W@T3R$T33F sputtert

Het zou toch niet zo lang moeten duren zou je zeggen, jezelf inschrijven bij een huisarts. Snap sowieso al niet waarom dat eigenlijk moet. Waarom gaat er niet een seintje van de gemeente uit naar de gemeente waarvan ik vertrek en mijn oude huisarts doet mij dossier even in een zipfile, slotje erop en stuurt het met een mailtje naar een willekeurige nieuwe huisarts.

Maar nee, inefficiëntie ten top is wat de klok slaat. Nou ja, meestal niet denk ik maar goed als ik nooit bij de dokter kom met fysieke ongemakken moeten ze me toch minstens even laten ervaren hoe het is om in die vreselijke wachtkamer plaats te laten nemen. Ik had al helemaal vooronderzoek gedaan en de papieren lagen al maanden op de tafel maar steeds ontbrak het mij aan tijd. Want huisartsen hebben nog steeds geen koopavonden ingesteld. Van mij mag ie best op maandagochtend gesloten zijn, interesseert mij niets als ie maar op donderdag of vrijdagavond iets langer doorwerkt. Maakt ie een hoop mensen gelukkig mee. Want zolang de huisarts vasthoud aan kantoortijden waar ik mijzelf ook aan te houden heb is de ‘window of opportunity’ om iets onbenulligs als mijzelf inschrijven toch wel bijzonder klein. Gelukkig voor mij nieuwe huisarts had ik maandagmiddag vrijgenomen om voor de files uit op tijd te zijn om ons nationale elftal te zien schitteren (ahum). Ik had absoluut geen trek in het gestress om op tijd te komen maar kon die gelegenheid goed gebruiken om mijzelf dus in te schrijven bij de huisarts.

De site van de huisartsenpraktijk vertelde mij dat ik even twee simpele formuliertjes in moest vullen met daarin wat basis gegevens. Hoe oud ik was, of ik niet al te ziek zwak en misselijk was en waar mijn oude huisarts woonde, nou eh ja precies dat ja. Ik stap vrolijk om kwart over 1 uit mijn auto en loop naar de ingang van de praktijk. Een tsja, wat was het, een oud enigszins vervallen gebouwtje met alleen een begane grond. Van die lichtbruine diarreeachtige stenen. Maar het bordje dat voor de deur hing voorspelde niet veel goeds.

Dat is het risico van het wonen in een klein dorpje. Hier lunchen ze nog van 12-half 2 en is alles dicht. In de snikhete hitte stond ik te wachten tot ik naar binnen kon. Ik dacht, ik blijf lekker buiten wachten, mocht ik een zonnesteek oplopen dan was ik in ieder geval in goede handen. Eenmaal binnen werd ik links en rechts voorbij gestreefd door oude gerimpelde wezens die als rollend, kuchend en strompelend de praktijk binnen kwamen rollen……het was spreekuur in een land dat zichzelf ook wel de verzorgingsstaat noemt. Alles met grijs haar met nog maar enigszins een hartslag wordt op dergelijke locaties in leven gehouden. Wonderlijke plaats.

Ik mankeerde niets dus ik melde mij bij de balie. Nou ja, het luikje met plexiglas raampje. Deze stond vanwege de hitte open maar was voor mij nu niet bepaald op ooghoogte. Ik bukte mij dus enigszins en stak mij hoofd door het raam. De assistente keek direct verschrikt van haar beeldscherm op. Ik was niet grijs en reutelde en kuchte niet. Ik was een soort reus maar dan een vriendelijke die ze blijkbaar nog nooit had gezien. Maar ze pakte snel haar moed bijeen en vroeg mij vriendelijk of ze me kon helpen.

En of! Ik wil mij graag inschrijven: zei ik! Terwijl ik met mijn papiertjes wapperde. Verbaasd keek ze me aan. Alsof ik een shoarmaverkoper vroeg om een retourtje Apeldoorn. Ze begreep er niet van dus ik besloot haar te helpen. Ik kan mij hier toch inschrijven bij een huisarts? Vroeg ik terwijl ik nog harder met de papiertjes wapperde.

Het kwartje viel en ze nam mijn papiertjes aan. Vragend stonden we elkaar vervolgens een half minuutje aan te staren tot ik vroeg: en nu? Verschrik leek ze ineens weer op aarde te zijn en stamelde als een soort routine: u kunt even in de wachtkamer plaatsnemen.

Dus ik zat in de wachtkamer waarmee de gemiddelde leeftijd ineens naar beneden kelderde. Het ene na het andere oude bessie werd opgehaald en geduldig werden hun klachten aangehoord door de diensdoende huisartsen. Je weet wel, over die pijnlijke heup en over die vervelende krantenjongen die elke ochtend fluitend de krant in de bus doet.

Enfin een half uur later kijk de doktersassistente verschrikt op. Totaal vergeten was ze mij. Vlug liep ze naar me toe en vroeg mij om een identiteitskaart. Ja die had ik wel. Ik had een half uur zitten wachten om een kopie van mijn id kaartje te laten maken. Ik kreeg nog de keuze voorgelegd welke huisarts ik wilde hebben. Enigszins verbaasd keek ze me aan toen ik zei: ik heb totaal geen voorkeur, ik woon hier net, ken niemand en ben niet van plan hier vaak te komen dus roep maar een naam.

Dus heb ik nu eindelijk een huisarts, een handeling van nog geen 3 minuten heeft mij bijna een uur gekost. Belachelijk. Ik ga alvast een afspraak inplannen mocht ik ooit onverhoopt iets mankeren. Ben ik tenminste direct aan de beurt.

1 person likes this post.

Unlike

“Tsja, en daarom pis ik altijd in de wasbak!” Zeg ik terwijl de bewaker mij vol argwaan aan staat te kijken. Deze beste man had waarschijnlijk het kortste strootje getrokken. Hij was de gelukkige die de taak kreeg om te surveilleren bij het toilet waarvandaan al maanden klachten kwamen van enorme stankoverlast. Het is toch wel een ondankbare klus hoor beveiliger zijn van een toilet. Zit je daar de hele dag te wachten in een ruimte zonder ramen, zonder muziek of zonder enig iets behalve de geur van urine gemixt met bleek en goedkope handzeep (de illusie van lavendel geur). Nu is daar nog wel overheen te komen maar deze arme man moest elke keer als iemand het toilet had bezocht controleren of deze persoon dit wel volgens de regels had gedaan! Regels? Wat voor regels? Sinds wanneer zijn er regels voor toiletbezoek?

Ja, er zijn wel regels maar dat zijn gewoon regels van fatsoen en pure logica maar ik ben eigenlijk nog nooit geschreven instructies tegengekomen in een toilet. Nou ja, tenzij het zo;n hypermodern toilet is dat de bril automatisch reinigt of de bacteriën en ziekten van je voorganger netjes over bril verspreid, dat weet ik nooit zo zeker. Maar dit was een gewoon ouderwets toilet met van die plastic deuren die in dezelfde variant ook als douchecabine verkrijgbaar zijn.

Maar goed, de hele dag had de arme bewaker daar gezeten zonder enig succes, zonder enige aanleiding iemand nader te ondervragen. Totdat ik binnenkwam. De man, die ik een keer eerder had gezien toen hij op heldhaftige wijze een nietsvermoedende automobilist wist te overtuigen elders te parkeren. Verschrikt kijk hij op, hij leek even te zijn ingedut…of hij was gewoon buitenwesten van de lucht daar. Onderzoekend kijkt hij mij aan en gebaard dat ik verder mag. Nou, fijn zeg, ik mag verder om het toilet te bezoeken, today must be my lucky day! Ik loop regelrecht naar de wasbak, doe rits van mijn broek naar beneden en begin te plassen. Gewoon zoals altijd.

De man weet niet wat hij ziet en maakt zich los van zijn plastic stoel en begint luid roepend naar mij toe te lopen. “Meneer! Meneer, dat gaat zomaar niet wat bent u aan doen?” zegt hij. Ik vraag heb of hem iets aan zijn ogen mankeert want het lijkt mij vrij duidelijk. Hij vraagt mij op te houden maar dat is niet meer nodig want ik ben al klaar. Ik doe een stap opzij naar de andere wasbak en begin mijn handen te wassen. Hij vraagt vol onbegrip waarom ik dit doe, ik schijn er uit te zien als een heel net persoon.

Ik dank hem maar ik ben verbaasd om zijn vraag waarom ik dit doe. Ik doe dit namelijk al weken zo! En ik kan mijn oren haast niet geloven als ik hoor dat ik de enige ben. Wederom is de bewaker even van slag. Nou, het is eigenlijk heel simpel, vertel ik hem. Ik weet ook wel dat je eigenlijk het toilet moet gebruiken maar dat gaat sinds kort niet meer. De bewaker wil weten waarom! Hij is wel van het veel vragen stellen zeg.

Ik vraag hem met me mee te lopen richting een van de toiletten. Enigszins argwanend loopt hij achter mij aan. Ik open de deur en wijs hem op het bordje: “Het is verboden om iets anders dan toiletpapier in het toilet te deponeren. Dus ook geen papierendoekjes!”

“Tsja, en daarom pis ik altijd in de wasbak!” zeg ik.

P.S. Ja, jullie snappen natuurlijk ook wel dat dit verhaal verzonnen in maar het bordje bestaat echt!

2 people like this post.

Unlike

Afgelopen week hebben mensen zich, wellicht terecht, afgevraagd waarom ik nou zo van sporten hou. En dan met name van die dingen die eigenlijk niemand doet. Waarom haal ik de kick uit het pijnlijden? Ik heb geen idee al vrees ik dat ik gewoon verslaafd ben.

Twee weken geleden is voor mij het ‘seizoen’ begonnen. Ik heb meegedaan aan dezelfde zwemloop als vorig jaar en was sneller dan ooit Wat is een zwemloop? Nou je gaat eerst een stukje zwemmen…in mijn geval 500 meter. En dan ren je het zwembad uit, schiet in je schoenen en je begint te rennen, 5 km. Stelt niet zoveel voor op zich…bent ongeveer een half uurtje aan het gas geven en klaar is kees. Helaas is het niet heel erg verstandig om zonder af te drogen, met natte voeten in je hardloop schoenen te schieten en vervolgens naar buiten te gaan om te gaan rennen. Vreemde hobby! Ja, dat klopt en ook nog eens enorm onverstandig blaren technisch gezien! En zodoende liep ik de dag erna, moet maar voldaan als tsja…iemand met blaren, rond op mijn werk. Ziet er vreemd uit hoor een jonge lange gozer die strompelend door de gang schuifelt met een van pijn vertrokken gezicht! Allebei mijn voeten waren sinds dat kleine half uurtje voorzien van een mooi randje met blaren…ja rondom! En dat voelt niet zo fijn. Maar goed, zoals ik al had voorspeld zijn ze inmiddels weer helemaal hersteld en……zondag ga ik nog een keer een zwemloop doen. Gewoon omdat het zo heel erg leuk is om te doen. JE komt het water uit, altijd net even iets te hard gezwommen waardoor je de eerste kilometer duizelig en wel weet te volbrengen waarna je weer enigszins bij bewustzijn bent en dan je helemaal leeg kunt lopen tot aan de finish. Heerlijk is dat, dat gevoel van pijn…niet de pijn van de blaren…begrijp me niet verkeerd. Maar de pijn van verzuring, van vermoeidheid. Dat is zo lekker en zooooo verslavend. Enfin, zondag nog 1 zwemloop en dan een anderhalve maand trainen voor de eerste echte triatlon van mijn seizoen…hetzelfde als de zwemloop maar dan nog even 20 kilometer stampen op de racefiets er tussenin. Ow wat kijk ik er al naar uit!

UPDATE 10-04: Neeeeeeee! Ben ik met mijn stomme kop me vergeten in te schrijven! Wat een tsja…sufferd om het netjes te zeggen. Nou ja dan maar een paar uurtjes op de fiets morgen. Voor straf! Geen blaren dus voor watersteef :-S

Like

Unlike

We maken even een sprong in de tijd. Want ik verliet jullie met het heugelijke nieuws dat ik gewoon een date had gescoord. En dat was een succes! En er volgende nog een date en nog een etc. Ik was gelukkig, ik werd gelukkig van haar en zij…zij zei dat ze ook gelukkig werd van mij. Het leek er allemaal geweldig hoopvol uit te zien en ik begon mezelf ook langzaam te verliezen in mijn gevoel. Too soon.. naar het nu blijkt want zomaar ineens haar gevoel weg. Waarom geen idee? Nog steeds niet. Nou ja, ik ben denk ik niet leuk genoeg ofzo…is prima dat kan.

Natuurlijk was ik wel even van slag…terecht zelfs…had ik net mijn muurtje weer een stukje afgebroken zul je net weer zien…dat is de laatste twee jaar een beetje het standaard recept..wordt er weer even een tikje uitbracht. Een deuk in mijn hart laat ik het zo maar noemen. Maar na een weekje van mixed feelings nam het rationele stukje even het heft in handen en bracht mijn oude vertrouwde mantra weer naar voren: Je moet net zoveel energie in mensen steken als dat je terug ontvangt anders wordt jij (maar ook de ander) niet gelukkig. En zo is het en daar heb ik dan wel weer gewoon vrede mee. No hard feelings, het was hem gewoon niet. Alleen heb ik dat nog te weinig meegemaakt om daar echt direct zo nuchter mee om te gaan. Dat lijkt me op zich ook niet goed want het gaat toch om iets van gevoel en dat kun je niet zomaar rationeel benaderen. Laat ik het wat dat betreft ook hier maar bij houden.

Het vorige verhaal was ook eigenlijk het laatste verhaal uit de serie. Dat verhaal heb ik vlak voor de eerste date geschreven en daarmee was het ook eigenlijk klaar. Ik wilde niet meer verder gaan met schrijven en had zelfs stiekem besloten de verhalen niet te publiceren. Ik ben het experiment ingegaan voor een bepaalde periode en heb van alles meegemaakt. Maar ik was wel van plan even terug te kijken naar de periode en wat het mij heeft gebracht. Dus bij dezen…want ik moet een aantal vragen toch wel even beantwoorden voor mijzelf. Heeft het mij namelijk gebracht wat ik had verwacht? En hoe nu verder?

Ik had toen ik aan dit experiment begon twee doelen. In eerste instantie gewoon eens kijken of dit iets is voor mij en ten tweede natuurlijk de hoop op een paar leuke blogs. Nou dat laatste is zeer zeker gelukt. Maar of het iets voor mij is? Tsja, dat is een antwoord dat ook erg samenhangt met de vervolgvraag. Ik was eigenlijk enorm verrast door de reacties uit mijn omgeving. Al moet ik wel zeggen dat ik altijd enorm vanuit het defensief startte in mijn uitleg waarom ik aan het internetdaten was begonnen. En met name de reactie van mijn oudste zus verraste mij toch enorm. I really value her opinion en zij zei het ook wel logisch te vinden. En ik zal proberen terug te halen wat ze zei. Het is namelijk niet heel erg terecht dat er een taboe rust op internetdating. Het past eigenlijk wel een beetje in deze tijd. Mensen worden steeds kritischer over hun partner. De wereld is tegenwoordig vele malen groter en je komt met veel meer mensen in contact via meerdere kanalen. Je wereld beperkt zich niet meer tot het dorp of stad waar je woont maar is zo groot als je maar wil. Mensen, in ieder geval van mijn generatie zijn steeds meer met zichzelf bezig. Met hun eigen ontwikkeling en wie ze zijn en waarom ze doen wat ze doen. Als ik even vergelijk met bijvoorbeeld mijn ouders, zij waren hier op mijn leeftijd veel minder mee bezig. Ik heb een beeld van mijzelf en ben veeleisender wat een persoon in mijn leven mij zou moeten bieden. Niet alleen maar de familienaam voortzetten en samen met iemand zijn omdat het de norm is. Maar je zoekt een relatie die ook daadwerkelijk iets toevoegt aan je leven. En dat vind je niet op in de kroeg. Daarvan ben ik overtuigd. Ik ben ook niet van de one-night stand. Ik kan dat gewoon niet! Maar ik kan ook niet een goed gesprek met iemand aanknopen in de kroeg en daar gaat het mij wel om. Ik wil een goed gesprek kunnen voeren met iemand en de gesprekken die ik in de kroeg voer zijn nou niet de meest hoogstaande gesprekken.

Weet je ik dwaal af van het onderwerp. Wat mij wel duidelijk is geworden is dat internetdating helemaal niet zo gek is. Je komt er net zoveel leuke en gekke mensen tegen als in ‘real life’ alleen heb je meer keus omdat je buiten je eigen netwerk kijkt. Meer keus maar dus ook meer kans. Het is een andere en eigenlijk even enge manier om iemand te vinden. Trust me, met iemand afspreken die je alleen maar via msn, sms en telefoon hebt gesproken is scarry as shit!

Is het iets voor mij en ga ik hiermee door? Wederom twee vragen in één maar de eerste kon ik eigenlijk al wel beantwoorden voordat ik aan dit hele experiment begon. Ja, internet dating is best wel iets voor mij! Ga ik ermee door? Ik weet het niet! Ik heb mijzelf eigenlijk beloofd dit maar 3 maanden uit te proberen. Inmiddels is begin deze maand mijn abonnement afgelopen en ben ik nu ‘slechts’ gratis lid die eigenlijk niets kan of mag. Dus het experiment zit er feitelijk op. Maar moet ik doorgaan? En indien ik dat doe moet ik dan ook doorgaan met erover schrijven? Het is weliswaar mijn manier om dingen een plek te geven en te verwerken en ik schaadt er in principe niemand mee. Kun je niet waarderen dat ik over zulke dingen schrijf, zie je de humor er niet van in, zie je niet dat veel dingen die ik schrijf expres overdreven zijn om het leesplezier te verhogen. Zie mijn vorige blog…is enorm gedramatiseerd…tuurlijk heb ik een traantje gelaten I’m only human you know. Maar moet ik nu doorgaan. Het antwoord lijkt voor de hand te liggen…Ja ik moet doorgaan maar iets in mij houdt het nog tegen? Wat moet ik loslaten? Moet ik iets loslaten? Suggesties iemand?

Like

Unlike

En lijkt het net allemaal op niets uit te lopen, wordt je aan de kant gezet door de tot dan favoriet en ben je eigenlijk helemaal klaar met dit hele experiment. Maar op dat moment krijg je een wat, op het eerste gezicht, standaard  interesse berichtje. Aardig als ik ben weiger ik niet direct en kijk even op het profiel of er een leuk verhaal staat. En of dit keer! Precies zoals ik dat graag zie….nou ja bijna precies. Want deze dame heeft een eigen paard! Een paard…kijk hamsters, ratjes, fredjes enzo ben ik ook geen fan van maar ik ben er niet bang voor. Ik ben wel bang voor paarden. Ze zijn zo groot en vooral hun ogen zijn enorm groot en een beetje onvoorspelbaar.

Maar wat me eigenlijk tegenstond was de foto. Niet dat ze lelijk was…nee eigenlijk helemaal niet. Ze had wel iets liefs over zich maar de foto vergrotend bleek deze ruim 3 jaar oud te zijn. Tsja, daar ga ik dus niet op reageren. Maar in plaats van gewoon botweg ‘geen interesse’ te antwoorden besluit ik haar een persoonlijke berichtje terug te sturen. Tot op de dag van vandaag weet ik niet waarom ik dit heb gedaan maar blijkbaar had ik daar een reden voor die ik nu nog niet begrijp. Ik bedankte haar voor haar berichtje maar dat ik er niet op in zou gaan omdat ik niet van paarden houd, het leek alsof ze een veel te druk leven had en dat de foto maarliefst 3 jaar oud was. Daar kon ik niets mee, maar mocht ik er volledig naast zitten dat ze me maar even via msn het een en ander uit moest leggen.

Binnen no-time kreeg ik een berichtje dat ik er volledig naast zat maar dat ze dat later wel even uit ging leggen. Nou, en sindsdien zaten wij aan ons pc gekluisterd. Ruim een week later en een flink slaap tekort opgebouwd hebbende door de lange chat sessies die we hebben gehad staan we op het punt elkaar te ontmoeten. Echt te ontmoeten. And I’m scarred as shit! Gisteren tijdens onze laatste chatsessie voor de ontmoeting merkte zo ook volledig terecht op dat het anders was dan anders. We hebben zoals we uiteindelijk samen verklaarden, allebei in ons hoofd een beeld opgebouwd van de ander die we eigenlijk wel erg leuk lijken te vinden. Maar dat beeld bevat slechts datgene wat is gezegd via de chat en het horen van elkaars telefoonstem en een enkele foto. En nu, enkele uren voordat je het echte beeld te zien krijgt. Is diegene dan nog zo leuk? Of leuker! Maar ook in je achterhoofd speelt de angst dat je in je hoofd iemand anders leuker hebt gemaakt dan je in eerste instantie dacht. En wij spelen dus allebei met deze gedachten. Dus de kans dat we beiden op hetzelfde uit gaan komen op het eind van de dag (/date). Is niet zo gek groot, de kans dat we elkaar niet leuk vinden is in iedergeval groter dan wanneer je veilig met elkaar achter een pc zit en een beetje slap ouwehoert.

Maar des al niettemin vind ik het helemaal te gek. En ben ik ook stiekem wel een beetje trots op mijzelf dat ik dit ga doen. Wat wel steeds zwaarder valt is het bij me dragen van dit geheim. Wat ik hou het toch wel een beetje geheim dat ik dit experiment aan het doen ben. Zelfs mijn beste vriendin weet hier niet van en daar baal ik wel een beetje van eigenlijk. Ik denk namelijk te weten wat zij van dit experiment vind en omdat ik haar mening (en die van al mijn andere goede vrienden) me erg aantrek wil ik het liever niet horen. Maar goed, daar speelt ook mee dat ik eigenlijk niets te verliezen heb…er is namelijk nog niets dus waarom zou ik daar iets over vertellen.  Pas als er iets meer is is het leuk om erover te vertellen. Het is ook een beetje een erfenis uit het verleden waar ik altijd wel rondbazuinde over mijn ‘projecten’ en dan achteraf weer moest gaan uitleggen waarom het dit keer wee niets is geworden. Dus is deze actie ook wel een beetje uit eigen bescherming. Maar als je stiekem wel een beetje gelukkig wordt van iemand dan wil je dat het liefste met iedereen delen. Maarja dat gaat nu even niet. Mijn hoofd draait op volle toeren en dat zal vandaag niet meer minder worden denk ik. De ene helft brengt mijn hoofd op hol en de andere helft hangt als een gek aan de rem te trekken. Val niet in dezelfde valkuil als altijd…dat voor twee maanden je een soort gelukzalige mist in je hoofd hebt en wanneer deze optrekt dat dit alleen mooi was in je eigen hoofd. En daar ben ik nu ook zo bang voor en daarmee ga ik mijzelf pijn doen en de ander wellicht ook. Want ik zweer het zij speelt met hetzelfde in haar hoofd. Enige wat ik nu nog kan doen is zoveel mogelijk mezelf zijn en go with te flow. Hmmm nee gewoon jezelf zijn…punt!

Like

Unlike

Misschien blijf ik wel de rest van mijn leven alleen? Is de vraag die de afgelopen dagen door mijn hoofd gaat. Ik ben echt in staat mijzelf helemaal gek te maken in mijn hoofd. En dat is best gevaarlijk. Ik heb iemand nodig die de boel voor mij af en toe even enorm relativeert. Hmmm, laat ik daar nu net met dit hele gebeuren naar op zoek zijn hahaha.

Maar goed, wat is er in allemaal gebeurd. Nou, de vorige keer sprak ik nog trots en vol goede moed dat ik over aandacht niet te klagen had. Ik werd er zelfs een beetje asociaal van, want ik was immers toch een gewild object dus dan had ik ook het rest voor de leukste te kiezen. Toch? Nou, goed op dat moment klonk dat allemaal enorm logisch maar nu liggen de kaarten er ineens anders voor. En mijn non-vermogen om dit te interpreteren is volgens mij precies datgene wat maakt waarom ik nu in deze situatie zit. Wederom een Cruyfiaanse uitspraak maar ik bedoel dus, mijn onvermogen om dingen die zo over gevoel gaan te kunnen interpreteren en te relativeren breken mij nu op.

Ik heb een aantal dagen met mijn favoriet, waar ik de vorige keer al over sprak, gechat. Dat was echt enorm leuk en er waren enorm veel raakvlakken. Maar sinds afgelopen dinsdag (het is nu zaterdag) heb ik haar niet meer gesproken. Dit kan natuurlijk twee dingen betekenen. Ten eerste, mijn persoonlijke favoriet, ze is gewoon druk en heeft nu even geen tijd voor mij. Prima, dat kan maar zeg dat dan even. Ten tweede, ik ben toch niet leuk genoeg of er is een leukere versie van mij elders voorbij gekomen. Nu bedenk ik mij nog een derde mogelijkheid, ze heeft het druk zoals in optie 1 maar ze wacht ook op moeite van mij om haar te veroveren…het hard-to-get princippe waar ik dus totaal blind voor ben.

Hier baal ik enorm van. Het kan natuurlijk ook zijn dat ik mijzelf in mijn kop al helemaal gek heb gemaakt en dat ik al helemaal gek op haar ben terwijl ik haar nauwelijks ken (die bekende film quote) en dat ik gewoon op dit moment even geduld moet hebben.

Dit schijnt overigens redelijk normaal te zijn heb ik van iemand anders begrepen met enigszins ervaring op het internet date gebied. Het schijnt regelmatig voor te komen dat mensen gewoon van het ene op het andere moment besluiten dat iemand niet interessant meer is en stoppen dan met praten tegen die persoon. Ze worden geblocked en klaar is kees. Jammer de bammer. Ik weet ook niet echt of ik nou gelukkig ga worden van dit hele gebeuren. Ook dit schijnt een normaal effect te zijn. Na het haleluja gevoel aan het begin en de overvloed aan reacties volgt er een afname van interesse omdat je er al langer op staat en een groot deel van de vrouwen je al eens een keer voorbij heeft zien komen. En dat doet een beetje pijn natuurlijk. Want jezelf vind je natuurlijk dag in, dag uit helemaal geweldig. Dus waar je eerst op een dag meer dan tien reacties kan verwachten is dat nu slechts nog maar een of twee.

Succes went, dit dus ook een beetje. Want hoe slecht is je dag eigenlijk als elke dag je iemand tegen komt die je laat merken dat je gewoon leuk bent. Ik denk niet zo slecht. Maar zoals mijn hoofd mij elke keer weer gek weet te maken ben ik door hierover te schrijven het toch enigszins te relativeren. Met het afnemende succes van dit experiment heb ik wel steeds meer het gevoel dat ik deze verhalen ook daadwerkelijk zal gaan plaatsen. Goed nieuws voor jullie dus, als zijn jullie op het moment dat ik het schrijf nog volkomen onwetend. Hi hi leuk hoor zo’n geheimpje! Nou, inmiddels weer een interesse berichtje gehad van iemand die er wel erg leuk uitziet…Dus wie weet!  To be continued!

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Like

Unlike

Het begint nu ineens echt bizar te worden. Ik heb het gewoon druk! Misschien daarom ook een reden waarom ik dit eigenlijk niet zou moeten doen! Maar dat is een iets te zelfingenomen reden en geef ik mezelf nu iets teveel credits. Maar ik word momenteel echt overspoeld door reacties van leuke en mogelijk ook enorm interessante dames. Met een aantal heb ik al aardig MSN contact gehad maar op dit moment springt er één toch echt wel uit. Goh ,wat is ze leuk én slim! Maar de rest is ook gewoon geweldig leuk om mee te praten. Even leek het alsof de magie van de eerste paar dagen voorbij was. Ik werd in het begin echt overspoeld maar berichten maar de interesse leek weer af te nemen. Maar nu zit ik bijna tot over mijn oren met vrouwen die interesse in mij hebben. Ik word er bijna verlegen van!

Ik zit nu in een enorm dubio hoe ik dit verder allemaal moet gaan aanpakken. Ik ben veel te netjes opgevoed want ik zit keurig iedereen die mij aanspreekt ook netjes van repliek te dienen. Maar dan moeten ze ook niet van die leuke reacties geven natuurlijk. Moet ik dan mijn account tijdelijk even uitschakelen dan? Geen idee! Ik weet het op dit moment even niet. Ik weet op dit moment ook niet zo goed hoe lang je blijft MSNen en wanneer je over gaat op de volgende stap. Telefoonnummers ofzo of zelfs een heus drankje drinken. Ik maak dat niet zoveel mee omdat ik sowieso al niet zo gemakkelijk contact maak met mensen in reallife…ik bedoel ik stap niet zomaar op iemand af om haar mee uit te vragen. Daar gaat meestal een heel lang en voor mij enorm ingewikkeld mentaal proces aan vooraf. Nu bereik ik hetzelfde punt in slechts enkele dagen. Stresssss! Maar wie weet kristalliseert zich dat vanzelf wel uit. Moet ik wat selectiever zijn in mijn reacties en mijn aandacht wat meer gaan verdelen. Want die ene is gewoon echt leuk. Maar goed, we zullen zien hoe dit zich verder ontwikkeld.

Ik zit ook steeds meer mijn verhaal op te kroppen richting de buitenwereld. Deze niet gepubliceerde blogs helpen een beetje maar ik denk dat ik momenteel meer schade zou toebrengen aan mijzelf als ik ze zou publiceren. Ik zou dit, hoewel ik altijd heel discreet ben geweest tot op heden, altijd eerst met iemand waar ik op dat moment contact mee zeker wel overleggen of in ieder geval laten lezen hoe ik dit alles beleef. En haar mening zeer zeker laten meewegen of deze woorden ooit gepubliceerd zullen gaan worden. Maar goed laat ik eerst dat stadium maar eens weten te bereiken. Tot op heden heb ik geen reden om het over een paar maanden niet te posten. Iets anders houd me wel tegen. Ik durf bijvoorbeeld niet aan mijn ouders te vertellen dat ik aan het internetdaten ben net zo’n gevoel zoals ik dat altijd met onvoldoendes had.  Ik haalde niet vaak onvoldoendes maar scheet altijd enorm in mijn broek het te vertellen omdat er dan altijd nog even extra werd ingewreven dat die onvoldoende niet nodig was geweest terwijl ik dat zelf ook wel wist.  En mijn oudste zus zie ik ook wel een drempel hebben om haar dit te zeggen. Maar aan de andere kant wie weet werkt dit wel voor mij, is het omzeilen van die drempel en het weghalen van dat bord voor mijn kop wel de oplossing op dit moment. En zolang ik maar (nog) gelukkig(er) word zal het mijn familie niet uitmaken hoe ik dat geluk heb verkregen.

Mijn voorgevoel dat ik had toen ik aan dit hele circus begon zie ik nu wel bevestigd. Dat eerste contact in real-life breekt me echt op. Want ik merk wel, als ik eenmaal contact heb dan gaat het wel lekker soepel. Maar goed, we zullen wel zien waar dit allemaal eindigt. Ik vind het in ieder geval nog steeds een fascinerend gedoe dit.

Like

Unlike

We gaan nu de vijfde dag in en ik vermaak me kostelijk op het date gebeuren. En ik zou mezelf niet zijn als ik al allerlei patronen ontdek in het internet gebeuren. Zo is mijn hypothese op dit moment dat er soort vast patroon zich afspeelt waarbij het hoogtepunt ligt op de zaterdagavond. Op dat moment worden namelijk alle dates ingepland die mensen met elkaar hebben. Of in ieder geval dat is het doel van iedereen. En op zondagochtend begint de cyclus weer opnieuw. Dan gaan alle mensen met een mislukte date of die geen date hebben weten te scoren weer op jacht. Gedurende de week worden dan de contacten gelegd, wordt er lichtjes gesnuffeld aan de ander en mocht het enige potentie bieden wordt een date ingeschoten voor de eerstvolgende zaterdag. Maar goed, het is een hypothese die nog niet is onderzocht.

Tot zover de meer afstandelijke beschouwing, nu waar het echt om draait…mij! Hahaha, ow wat klinkt dat slecht. Maar goed, ik heb wel weer wat dingetjes meegemaakt hoor. Wat mij trouwens opvalt, is dat het op de datingsite barst van de juffen. Je weet wel juf voor de klas. Echt bizar gewoon. Ik snap ook niet wat er mis is met mensen die in deze beroepsgroep werken. Niet dat ze iets mankeren ofzo maar blijkbaar is er een grote gemeenschappelijke deler ofzo die hen in real-life moeilijk aan de man brengt. Het eerst wat me nu te binnen schiet is omdat deze beroepsgroep ten eerste redelijk vrouw gecentreerd is. Er zijn veel meer juffen dan meesters volgensmij. Daarnaast, waar bijvoorbeeld mensen op kantoor in contact komen met allerlei verschillende typen mannen. Single, jong, oud, belegen etc. Komen juffen eigenlijk alleen maar in aanraking met mannen die al getrouwd zijn (of geweest) en die hun kind naar school brengen of ophalen. Meestal zijn dat mannen in een bepaalde leeftijdsgroep en deze hebben zich dus al voor een groot deel gesetteld. Lijkt mij dus een aannemelijke reden voor deze groep om oververtegenwoordigd op de dating site te verkeren.

Ik lach me soms overigens rot om de profielverhalen die mensen schrijven. Niet omdat het zo slecht is, want die zitten er ook genoeg tussen. Maar sommige mensen nemen echt de moeite een cool verhaal op te schrijven. En dat werkt want soms kom ik echt niet bij hoe vrouwen zichzelf schrijven of hoe zij de eigenschappen die hun droomman moet of hebben of juist niet moet hebben. Sommige vrouwen houden niet van ‘Gelhoofden’ of dit nu over de haarstyling of de herseninhoud gaat weet ik niet maar blijkbaar is het belangrijk. Daarnaast schijnen nogal wat mannen foto’s te tonen met daarop hun auto (vrouwen blijken dat als concurrentie te zien).  Maar je moet ook iet aankomen bij vrouwen als je overgewicht hebt, jezelf slecht verzorgd of een jawel…standaard berichtje…tadaaa!

Maar goed, de vorige keer verliet ik jullie met een cliffhanger dat ik met iemand in een wat verder gevorderd stadium van contact was geraakt. Echter, je raad het al…dat liep uit op niets. Al vond ik het wel eerlijk dat ze heeft gezegd waarom. We zijn als vrienden uit elkaar gegaan…hahaha nou ja hiermee bedoel ik een chatsessie van een half uurtje ofzo. Ik denk namelijk teveel! Ja, dat klopt ik denk vrij veel ja. En als je dat lastig vindt prima, dan scheiden hier onze wegen. Ik heb dus ook geen hard feelings tegenover deze dame maar het zette mij wel…jawel…aan het denken. Want denken is toch niet zoveel mis mee. Kijk, ik verwerk informatie door te denken. Maar veel denken betekend niet dat ik niet communiceer. Ik moet alleen eerst over denken voordat ik een mening over iets heb, that’s it. Maar goed, zoals ik al zei dat werkt niet voor iedereen.

Tot slot nog een geinig verhaal over empathie. Erg leuk van een meisje als ze zichzelf empatisch vindt maar als je moeilijke woorden gaat gebruiken moet je het wel goed schrijven natuurlijk…empaties. Ik moest toch even gniffelen. Hoewel ik zelf geen haar beter ben (dat heb je ondertussen wel gemerkt) let ik met moeilijke woorden toch wel een beetje op. Maar goed, ik vond dat ik iets heel sociaals had gedaan door haar hier via een persoonlijk berichtje op te wijzen. Het was zelfs een heel aardig berichtje waarin ik mijzelf zelfs verontschuldigde dat ik haar hierop wees. Maar goed, blijkbaar was het toch niet fijn om te horen. Het lange verhaal werd totaal verwijderd en een simpel kort oproepje bleef over. En voor mij? Geen bedankje! Nou ja zeg…..vrouwen! tssssss hahahaha

To be continued!

Like

Unlike