Where’s my money!

Tijden van crisis brengen het slechte in mensen naar boven. Nou ja, in ieder geval van organisaties. Ik begin een beetje genoeg te krijgen van de arrogantie van sommige beroepsgroepen. En dan vooral recruiters, uitzendbureaus, headhunters etc. Nu de vraag naar arbeid vrij laag is en het aanbod enorm bevinden deze partijen zich volgens mij in een luxepositie. In de afgelopen groei periode was het voor organisaties uitermate lastig om goed personeel te vinden. The sky was the limit. Bedrijven en recruiters kwamen bijna op hun knieën op je af om je maar te laten tekenen. En iedereen die hier maar een beetje succesvol in bleek heeft een blijvende band met het bedrijf opgebouwd en dat wordt nu in tijden van crisis uitgebuit.

Mijn vriendin is de afgelopen maanden bezig geweest om te zoeken naar een leuke baan. Een startersbaan dat wel en die liggen in deze tijd nu niet echt voor het oprapen. Nu is daar helemaal niets mis mee en ze weet ook dat ze niet de enige is die op die ene leuke functie solliciteert. Maar ik vind het ronduit asociaal dat (uitzend)organisaties gewoonweg niet reageren op een sollicitatie. Een standaard mail na verzending is wat je kunt krijgen. Hierin wordt je keurig bedankt door een computer voor je sollicitatie maar daarna wordt het stil…doodstil. Zelfs een herinneringsmail aan het bedrijf wat de status van de sollicitatie blijft onbeantwoord! Schandalig! Is de overvloed aan reacties voor deze bedrijven een reden om nu ineens arrogant te worden? Wat zij zich niet of onvoldoende beseffen is dat zij hiermee op de lange termijn zichzelf schade berokkenen. Want je voelt je door een dergelijke organisatie niet serieus genomen…dus waarom zou je ooit in de toekomst nog zakendoen met dat bedrijf? Of andere mensen aanraden er te solliciteren. Nee, die negatieve ervaring blijf je bij je houden. En doordat de arbeidsmarkt zo krap is zijn er niet een paar mensen die dit gevoel krijgen, maar een heleboel! Dom dom dom!

Ik voel mijzelf een beetje bestolen op dit moment. Niet vanwege dit hele recruiters verhaal, dat gaat nog een beetje langs mij heen. Maar ik heb afgelopen vrijdagmiddag een bedrag overgemaakt van mijn Rabobank rekening naar de gezamenlijke ING rekening van mij en mijn vriendin. Tot op heden is dit bedrag verdwenen! Het is namelijk wel afgeschreven bij mijn Rabobank rekening maar nog niet bijgeschreven op mijn ING rekening. Dat geloof je toch niet? En ja, ik heb gecontroleerd of het de goede rekening is! Kijk, ik kan best geloven dat er bij het overboeken tussen banken een vertraging zit. Maar het is nu al meer dan 2 dagen geleden. En mij geld is nergens! Nu heb ik gelukkig nog een buffer en een eigen potje maar het kan toch niet zo zijn dat geld, dat van mij is, zomaar even voor 2 dagen verdwijnt. Stel nu dat ik in het buitenland had gezeten en mijn hotelkamer moest betalen. Of dat ik mijn hypotheek moest betalen. Of…nou ja, vul maar in! Het is toch een klein beetje schandalig dat dit kan? Ik ga ze maar eens een vraagje stellen via Twitter…kijken of het werkt!

Ik moest overigens wel direct denken aan dit filmpje.

Update 28-02 09.44: Een twitter discussie is inmiddels gaande..je kunt hem (deels) hiernaast volgen. ING antwoord dat het geld waarschijnlijk vandaag (al) beschikbaar komt op de rekening. In het weekend krijgen ze namelijk geen betalingsopdrachten. Wie hieraan “schuldig” is ga ik nog uitzoeken maar het zal wel ergens op een gezamelijke rekening van de ING en Rabobank staan zodat ze even wat rente kunnen vangen ofzo. Tot die tijd blijft de vraag: Where’s mij money!

 

Familly Guy stewie got my money 1
Tags: Familly Guy stewie got my money 1

We gaan verhuizen!

Het is dat ik de banden van mijn racefiets al vaker had opgepompt anders had ik het denk ik niet overleefd. Ik weet ook niet waarom ik het oppompen van mijn banden bij de gezamenlijke voordeur deed. Meestal doe ik dat in het fietsenschuurtje of boven op de overloop maar ik dacht. Dit doe ik ff snel en dan ben ik zo weg.

En voor ik het wist hoorde ik aan de andere kant van de deur een enorm geluid. Ik ken mijn onderburen maar dit geluid klonk niet naar een van hen. Het zijn namelijk enorm rustige mensen en het appartement dat achterin ligt dat is leeg of….ow brother!

Gehurkt draai ik mij af van het ventiel van mijn voorband richting de voordeur en daar staat een oudere mevrouw met een veel te blij hoofd voorovergebogen door het glas van de voordeur naar mij te kijken alsof ze in de dierentuin voor een vertrek met pasgeboren babyaapjes staat.

Met een onvervalst Leids accent schreeuwt, jazeker schreeuwt ze wat ik hier doe. Beleef als ik ben opgevoed antwoord ik netjes dat ik hier woon. “ow gezellig, wij zijn de nieuwe buren!”

Of ik nu tijdelijke doof en in shock was door het volume en het dialect weet ik niet maar ik kon even geen woorden uitbrengen. Even keek ik om mij heen of mijn vriendin in de buurt was zodat ik kon roepen: Schat, ik heb goed nieuws…we gaan verhuizen!

Maar ze was niet in de buurt, ze was niet eens thuis. Ik stond er alleen voor. Op mijn meest ongemeend gezellige manier stelde ik mijzelf voor. Fijn wat leuk, wanneer komen jullie over? Gelukkig bleek dit pas over een paar weken te gebeuren, genoeg tijd om iets nieuws te zoeken.

Gelijk werd ik even door mijzelf teruggefloten. Ik woon nu niet meer alleen en ben niet meer volledig beslissingbevoegd. Er moet eerst overleg plaatsvinden. Maar ik kan mij toch haast niet voorstellen dat de oudere vrouw met dito (ietwat sullige) man gezellig de hele dag binnen in hun eigen huis blijven zitten. Het zijn van die mensen die geen moment in hun eigen huis zitten. Ze staan om de haverklap bij je voor de deur, het liefst onaangekondigd en elke gelegenheid aangrijpend, om even een lekker bakkie te doen.

Ik moest even geduld hebben. Ik kap het gesprek met de vrouwelijke spraakwaterval beleeft af en spring op mijn racefiets. Weg hier!

Een paar uur later komt mijn vriendin thuis en ik sta klaar om haar te verwelkomen en haar te vertellen over wat mij is overkomen. Maar of ze erop hebben gewacht lopen ze op het moment dat ze de brug overloopt (we hebben een soort slotgracht om het huis heen) en geen kant meer op kan, haar tegemoet. Wederom begint het Leidse geschreeuw (het is bijna net zo erg als Limburgs) en ik hoor mijn vriendin, die veel beter is in beleefd doen, netjes terugpraten. Maar waar zij vaak wel is te porren voor een gezellig praatje is ze nu ineens opvallend kort van stof.

Met grote ogen en opgetrokken wenkbrauwen komt ze de trap op. “Wat is daaaaat?” fluistert ze zachtjes.
Mooizo, we zijn het eens…we gaan verhuizen! En wel direct!

Dag 2010, Hallo 2011

Het begin van het jaar had ik mijzelf wel eens anders voorgesteld. Al het hele jaar, klinkt heel erg lang, loop ik al snotterend en kuchend door het huis of lig te slapen. Vandaar dat de oudejaarsblog even op zich heeft laten wachten. Inmiddels een kleine traditie dat ik even de tijd neem om terug te kijken op het afgelopen jaar en vooruit te kijken naar wat het nieuwe jaar mij te bieden gaat hebben of welke doelen ik ga na streven.

Eerst even over 2010. Het jaar begon stormachtig mede vanwege het blog experiment dat ik precies een jaar geleden was gestart. Het internet-dating avontuur, waarover ik in geuren en kleuren heb verteld was een absoluut hoogtepunt van het blogjaar. Daarna stortte het qua posts een beetje in elkaar maar dat had zijn oorzaak in ontwikkelingen op andere gebieden die mijn aandacht en energie nodig hadden. Want ik kan nu al zeggen dat 2010 het beste jaar is geweest uit mijn leven. Dit stelt mij direct voor het probleem waar ik al een tijdje mee rondloop. Hoe moet ik dit in 2011 gaan overtreffen. Een gevoel dat ik eigenlijk nog nooit echt heb gehad. Altijd was er wel dat ene doel dat ik nog wilde nastreven, dat al een tijd lang op mijn lijstje stond en vrijwel automatisch meeging naar het volgende jaar.

Nu is dat toch even net wat anders want er is dit jaar ongelofelijk veel gebeurd. Nadat het sociaal experiment mislukt leek en ik de handdoek in de ring wilde gooien kwam er toch iets of beter gezegd iemand die mijn wereld compleet ondersteboven wist te zetten (op de goede manier dan hè!). Het was zelfs een dusdanig schot in de roos dat zij sinds twee weken bij mij is ingetrokken. Geweldig, dit had ik een jaar geleden never nooit kunnen en durven dromen. Maar goed, al het goede komt snel en daar zit je dan ineens met een paarse theepot op de plank en een kerstboom in je huis. Een paarse theepot was tot dit jaar nooit in mijn huis gekomen maar of het nu de manipulatieve vaardigheden van het vrouwelijke geslacht zijn (die alle vrouwen hebben) dat weet ik niet maar dat maakt mij nu gewoon niet zoveel mee uit. Zolang ze maar bij me is kan ik prima leven met die paarse theepot die inmiddels ook weer een soort waarde heeft gekregen die ik nog even niet uit kan leggen (idee nieuwe blog nummero 1).

Daarnaast ging het sportief en fysiek, al laat mijn lijf me nu even in de steek, in 2010 geweldig goed. Zo ik meegedaan aan meerdere sprinttriatlons en dat ging, op het fietsen na, meestal geweldig goed. Tel daarbij ook nog eens op een flinke verbetering van mijn persoonlijke record op de 15 km en het verliezen van 5 kg aan overtollig gewicht. Ja, 2010 was helemaal top. En ook op fysiek vlak ben ik helemaal klaar voor 2011. Zodra ik dit griepje eruit heb gegooid dan. Op het programma staan onder andere een aantal sprinttriatlons, een tweetal triatlons over de Olympische afstand, twee zwemlopen en deelname aan de cpcloop in den haag over 10 km. En natuurlijk wat verder nog ter tafel komt op sportief gebied dit jaar.

Op mijn werk was het ook een gedenkwaardig jaar. Hier heb ik de stap weten te maken naar project management. Een flinke stap voor een broekie, wat ik inmiddels eigenlijk niet meer mag zeggen van mijzelf. Momenteel fungeer ik voor het eerst in een rol als projectmanager. Het is weliswaar een kleinschalig project maar desondanks wel een leerzame en uitdagende omgeving. En dat smaakt naar meer. De afgelopen weken leefde ik in een soort vacuüm. Het was raar om ineens het doel wat je al meer dan 3 jaar nastreeft hebt bereikt. Niet dat ik mezelf een gearriveerd projectmanager wil noemen. Nee, absoluut niet maar om uiteindelijk die eerste stap te kunnen maken is wel gaaf maar dan. Daar sta je dan op die plek. Het is nieuw en ik moet nog steeds wel wennen aan mijn rol waarvan ik voel dat deze mij prima ligt/ zal gaan liggen. Maar waarheen vanaf daar. Welk grote doel moet ik nastreven? Eigenlijk is er niets zoveel veranderd want deze stap is eigenlijk nog steeds een eerste stap in de richting die ik jaren geleden ook al heb opgeschreven in mijn ambitieprofiel dus feitelijk veranderd er niet zoveel maar als je de eerste stap hebt gemaakt en je wilt vooruit blijven gaan moet je ook direct gaan nadenken over de volgende stap. En laat het begin van 2011 hiervoor nu net het geijkte moment zijn. Vorige week had ik het ineens en de oplossing leek zo simpel. Het jaarthema komt hier ook direct om de hoek kijken. Zoals de volgers van mijn blog inmiddels weten geef ik elk jaar een thema mee. Was vorig jaar het thema ‘de volgende stap’ luistert 2011 naar de naam ‘het jaar van de uitbreiding’. Voordat ik dit verder uit ga leggen wil ik wel mijn moeder even duidelijk maken dat dit niet gezinsuitbreiding betreft. Hiermee hoop ik te voorkomen dat ze direct aan de kindersokjes gaat beginnen etc. Nee, het jaar van de uitbreiding slaat op de recentelijk uitbreiding in mijn huis dat in 2011 ook nog wel na na-ijlen. Maar denk hierbij ook aan het uitbreiden van het aantal triatlons waar ik aan deel ga nemen en ook nog eens twee over een langere afstand. Tot slot wil ik dit jaar nastreven mijn rol als projectmanager te kunnen uitbreiden en zodoende meer ervaring op te doen.

En op blog gebied? Ja, daar hoop ik ook een uitbreiding van het aantal verhalen te mogen zien. Dit schrijven is toch wel echt een ding dat in mijn straatje ligt en ik wil blijven doen. Meer doen zelfs. Zeg nu zelf, met bovenstaande ontwikkelingen moet er komend jaar toch genoeg te bloggen zijn. Misschien meer persoonlijker, maar nog steeds kritisch, grappig, gevoelig en soms enigszins levenbeschouwelijk. Ow en natuurlijk muziek! Laten we hopen dat 2011 op muziek gebied net zo goed gaat worden als 2010 was. Dat jaar ga ik nog lang van nagenieten. Te beginnen met Agnes Obel.

Kerstmis zoals iedereen dat doet

En dan heb je ineens een kerstboom. Niet gekregen maar gewoon helemaal zelf gekocht. Voor sommige mensen schijnt dit een sport te zijn en gaan zij echt op strooptocht om een boompje zo goedkoop mogelijk op de kop te tikken. Anderen nemen het liever op voor de misvormde boompjes om deze een goed thuis te geven. Want ook de misvormde boompjes kunnen een kerstgevoel opwekken natuurlijk. EN ik? Ik wilde een normale kerstboom. Niet te klein maar ook niet te groot. JE moet voor je eerste kerstboom natuurlijk niet te hoog van de toren blazen. Als je mij een beetje kent dan weet je dat ik in mijn hele leven nog geen kerstboom in mijn huis heb gehad. Ik woon nu ongeveer 8 jaar op mijzelf en dit is pas mijn eerste kerstboom. Ik heb zelfs geen kerstversiering maar toch staat er een compleet versierde, echte!, kerstboom in mijn kamer. En het mooie is, ik kreeg er direct een vriendin bij. Op de dag dat zij haar laatste spullen bij mij naar binnen sleepte, herstel op de dag dat ik haar laatste spullen bij mij naar binnen sleepte terwijl zij lekker met haar paard op pad was, kwam er ook een kerstboom met versiering binnen. Hoorde bij de deal denk ik. Maar goed, voor mij was het kopen van de kerstboom een koud kunstje. Ik heb in mijn jeugd mijn vader goed in de gaten gehouden bij het kopen van de kerstboom en heb vervolgens de constructieve feedback ;-) van mijn moeder op de boom aangehoord. Waaraan een boom moet voldoen kom ik wel aardig uit. En de tweede boom die ik in mijn handen had was de boom! Mijn eerste kerstboom. Uiteraard moet deze keuze nog wel worden goedgekeurd door de nieuwe aandeelhouder.

Daarna kwam pas echt een zoektocht op gang die maar liefst anderhalve dag duurde. Het vinden van een goede kerstboomhouder of hoe dat ook heet. Elke winkel waarvan je zou denken dat ze zoiets verkopen had niets. Of ze hadden een bak voor bomen met kluit, maar daar ben ik nog niet echt aan toe. Dus het is gewoon een stok met wat takken maar hoe zet je dat vast. Een ouderwets kruis van hout onder de boom tikken is voor mij niet weggelegd met mijn twee linkerhanden en rechtshandige hamer ;-) . Een ingenieus systeem met wat ijzeren buisjes bleek vorig jaar na een test door mijn ouders al niet te voldoen nadat de kerstboom gestrekt in de kamer lag. Na uiteindelijk winkel in en winkel uit gegleden en geglibberd te zijn bleek er een tuincentrum te zijn waar ze nog wel dergelijke steunen verkochten. Wie gaat er ook pas een week voor kerst een kerstboom kopen zul je wel denken. Een beetje burgerlijk gezin heeft op 6 december de kunstkerstboom als uitgeklapt en afgestoft. In mijn proces om burgerlijk te worden, ik vrees dat ook ik er niet onderuit kom, probeer ik nog wel af te wijken van het gemiddelde door lekker recalcitrant de boom pas enkele dagen voor kerst op te zetten. Voordeel is wellicht dat rond kerst de naalden nog niet als een december-sneeuwbui naar beneden komen storten.

Goed, je merkt het al, het lijkt erop dat het proces van burgerlijkheid is ingezet. Gelukkig hebben wij gezamenlijk al besloten dat een doorzonwoning in een Vinexwijk niets voor ons is dus dat proces slaan wij lekker over. Wij hebben dit weekeind de eerste stap gezet naar onze droom een mooie oude boerderij met genoeg land voor paarden om rond te huppelen, ow en uiteraard minimaal 1 hond en ergens verderop een mooie zeilboot in het water om gedurende het weekeind lekker te kunnen relaxen op het water. Klinkt goed vind je ook niet? Dus die kerstboom ach, het is best gezellig en zo erg burgerlijk zijn we nou ook weer niet aan het worden volgensmij.

Klein meisje

Het leek bijna als in een film en met een beetje fantasie was het ook nog eens enorm symbolisch. Het beeld staat nu al ruim een dag op mijn netvlies gebrand. Zoveel geluk, ontspanning en vrijheid en dat allemaal gevangen in één shot. Als ik er nu weer aan denk raak ik weer ontroerd.

Daar liepen wij, naast elkaar, samen op dezelfde lange weg recht vooruit. Een heerlijk zonnetje, een klein windje in de rug. De wereld was van ons en niemand kon daar ook maar iets aan veranderen. Netjes over de weg want dat is de snelste weg naar het einde. Daar waar wij voor de keuze staan om af te slaan of niet. Ze kijkt me aan, haar bezwete voorhoofd laat zien dat we zeker niet stilstaan. We zijn al een tijdje onderweg namelijk. In stabiel maar stevig duurtempo rennen wij samen op. Ze kijkt me aan, glimlacht en geeft mijn een knipoog. Dan slaat ze plotseling af, een haakse bocht direct het weiland in. Een groot weiland dat direct naast de weg lag. Het gras was de dag ervoor gemaaid en lag verslagen over het veld verspreid. Er heerste rust en kalmte totdat zij kwam. Zij rent door het weiland, lachend met haar favoriete muziek op haar iPod, terwijl de zon net iets harder en feller lijkt te gaan schijnen.

Voor een tijdje rent ze hetzelfde als dat ze over de weg rende, alsof er niets aan de hand is. Maar ineens die beweging, dat gevoel, haar armen gestrekt ter hoogte van haar schouder. Alsof ze haar vleugels uitsloeg en haar voet soms net even van de grond loskwamen. Ze rent harder, steeds harder. Ik moet zelfs versneller om bij haar in de buurt te blijven.

Daar rent ze, een meisje, mijn meisje. Even weer een klein meisje, zonder zorgen, enkel geluk. Even niet meer nadenken over morgen, over wat de toekomst voor haar in petto heeft. Gewoon even leven, genieten van de zon, de wind, het gras en dat gevoel. Dat heerlijke gevoel van vrijheid. Heerlijk ontspannen rent ze daar door dat immense weiland, de immense wereld staat voor haar even stil en glimlacht haar vriendelijk toe. Vandaag hoeft even niks, nu hoeft ze even niks behalve te rennen.

En ik? Ik blijf met haar oprennen, op de weg. Ik wijk niet af. Ik durf niet van de lijnen af te wijken. Ik heb al gezien dat verderop het weiland ophoud maar de weg verdergaat. Ik zie de lucht zich achter mij dichttrekken en hoor in de verte de eerste auto alweer aankomen. Ik ren gewoon door, keurig binnen de lijntjes en wacht het kleine gelukkigste meisje van de wereld op aan het einde van het weiland. Ze vliegt in mijn armen en is weer een meisje, mijn lieve meisje! We halen diep adem en rennen verder, samen verder op die lange rechte weg.

Kom maar op, wereld!

Zo, even rustig ademhalen en even de balans opmaken. Dat mag op zijn tijd wel eens want er is een hoop gebeurd het afgelopen half jaar. Nu had ik bij de jaarwisseling het jaar een thema meegegeven en het kan geen kwaad om even te bezien of het allemaal nog op koers ligt. Nu is het allemaal wel zo leuk en aardig het hebben van een doel en een thema maar dat is, zeker als het thema ‘ de volgende stap’ is, een beetje vaag en zweverig. Ik vind het ook enorm moeilijk om uit te leggen maar ik weet zelf precies wat ik er mee bedoel en dit moment is ook precies een uitgelezen kans om uit te leggen wat ik ermee bedoelde. Nu schuilt er wel enig gevaar in natuurlijk want ik heb dit nog nooit zo gedaan en het jaar is nog niet om waarin een heleboel kan veranderen maar ik ben er van overtuigd dat ik zeker een volgende stap heb gemaakt. Meerdere zelfs.

Want over het geheel genomen gaat het echt geweldig met mij. Een klein onverklaarbaar dipje vanavond zette mij achter de pc om te gaan schrijven maar dat is slechts een omgekeerde opwelling zijn vrees ik. Ik ben nu gelukkig, denk ik.

Afgelopen weekend verbaasde ik mijzelf doordat ik zonder ongemakkelijk gevoel mijn neefjes een knuffel kon geven. Ik had ook geen keuze toen beide ventjes met wijd gespreide armen op me af kwamen rennen maar tot voorkort was ik verstijfd geweest van ….tjsa geen idee. Maar nu ging ik als vanzelf door de knieën. Voor jullie waarschijnlijk doodnormaal maar voor mij toch echt een enorme overwinning. I’m not there yet maar ik kom er wel. Ik denk dat dit vooral te maken heeft met een, zoals het nu lijkt, geslaagd sociaal experiment. Ik zou eigenlijk nog een deel 8 gaan schrijven van het vervolg van mijn ontdekkingen in het internet daten maar ik kreeg er niet eens de kans voor. Nog geen paar uur na het heractiveren van mijn profiel was het gewoon raak. En dit keer echt! Ik had nog niet eens gezocht of ik was al gevonden en sindsdien is het helemaal geweldig. Ze doet, denkt en zegt precies die dingen die ik nodig heb soms precies wat ik wil horen en soms precies wat ik niet had willen horen maar wel moet horen. Ze neemt mijn zorgen weg door te luisteren en mij te helpen met die dingen waar ik moeite mee heb. En ik? Ik doe bij haar precies hetzelfde. Het gaat als gewoon, niets geen gevoel van ‘ gaan we niet te snel’ of ‘owjee, wat als…’. Het gaat gewoon zoals het gaat en zoals het gaat gaat het erg goed. Zij is een stap en een brug die mij verder helpt te komen. Maar hierover meer in sociaal experiment –deel 8 dat binnenkort zal verschijnen.

Tot slot gaat het op mijn werk ook echt enorm goed. Zelfs in deze lastige tijden blijf ik mijzelf verbazen en stappen maken in de richting die ik voor ogen heb. Zoals het er nu naar uitziet zou ik zomaar eens in de gelegenheid te komen al mijn dromen van dit jaar, op alle vlakken, te kunnen realiseren. Vandaar wellicht dat ik nu dit verhaal schrijf. Dat ik, hoewel het jaar nog volop bezig is, alvast moet gaan nadenken over hoe nu verder? Er is zoveel gebeurd en zoveel veranderd in mijn leven. Even pas op de plaats kan geen kwaad, even ademhalen en kijken waar ik heen wil en kan gaan. En laat het nu toevallig zo zijn dat ik binnenkort heerlijk twee weken op vakantie ga naar Spanje! Zo lang ben ik in geen jaren meer op vakantie geweest. Racefietsje mee, hardloopschoenen mee, zwembroekje mee en lekker sporten, lekker relaxen en heerlijk genieten. Maar toch stiekem ook veel denken, heel veel denken over waar heen nu? Maar dat vooruitzicht vind ik niet beangstigend, nee, het begint al te kriebelen. Kom maar op, wereld!

Retourtje Apeldoorn

Het zou toch niet zo lang moeten duren zou je zeggen, jezelf inschrijven bij een huisarts. Snap sowieso al niet waarom dat eigenlijk moet. Waarom gaat er niet een seintje van de gemeente uit naar de gemeente waarvan ik vertrek en mijn oude huisarts doet mij dossier even in een zipfile, slotje erop en stuurt het met een mailtje naar een willekeurige nieuwe huisarts.

Maar nee, inefficiëntie ten top is wat de klok slaat. Nou ja, meestal niet denk ik maar goed als ik nooit bij de dokter kom met fysieke ongemakken moeten ze me toch minstens even laten ervaren hoe het is om in die vreselijke wachtkamer plaats te laten nemen. Ik had al helemaal vooronderzoek gedaan en de papieren lagen al maanden op de tafel maar steeds ontbrak het mij aan tijd. Want huisartsen hebben nog steeds geen koopavonden ingesteld. Van mij mag ie best op maandagochtend gesloten zijn, interesseert mij niets als ie maar op donderdag of vrijdagavond iets langer doorwerkt. Maakt ie een hoop mensen gelukkig mee. Want zolang de huisarts vasthoud aan kantoortijden waar ik mijzelf ook aan te houden heb is de ‘window of opportunity’ om iets onbenulligs als mijzelf inschrijven toch wel bijzonder klein. Gelukkig voor mij nieuwe huisarts had ik maandagmiddag vrijgenomen om voor de files uit op tijd te zijn om ons nationale elftal te zien schitteren (ahum). Ik had absoluut geen trek in het gestress om op tijd te komen maar kon die gelegenheid goed gebruiken om mijzelf dus in te schrijven bij de huisarts.

De site van de huisartsenpraktijk vertelde mij dat ik even twee simpele formuliertjes in moest vullen met daarin wat basis gegevens. Hoe oud ik was, of ik niet al te ziek zwak en misselijk was en waar mijn oude huisarts woonde, nou eh ja precies dat ja. Ik stap vrolijk om kwart over 1 uit mijn auto en loop naar de ingang van de praktijk. Een tsja, wat was het, een oud enigszins vervallen gebouwtje met alleen een begane grond. Van die lichtbruine diarreeachtige stenen. Maar het bordje dat voor de deur hing voorspelde niet veel goeds.

Dat is het risico van het wonen in een klein dorpje. Hier lunchen ze nog van 12-half 2 en is alles dicht. In de snikhete hitte stond ik te wachten tot ik naar binnen kon. Ik dacht, ik blijf lekker buiten wachten, mocht ik een zonnesteek oplopen dan was ik in ieder geval in goede handen. Eenmaal binnen werd ik links en rechts voorbij gestreefd door oude gerimpelde wezens die als rollend, kuchend en strompelend de praktijk binnen kwamen rollen……het was spreekuur in een land dat zichzelf ook wel de verzorgingsstaat noemt. Alles met grijs haar met nog maar enigszins een hartslag wordt op dergelijke locaties in leven gehouden. Wonderlijke plaats.

Ik mankeerde niets dus ik melde mij bij de balie. Nou ja, het luikje met plexiglas raampje. Deze stond vanwege de hitte open maar was voor mij nu niet bepaald op ooghoogte. Ik bukte mij dus enigszins en stak mij hoofd door het raam. De assistente keek direct verschrikt van haar beeldscherm op. Ik was niet grijs en reutelde en kuchte niet. Ik was een soort reus maar dan een vriendelijke die ze blijkbaar nog nooit had gezien. Maar ze pakte snel haar moed bijeen en vroeg mij vriendelijk of ze me kon helpen.

En of! Ik wil mij graag inschrijven: zei ik! Terwijl ik met mijn papiertjes wapperde. Verbaasd keek ze me aan. Alsof ik een shoarmaverkoper vroeg om een retourtje Apeldoorn. Ze begreep er niet van dus ik besloot haar te helpen. Ik kan mij hier toch inschrijven bij een huisarts? Vroeg ik terwijl ik nog harder met de papiertjes wapperde.

Het kwartje viel en ze nam mijn papiertjes aan. Vragend stonden we elkaar vervolgens een half minuutje aan te staren tot ik vroeg: en nu? Verschrik leek ze ineens weer op aarde te zijn en stamelde als een soort routine: u kunt even in de wachtkamer plaatsnemen.

Dus ik zat in de wachtkamer waarmee de gemiddelde leeftijd ineens naar beneden kelderde. Het ene na het andere oude bessie werd opgehaald en geduldig werden hun klachten aangehoord door de diensdoende huisartsen. Je weet wel, over die pijnlijke heup en over die vervelende krantenjongen die elke ochtend fluitend de krant in de bus doet.

Enfin een half uur later kijk de doktersassistente verschrikt op. Totaal vergeten was ze mij. Vlug liep ze naar me toe en vroeg mij om een identiteitskaart. Ja die had ik wel. Ik had een half uur zitten wachten om een kopie van mijn id kaartje te laten maken. Ik kreeg nog de keuze voorgelegd welke huisarts ik wilde hebben. Enigszins verbaasd keek ze me aan toen ik zei: ik heb totaal geen voorkeur, ik woon hier net, ken niemand en ben niet van plan hier vaak te komen dus roep maar een naam.

Dus heb ik nu eindelijk een huisarts, een handeling van nog geen 3 minuten heeft mij bijna een uur gekost. Belachelijk. Ik ga alvast een afspraak inplannen mocht ik ooit onverhoopt iets mankeren. Ben ik tenminste direct aan de beurt.

Verboden

“Tsja, en daarom pis ik altijd in de wasbak!” Zeg ik terwijl de bewaker mij vol argwaan aan staat te kijken. Deze beste man had waarschijnlijk het kortste strootje getrokken. Hij was de gelukkige die de taak kreeg om te surveilleren bij het toilet waarvandaan al maanden klachten kwamen van enorme stankoverlast. Het is toch wel een ondankbare klus hoor beveiliger zijn van een toilet. Zit je daar de hele dag te wachten in een ruimte zonder ramen, zonder muziek of zonder enig iets behalve de geur van urine gemixt met bleek en goedkope handzeep (de illusie van lavendel geur). Nu is daar nog wel overheen te komen maar deze arme man moest elke keer als iemand het toilet had bezocht controleren of deze persoon dit wel volgens de regels had gedaan! Regels? Wat voor regels? Sinds wanneer zijn er regels voor toiletbezoek?

Ja, er zijn wel regels maar dat zijn gewoon regels van fatsoen en pure logica maar ik ben eigenlijk nog nooit geschreven instructies tegengekomen in een toilet. Nou ja, tenzij het zo;n hypermodern toilet is dat de bril automatisch reinigt of de bacteriën en ziekten van je voorganger netjes over bril verspreid, dat weet ik nooit zo zeker. Maar dit was een gewoon ouderwets toilet met van die plastic deuren die in dezelfde variant ook als douchecabine verkrijgbaar zijn.

Maar goed, de hele dag had de arme bewaker daar gezeten zonder enig succes, zonder enige aanleiding iemand nader te ondervragen. Totdat ik binnenkwam. De man, die ik een keer eerder had gezien toen hij op heldhaftige wijze een nietsvermoedende automobilist wist te overtuigen elders te parkeren. Verschrikt kijk hij op, hij leek even te zijn ingedut…of hij was gewoon buitenwesten van de lucht daar. Onderzoekend kijkt hij mij aan en gebaard dat ik verder mag. Nou, fijn zeg, ik mag verder om het toilet te bezoeken, today must be my lucky day! Ik loop regelrecht naar de wasbak, doe rits van mijn broek naar beneden en begin te plassen. Gewoon zoals altijd.

De man weet niet wat hij ziet en maakt zich los van zijn plastic stoel en begint luid roepend naar mij toe te lopen. “Meneer! Meneer, dat gaat zomaar niet wat bent u aan doen?” zegt hij. Ik vraag heb of hem iets aan zijn ogen mankeert want het lijkt mij vrij duidelijk. Hij vraagt mij op te houden maar dat is niet meer nodig want ik ben al klaar. Ik doe een stap opzij naar de andere wasbak en begin mijn handen te wassen. Hij vraagt vol onbegrip waarom ik dit doe, ik schijn er uit te zien als een heel net persoon.

Ik dank hem maar ik ben verbaasd om zijn vraag waarom ik dit doe. Ik doe dit namelijk al weken zo! En ik kan mijn oren haast niet geloven als ik hoor dat ik de enige ben. Wederom is de bewaker even van slag. Nou, het is eigenlijk heel simpel, vertel ik hem. Ik weet ook wel dat je eigenlijk het toilet moet gebruiken maar dat gaat sinds kort niet meer. De bewaker wil weten waarom! Hij is wel van het veel vragen stellen zeg.

Ik vraag hem met me mee te lopen richting een van de toiletten. Enigszins argwanend loopt hij achter mij aan. Ik open de deur en wijs hem op het bordje: “Het is verboden om iets anders dan toiletpapier in het toilet te deponeren. Dus ook geen papierendoekjes!”

“Tsja, en daarom pis ik altijd in de wasbak!” zeg ik.

P.S. Ja, jullie snappen natuurlijk ook wel dat dit verhaal verzonnen in maar het bordje bestaat echt!

Fiiiiiigaro!

Hè hè, ff zitten hoor! Het waren een paar hectische dagen zeg, niet normaal meer! Naast mijn full time baan, volg ik ook nog allerlei trainingen die vaak in de avonduren plaatsvinden en afgelopen donderdag moest ik ook nog een examen doen. Dat was even wennen! Ruim twee jaar geleden ben ik afgestudeerd en eigenlijk daarna geen serieus boek meer aangeraakt. Nee, dat is niet waar ik heb genoeg gelezen om mijzelf inhoudelijk verder te ontwikkelen maar dit werd niet meer getoetst zoals ik gewend was. Heerlijk hoor! Maar dit keer moest ik serieus aan de bak voor mijn IPMA-D certificering.

Niet dat het extreem moeilijk stof was maar het was veel en het moest gewoon zoveel mogelijk in mijn hoofd komen. Ik kan nog niet zo heel veel ervaring rekenen dat ik vaak terug kan vallen op voorbeelden uit de praktijk. Nee, die stap moet ik nog maken dus veel houvast had ik aan de lesstof. En dat was niet weinig. De afgelopen drie weken heb ik elke aan lopen hikken tegen dat studeren. Ik kon die knop maar niet omzetten om te beginnen. Ik heb echt de meest vreemde verschijnselen van Studie Ontwijkend Gedrag vertoond. Maar ik geloof ook niet dat ik dat volledig onbewust heb gedaan. Ik ben niet zo ongeïnteresseerd dat ik het had willen halen. Nee integendeel, ik wilde het heel graag hebben maar ik heb wel een hekel aan verspilde tijd en energie. In mijn achterhoofd had ik allang geschat hoeveel tijd ik echt nodig had om al die stof door te werken. En daarvoor had ik aan ongeveer een week genoeg bleek achteraf. Ik weet overigens nog niet of ik het heb gehaald, dat duurt nog 7 weken. Maar ik heb wel vorig weekend totaal 24 uur (jawel de andere uren sliep ik) in de boeken gezeten en een mega samenvatting gemaakt waar ik 240 pagina’s tot 9 heb weten terug te brengen. En ja, al het belangrijke stond erin.
De opstart van het hele studeren was even moeilijk maar in het kader van ‘Never change a winning team’ heb ik mijn mindmap programma van stal gehaald. Ik heb mijn eigen methode ontwikkeld om veel stof de essentie eruit te halen en terug te brengen tot een beperkt aan pagina’s. ZO ben ik mijn hele studie doorgekomen dus waarom nu ook niet! En het werkte want wederom kan ik achteraf zeggen dat de samenvatting eigenlijk alles bevatte wat werd gevraagd (nou dat is ook niet helemaal waar maar dat lag niet aan mijn maar aan het beschikbare materiaal).
Daarbij, een ontdekking van ongeveer de laatste anderhalf jaar van mijn studie, OPERA! Jawel, je leest het goed. Als ik aan het studeren ben luister ik naar opera muziek! Het werkt echt als een malle. Ik kan me zo enorm goed concerteren dat ik gewoon uren achtereen kan doorgaan. Word ik normaal gesproken bloednerveus van opera, kom ik tijdens het studeren in een soort trance terecht.

Dus moet je binnenkort de boeken in maar wil het niet heel erg lukken. Probeer eens opera! ;-)

Blaren

Afgelopen week hebben mensen zich, wellicht terecht, afgevraagd waarom ik nou zo van sporten hou. En dan met name van die dingen die eigenlijk niemand doet. Waarom haal ik de kick uit het pijnlijden? Ik heb geen idee al vrees ik dat ik gewoon verslaafd ben.

Twee weken geleden is voor mij het ‘seizoen’ begonnen. Ik heb meegedaan aan dezelfde zwemloop als vorig jaar en was sneller dan ooit ;-) Wat is een zwemloop? Nou je gaat eerst een stukje zwemmen…in mijn geval 500 meter. En dan ren je het zwembad uit, schiet in je schoenen en je begint te rennen, 5 km. Stelt niet zoveel voor op zich…bent ongeveer een half uurtje aan het gas geven en klaar is kees. Helaas is het niet heel erg verstandig om zonder af te drogen, met natte voeten in je hardloop schoenen te schieten en vervolgens naar buiten te gaan om te gaan rennen. Vreemde hobby! Ja, dat klopt en ook nog eens enorm onverstandig blaren technisch gezien! En zodoende liep ik de dag erna, moet maar voldaan als tsja…iemand met blaren, rond op mijn werk. Ziet er vreemd uit hoor een jonge lange gozer die strompelend door de gang schuifelt met een van pijn vertrokken gezicht! Allebei mijn voeten waren sinds dat kleine half uurtje voorzien van een mooi randje met blaren…ja rondom! En dat voelt niet zo fijn. Maar goed, zoals ik al had voorspeld zijn ze inmiddels weer helemaal hersteld en……zondag ga ik nog een keer een zwemloop doen. Gewoon omdat het zo heel erg leuk is om te doen. JE komt het water uit, altijd net even iets te hard gezwommen waardoor je de eerste kilometer duizelig en wel weet te volbrengen waarna je weer enigszins bij bewustzijn bent en dan je helemaal leeg kunt lopen tot aan de finish. Heerlijk is dat, dat gevoel van pijn…niet de pijn van de blaren…begrijp me niet verkeerd. Maar de pijn van verzuring, van vermoeidheid. Dat is zo lekker en zooooo verslavend. Enfin, zondag nog 1 zwemloop en dan een anderhalve maand trainen voor de eerste echte triatlon van mijn seizoen…hetzelfde als de zwemloop maar dan nog even 20 kilometer stampen op de racefiets er tussenin. Ow wat kijk ik er al naar uit!

UPDATE 10-04: Neeeeeeee! Ben ik met mijn stomme kop me vergeten in te schrijven! Wat een tsja…sufferd om het netjes te zeggen. Nou ja dan maar een paar uurtjes op de fiets morgen. Voor straf! Geen blaren dus voor watersteef :-S