Het zou toch niet zo lang moeten duren zou je zeggen, jezelf inschrijven bij een huisarts. Snap sowieso al niet waarom dat eigenlijk moet. Waarom gaat er niet een seintje van de gemeente uit naar de gemeente waarvan ik vertrek en mijn oude huisarts doet mij dossier even in een zipfile, slotje erop en stuurt het met een mailtje naar een willekeurige nieuwe huisarts.

Maar nee, inefficiëntie ten top is wat de klok slaat. Nou ja, meestal niet denk ik maar goed als ik nooit bij de dokter kom met fysieke ongemakken moeten ze me toch minstens even laten ervaren hoe het is om in die vreselijke wachtkamer plaats te laten nemen. Ik had al helemaal vooronderzoek gedaan en de papieren lagen al maanden op de tafel maar steeds ontbrak het mij aan tijd. Want huisartsen hebben nog steeds geen koopavonden ingesteld. Van mij mag ie best op maandagochtend gesloten zijn, interesseert mij niets als ie maar op donderdag of vrijdagavond iets langer doorwerkt. Maakt ie een hoop mensen gelukkig mee. Want zolang de huisarts vasthoud aan kantoortijden waar ik mijzelf ook aan te houden heb is de ‘window of opportunity’ om iets onbenulligs als mijzelf inschrijven toch wel bijzonder klein. Gelukkig voor mij nieuwe huisarts had ik maandagmiddag vrijgenomen om voor de files uit op tijd te zijn om ons nationale elftal te zien schitteren (ahum). Ik had absoluut geen trek in het gestress om op tijd te komen maar kon die gelegenheid goed gebruiken om mijzelf dus in te schrijven bij de huisarts.

De site van de huisartsenpraktijk vertelde mij dat ik even twee simpele formuliertjes in moest vullen met daarin wat basis gegevens. Hoe oud ik was, of ik niet al te ziek zwak en misselijk was en waar mijn oude huisarts woonde, nou eh ja precies dat ja. Ik stap vrolijk om kwart over 1 uit mijn auto en loop naar de ingang van de praktijk. Een tsja, wat was het, een oud enigszins vervallen gebouwtje met alleen een begane grond. Van die lichtbruine diarreeachtige stenen. Maar het bordje dat voor de deur hing voorspelde niet veel goeds.

Dat is het risico van het wonen in een klein dorpje. Hier lunchen ze nog van 12-half 2 en is alles dicht. In de snikhete hitte stond ik te wachten tot ik naar binnen kon. Ik dacht, ik blijf lekker buiten wachten, mocht ik een zonnesteek oplopen dan was ik in ieder geval in goede handen. Eenmaal binnen werd ik links en rechts voorbij gestreefd door oude gerimpelde wezens die als rollend, kuchend en strompelend de praktijk binnen kwamen rollen……het was spreekuur in een land dat zichzelf ook wel de verzorgingsstaat noemt. Alles met grijs haar met nog maar enigszins een hartslag wordt op dergelijke locaties in leven gehouden. Wonderlijke plaats.

Ik mankeerde niets dus ik melde mij bij de balie. Nou ja, het luikje met plexiglas raampje. Deze stond vanwege de hitte open maar was voor mij nu niet bepaald op ooghoogte. Ik bukte mij dus enigszins en stak mij hoofd door het raam. De assistente keek direct verschrikt van haar beeldscherm op. Ik was niet grijs en reutelde en kuchte niet. Ik was een soort reus maar dan een vriendelijke die ze blijkbaar nog nooit had gezien. Maar ze pakte snel haar moed bijeen en vroeg mij vriendelijk of ze me kon helpen.

En of! Ik wil mij graag inschrijven: zei ik! Terwijl ik met mijn papiertjes wapperde. Verbaasd keek ze me aan. Alsof ik een shoarmaverkoper vroeg om een retourtje Apeldoorn. Ze begreep er niet van dus ik besloot haar te helpen. Ik kan mij hier toch inschrijven bij een huisarts? Vroeg ik terwijl ik nog harder met de papiertjes wapperde.

Het kwartje viel en ze nam mijn papiertjes aan. Vragend stonden we elkaar vervolgens een half minuutje aan te staren tot ik vroeg: en nu? Verschrik leek ze ineens weer op aarde te zijn en stamelde als een soort routine: u kunt even in de wachtkamer plaatsnemen.

Dus ik zat in de wachtkamer waarmee de gemiddelde leeftijd ineens naar beneden kelderde. Het ene na het andere oude bessie werd opgehaald en geduldig werden hun klachten aangehoord door de diensdoende huisartsen. Je weet wel, over die pijnlijke heup en over die vervelende krantenjongen die elke ochtend fluitend de krant in de bus doet.

Enfin een half uur later kijk de doktersassistente verschrikt op. Totaal vergeten was ze mij. Vlug liep ze naar me toe en vroeg mij om een identiteitskaart. Ja die had ik wel. Ik had een half uur zitten wachten om een kopie van mijn id kaartje te laten maken. Ik kreeg nog de keuze voorgelegd welke huisarts ik wilde hebben. Enigszins verbaasd keek ze me aan toen ik zei: ik heb totaal geen voorkeur, ik woon hier net, ken niemand en ben niet van plan hier vaak te komen dus roep maar een naam.

Dus heb ik nu eindelijk een huisarts, een handeling van nog geen 3 minuten heeft mij bijna een uur gekost. Belachelijk. Ik ga alvast een afspraak inplannen mocht ik ooit onverhoopt iets mankeren. Ben ik tenminste direct aan de beurt.

“Tsja, en daarom pis ik altijd in de wasbak!” Zeg ik terwijl de bewaker mij vol argwaan aan staat te kijken. Deze beste man had waarschijnlijk het kortste strootje getrokken. Hij was de gelukkige die de taak kreeg om te surveilleren bij het toilet waarvandaan al maanden klachten kwamen van enorme stankoverlast. Het is toch wel een ondankbare klus hoor beveiliger zijn van een toilet. Zit je daar de hele dag te wachten in een ruimte zonder ramen, zonder muziek of zonder enig iets behalve de geur van urine gemixt met bleek en goedkope handzeep (de illusie van lavendel geur). Nu is daar nog wel overheen te komen maar deze arme man moest elke keer als iemand het toilet had bezocht controleren of deze persoon dit wel volgens de regels had gedaan! Regels? Wat voor regels? Sinds wanneer zijn er regels voor toiletbezoek?

Ja, er zijn wel regels maar dat zijn gewoon regels van fatsoen en pure logica maar ik ben eigenlijk nog nooit geschreven instructies tegengekomen in een toilet. Nou ja, tenzij het zo;n hypermodern toilet is dat de bril automatisch reinigt of de bacteriën en ziekten van je voorganger netjes over bril verspreid, dat weet ik nooit zo zeker. Maar dit was een gewoon ouderwets toilet met van die plastic deuren die in dezelfde variant ook als douchecabine verkrijgbaar zijn.

Maar goed, de hele dag had de arme bewaker daar gezeten zonder enig succes, zonder enige aanleiding iemand nader te ondervragen. Totdat ik binnenkwam. De man, die ik een keer eerder had gezien toen hij op heldhaftige wijze een nietsvermoedende automobilist wist te overtuigen elders te parkeren. Verschrikt kijk hij op, hij leek even te zijn ingedut…of hij was gewoon buitenwesten van de lucht daar. Onderzoekend kijkt hij mij aan en gebaard dat ik verder mag. Nou, fijn zeg, ik mag verder om het toilet te bezoeken, today must be my lucky day! Ik loop regelrecht naar de wasbak, doe rits van mijn broek naar beneden en begin te plassen. Gewoon zoals altijd.

De man weet niet wat hij ziet en maakt zich los van zijn plastic stoel en begint luid roepend naar mij toe te lopen. “Meneer! Meneer, dat gaat zomaar niet wat bent u aan doen?” zegt hij. Ik vraag heb of hem iets aan zijn ogen mankeert want het lijkt mij vrij duidelijk. Hij vraagt mij op te houden maar dat is niet meer nodig want ik ben al klaar. Ik doe een stap opzij naar de andere wasbak en begin mijn handen te wassen. Hij vraagt vol onbegrip waarom ik dit doe, ik schijn er uit te zien als een heel net persoon.

Ik dank hem maar ik ben verbaasd om zijn vraag waarom ik dit doe. Ik doe dit namelijk al weken zo! En ik kan mijn oren haast niet geloven als ik hoor dat ik de enige ben. Wederom is de bewaker even van slag. Nou, het is eigenlijk heel simpel, vertel ik hem. Ik weet ook wel dat je eigenlijk het toilet moet gebruiken maar dat gaat sinds kort niet meer. De bewaker wil weten waarom! Hij is wel van het veel vragen stellen zeg.

Ik vraag hem met me mee te lopen richting een van de toiletten. Enigszins argwanend loopt hij achter mij aan. Ik open de deur en wijs hem op het bordje: “Het is verboden om iets anders dan toiletpapier in het toilet te deponeren. Dus ook geen papierendoekjes!”

“Tsja, en daarom pis ik altijd in de wasbak!” zeg ik.

P.S. Ja, jullie snappen natuurlijk ook wel dat dit verhaal verzonnen in maar het bordje bestaat echt!