvan Andre Hazes zou denken dat dit de hemel zou zijn. Lampen, kaarsen, dekens, radio en natuurlijk voldoende batterijen. Nou, laat die sneeuwstorm maar komen. Ik heb zelfs mijn auto afgetankt zodat mochten ook de benzinestations niet meer bevoorraad kunnen worden dan ben ik in ieder geval in staat ongeveer 800 km te reizen naar oorden waar het veilig is en sneeuw en ijs alleen bekend zijn van de liedjes.

Gewapend met sneeuwschep, skibril en ijsmuts ben ik klaar voor het helse weer wat nu toch wel elk moment zou moeten komen. Het weeralarm melde namelijk dat ik, as we speak, zoveel sneeuw zou zien buiten dat ik zou denken dat ik in een tv wereld zou leven met permanent slechte ontvangst. De wereld zou even ideaal zijn en iedereen gelijk want alles zou wit kleuren. Witte koeien, witte stoplichten, witte auto’s (heel hip!), witte negers, wit gras, witte zon alles gewoon wit! Maar tot op heden is het eigenlijk gewoon heerlijk weer, er schijnt zelfs een heel flauw zonnetje. Ik vraag mij af of iedereen hier last van heeft of dat ik wellicht een van de uitverkorenen ben om dit vreselijke natuurverschijnsel, de stuifsneeuw, te overleven. Ik zal dan de wereld opnieuw moeten opbouwen, zonder oorlog en met louter slimme mensen die voor zichzelf nadenken en niet als blinde koeien achter Erwin Krol aansjokken. Wat een taak!

Zouden de afgelopen dagen een voorteken zijn geweest hoe het zou zijn? Ik kon voor het eerst sinds weken zonder al teveel problemen naar mijn werk rijden. Het was zaterdagochtend 8 uur druk op de weg. En dat midden in de week! Ik dacht dat dit lag aan het feit dat de mensen die daadwerkelijk files veroorzaken (linksrijders met 110 km/pu meestal 60+ en rijdend in hybride auto’s!) zijn verongelijkt (met een beetje mazzel zelfs gestorven) waardoor de rest van de Nederlanders gewoon door kan rijden. Maar er gebeuren dus grotere dingen!

Maar nu dit rotweer uitblijft ben ik toch wel een beetje geïrriteerd omdat ik nu waarschijnlijk voor niets in de rij heb gestaan bij de Aldi. Want er stonden gisteren voor m ij namelijk drie tutmutsen, om maar met Youp te spreken, die volgensmij voor het eerst in de Aldi waren ofzo. Het waren eigenlijk prototype vrouwen. En nu ga ik een hele bevolkingsgroep tegen mij in het harnas jagen maar dit is zoals de vrouw eigenlijk altijd wordt gepersifleerd. Ze waren namelijk zo heerlijk ongeorganiseerd. Zeg gerust chaotisch! Ze hadden meer oog voor zichzelf dan voor anderen en ze denken eigenlijk alles vreselijk onlogisch. Ik heb nog nooit een karretje zo ongeorganiseerd uitgeladen zien worden op een lopende band. Tel daarbij op dat in de kar ongeveer zoveel spullen zaten dat je er twee karren mee kon vullen. Hetgeen ze later ook achter kwamen bij het weer inladen van de kar. Met een hoop passiviteit werd toch nog uiteindelijk een kar geregeld waarbij vervolgens 1 van de 3 met 1 hand! De karren stond in te laden. De andere twee stonden er een beetje hulpeloos bij. Vreselijk passief en eigenlijk gewoon enorm dom! Dat laatste overigens leid ik af uit de manier waarop de pinpas door het apparaat werd gehaald. Nou ja, laat ik het zo zeggen. Uiteindelijk is het gelukt! En die arme jongen achter de kassa had zo’n stress. Want toevallig weet ik dat je bij de Aldi als kassamedewerker wordt beoordeeld op de snelheid van het helpen van je klant en laat daarbij het aantal gescande artikelen per een bepaalde tijdseenheid nou net de maatstaf zijn. En laat die vrouwen, met hun twee karren, nu evenveel tijd nemen om hun spullen uit te laden als een andere kassa 4! Mensen met volle karren kan helpen. Dus je begrijpt hoe erg deze jongen zijn gemiddelde door die drie tutjes om zeep is geholpen. Zielige jongen. Maar goed, daar stond ik dus achter!

Inmiddels valt er een klein beetje sneeuw naar beneden maar nog steeds zie ik asfalt en rijden er nog mensen over straat. Beetje jammer maar goed, met dit bericht laat ik de wereld weten dat ik in elk geval nog leef. I’m still here!

1 person likes this post.

Unlike

Wat een enorm raar weekeind. Ik ben er zelfs een beetje door van slag. Ik heb even goed moeten nadenken of ik dit verhaal wel zou plaatsen. Maar waarom niet? Ik heb me in de jaren dat ik nu blog nog niet heel erg vaak getwijfeld om iets te schrijven maar toen dacht ik aan een uitspraak die ik laatst deed. “Maar in mijn hoofd klonk het enorm grappig!” Want zo is het wel dit verhaal is namelijk enorm subjectief en enorm gedramatiseerd maar ik hoop wel grappig!

Man, man, man het kan ook nooit normaal bij Watersteef. Waar ik eerst een beetje in de put zat en helemaal klaar was met die vrouwen had ik dit weekeind ineens de andere kant van de medaille gezien. Die schijnt er altijd te zijn maar dat die zo snel en zo bizar kwam dat snap ik ook niet. Afgelopen vrijdag was het (altijd geweldige) huisfeest van Ikbenhetismij en ach, ik had een goede dag gehad op mijn werk, ik was fit en lekker ontspannen. Ik herinner nog dat ik tegen mijzelf zei dat ik gewoon lekker lol zou gaan maken en dat ik nu eens gewoon lekker sociaal gaan lopen zijn. Althans dat ging ik proberen want met veel (vaag (on))bekenden is, conform mijn persoonlijkheidsdynamiek, het redelijk gebruiklelijk dat ik me aardig teruggetrokken gedraag.

Maar goed, nu ben ik wat vrouwen betreft redelijk onhandig. Ik heb namelijk een enorm bord voor mijn kop, niet dat ik lomp ben ofzo (volgensmij niet) maar ik kan die signalen die vrouwen uitzenden een beetje lastig opvangen. Nu ik dit schrijf begin ik wel een beetje te twijfelen of ik, dat ik denk te hebben meegemaakt, ook wel echt is gebeurd. Maar goed, we zien wel.

Nu maar gewoon even met de billen bloot maar waarom ik nu zo in shock ben…ik werd namelijk door vier vrouwen tegelijk versierd. Het was echt te bizar voor woorden en ik was dusdanig verbaasd, zo leuk ben ik nou toch ook weer niet op het eerste gezicht, dat ik ook niet echt vervolgstappen heb ondernomen. Closing the deal zoals de ervaren lieden (lees players) dat zullen noemen. Ik was er teveel door van mijn à propos. En wat die vrouwen dan allemaal niet doen tegen elkaar dat is echt fascinerend om te zien. Er wordt echt strijd geleverd op een sluwe slinkse wijze. Het resulteert er wel in dat ik echt geen moment alleen sta. Is de een even een drankje halen dan grijpt de ander direct haar kans. En ik ben netjes opgevoed en misschien ook wel te goed voor deze wereld dus ik wijs ook niemand af voor een gesprek. Vraag je mij iets dan zal ik ook netjes antwoorden. Maar door de andere vrouwen wordt je enorm in de gaten gehouden en de blikken naar de dame waarmee ik sta te praten zijn vernietigend. Ik zie dat omdat ik van nature altijd observerend ben. Vandaar wellicht ook dat ik niet een stap verder ben gegaan…ik was daar mentaal niet aan toe en ik was gewoon benieuwd hoe zich dit verder zou ontwikkelen. AL klinkt dit als een schijnbare tegenstelling want zonder actie geen reactie.

Maar goed, wie weet had ik een goede dag maar wat schetst mijn verbazing de dag erna. Zit ik bij het ‘kerstfeest’ van mijn werk en ja daar valt niets te halen want iedereen is met partner behalve de bediendestaf zou nog wat kunnen zijn. En laat nu net daar een leuk meisje rondlopen. En terwijl ik mijn sinas bestel, tsja ik moet nog rijden, begint een over en weer gelach naar elkaar waarbij zelfs van haar kant ineens een knipoog voorbij komt. En weer was ik van slag. Wat is dit? Waarom eerst nooit, althans niet dat ik weet, en nu ineens meerdere versierpogingen in 48 uur tijd. Ik snap er echt helemaal niets van. Wat doe ik anders dan anders? Rook ik lekker, zat mijn haar goed? Ik snap het echt niet. Kijk, ik zit erg goed in mijn vel, had een goede dag gehad dus was ook nog eens vrolijk en elke dag win ik aan zelfverzekerdheid maar maakt dit mij dan ineens aantrekkelijk ofzo. Of ben ik eindelijk op een punt dat ik niet meer op mezelf let maar mij bewuster ben van mijn omgeving en ik dergelijke signalen opvang.

Feit blijft dat ik niet heb ondernomen qua volgende stappen, waarom niet? Damn, dat durf ik echt niet omdat ik, hoe duidelijk wellicht sommige signalen ook waren, gewoon nog steeds niet zeker weet of ik dan kans van slagen heb. Blijkbaar is failure not an option ofzo en moet iemand zich letterlijk op mij werpen om bij mij een kwartje te laten vallen. Enniewee, dit is dus wat er is gebeurd, in iedergeval in mijn  hoofd. En of dit in werkelijkheid ook zo was en of anderen dit ook zo hebben beleefd weet ik niet maar dat merk ik vanzelf wel weer. Ik ga jullie op de hoogte houden want als dit iets structureels wordt dan moet ik toch echt even gaan schakelen en nadenken hoe dit nu echt komt en wat ik daarmee moet/kan. (die laatste vraag hoeven jullie niet te beantwoorden hoor hahaha).

Like

Unlike

Nu zit ik al een paar uur naar mijn monitor te staren en zit ik vol goede moed te wachten op inspiratie om wat leuks te schrijven. Maar zoals een cabaretier standaard voor het blok wordt gezet doordat met aanneemt dat die persoon altijd grappig is zo voel ik mij nu even omdat ik iets wil schrijven. Het is niet zo dat ik niets heb om over te schrijven maar het lijkt wel alsof ik eerst iets moet behandelen voordat mijn hoofd ruimte heeft voor echt belangrijke zaken. De enige naam die voorbij komt is Ray Tjoep Tjoep.

Who the hell is Ray Tjoep Tjoep? Eerlijk gezegd weet ik het ook niet. Maar die vent of jochie of wat het ook mag zijn, hij spookt al een week door mijn hoofd. In eerste instantie zie ik Ray Tjoep Tjoep als een grote vent. Niet zozeer in zijn daden maar vooral qua omvang. Een meer ovaal naar vierkant neigend figuur waarbij de BMI van deze persoon hoger is dan de slotstand van de AEX van vandaag. Ray is zo’n permanent zwetende dikzak maar dat boeit hem niets want zolang ze nog Hawaï shirtjes in zijn maat maken maakt hij zich niet druk helemaal niet zolang hij nog door de deur bij de Mac past.

Maar genoeg slechte woorden over Ray, want Ray is een zeer bijzonder mens! Hij is namelijk een ras artiest. Hem zit optreden echt in het bloed, nou ja voor zover dat nog niet in zijn aderen is vast geklonterd. Hij is een dusdanige ras artiest dat hij zelfs optreedt in het café op de hoek. En al de gehele week loop ik langs het bord waarop staat vermeld dat de enige echte Ray Tjoep Tjoep aanstaande zaterdag (helaas voor de fans dit was afgelopen zaterdag) gaat optreden. Met nog ietsjes grotere letters staat erbij geschreven dat een biertje slechts 1 euro kost. Hetgeen mij niets verbaasd want ik kan inmiddels uit eigen ervaring vertellen dat Ray Tjoep Tjoep een dusdanige stem heeft dat hij zelfs de hele straat wist te bereiken dus als je in die kroeg zit dan wil je je wel volgieten met bier…zeker voor een euro want dan maak je met een beetje geluk de toegift niet meer mee.

Terwijl Ray Tjoep Tjoep zijn orkestband cd’tje aan het afwerken was stond ik in mijn keukentje nog aan mijn fiets te sleutelen. Hoewel ik al meer dan een half jaar naar dit moment toe aan het werken ben sta ik nog laat in de avond de boel te poetsen, te controleren en goed vast te draaien. En terwijl Ray onder luid gelal van dronken mensen zijn versie van ‘De Vlieger’ ten gehore brengt probeer ik de slaap te vatten. Morgen gaat het gebeuren, de afgelopen twee jaar heb ik mij nog niet zo fit gevoeld als nu en al heb ik die nacht niet veel kunnen slapen ik was er klaar voor! En hoe! Mijn allereerste (1/8^e) triathlon was een succes, een groot persoonlijk succes welteverstaan. Ik voelde mij even als Ray Tjoep Tjoep, een ras sporter dan wel te verstaan. Ik heb dit nodig! Zoveel is wel duidelijk, ik heb dat sporten gewoon in mijn bloed zitten. En al zal ik nooit meer het niveau bereiken dat ik tijdens mijn actieve zwemcarrière had, ik moet gewoon sporten, wedstrijden doen…en dan vooral met mijzelf.

Ging het allemaal van een leien dakje? Nee, natuurlijk niet, ik heb ongelofelijk vaak getwijfeld of ik het wel zou kunnen, of ik niet halverwege dood langs de weg zou liggen omdat mijn lichaam het allemaal niet meer aan zou kunnen omdat ik al te lang te weinig had gesport. Maar soms komt dat laatste zetje uit onverwachte hoek! Dat zetje kwam van mijn ouders! Nu zul je wel denken…dat is toch helemaal niet onverwacht?

Owkey en hier stop ik even…ik ga nu even niet vertellen wat ik echt allemaal denk en zou willen zeggen, dus laten we het gewoon maar bij dat ze op hun manier zorgden voor dat extra zetje. Ik ben echt een beetje trots op mijzelf dat ik dit heb geflikt en nog boven mijn eigen verwachtingen gepresteerd. Op naar de volgende triathlon, binnenkort bij een café bij u in de buurt en een BIERTJE VOOR SLECHTS 1 EURO!

Like

Unlike