Waan van de dag

Soms voelt het alsof je al een tijd enorm achter de feiten aanloopt. Dit gevoel geeft enorm veel druk en zorgt ervoor dat je net niet lekker slaap, net niet uitgerust bent en vooral net niet scherp bent op de momenten waarop het toe doet.

Toch kwam ik tot de ontdekking dat dit slecht een bedrieglijk gevoel was dat ontstaat door de waan van de dag. Ga maar eens voor het raampje staan wachten totdat de wasmachine klaar is. Dat duurt lang! Ga je andere dingen doen, bijvoorbeeld de vorige was lading wegstrijken dan gaat het allemaal ineens een stuk sneller.Toen ik mijn doelen voor het afgelopen jaar erbij pakte was het gevoel geheel verdwenen. Tot mijn verbazing had ik al mijn doelen gehaald! Echt allemaal!

Waar ik nog meer verbaasd om was is dat ik mijn complete focus was verloren terwijl ik naar de wasmachine aan het staren was. Mijn wereld bestond uit alles wat er achter dat ruitje gebeurde en door deze monotone beweging leek het wel dat ik nooit anders heb gekend.Hoe verfrissend kan het zijn om even helemaal blanco te beginnen. De afgelopen jaren was mijn doel duidelijk en wist ik waarheen ik wilde gaan. Een van de doelen voor dit jaar is om te bekijken hoe nu verder?

Als je aan het klimmen bent mag je af en toe best even van het uitzicht genieten en op adem komen. Even wat eten en drinken maar vervolgens wel weer door. Het wordt lastiger als je vervolgens keuzes hebt in het aantal wegen dat je op kunt. Je ziet niet waar de top is, en eigenlijk weet je ook niet eens of je wel naar de top gaat die je voor ogen hebt. Maar je bent trots op wat je al hebt bereikt en wilt meer. Maar waar vind je dat ‘meer’?Het kan natuurlijk heel goed zijn dat als je dezelfde weg blijft volgen dat er niet eens meer geklommen wordt of je slaat zomaar af, naar beneden, terug het dal in. Dat wil je te aller tijden voorkomen. Dus wat ga je doen? Je neemt gewoon nog even een paar minuten extra pauze en je gaat op basis van je kennis en ervaring die je hebt opgedaan over de weg en jezelf bedenken waarheen je moet gaan.

En dat is nu precies waar ik mee bezig ben. Naast de ‘waan van de dag’ die elke dag weer anders kan zijn, neem ik nu actief de tijd om na te denken welk pad ik wil gaan bewandelen. Dat pad dat kies ik op basis van wie ik ben (als persoon) en wat ik kan (kennis en kwaliteiten).
Omdat ik toch al een flink einde de berg op ben gelopen hoef ik het niet enkel te doen op wat ik tussentijds in mijn geheugen heb gegrift. Maar ik ben nu ook in staat vanaf deze hoogte terug te kijken naar het pad wat ik heb belopen. Daarnaast kan ik zien aan de schrammen en blauwe plekken op mijn lijf en de herinnering aan de momenten waarop ik deze opliep waar mijn kwaliteiten liggen.Deze informatie is enorm verhelderend en geeft weer nieuwe inzichten en energie om mooie plannen te maken voor de komende jaren.

Dat puntje aan de horizon waar je heen wilt is zo vreselijk belangrijk! Het is geen heilig puntje maar het is wel referentiepunt op basis waarvan je weet of je überhaupt beweegt. Want in de waan van de dag lijk het soms alsof je stilstaat terwijl het tegenovergestelde waar is.

Waarom Bart nog steeds single is?

Je hebt hem ongetwijfeld voorbij zien komen. De reclame van datingsite Pepper. Hierin stelt de toffe kerel Bart zichzelf voor, of nee, hij laat zich voorstellen. Bart is namelijk single en zoek een vriendin. Maar nu is deze reclame al een tijdje op de televisie en blijkbaar lukt het Bart nog niet zo erg om een geschikte date te vinden. Mijn vriendin en ik roepen nu al een tijdje als we Bart weer eens de surfdude uit zien hangen: Goh, is ie nog steeds single?

httpvh://www.youtube.com/watch?v=cIV65NY-uoQ

Dit kan natuurlijk twee dingen betekenen. Ten eerste, de datingsite zelf loopt niet zo heel erg lekker en er zit nu een leger van Barts en minder vlotte types te wachten om iedere vrouw die zich aanmeld te verschalken. Dit lijkt mij vrijwel onmogelijk want in Nederland is er volgensmij een vrij constante hardcore scene van singles die dagelijks vanachter hun magnetronmaaltijd diverse datingsites afstruinen op zoek naar een gewillig slachtoffer om hun te veeleisende lijst van eigenschappen op los te laten. De reclame van Pepper is best wel ok en gezien die hardcore scene is deze site best levensvatbaar.

Ik denk dat er een, ‘ten tweede’ is die wel op gaat. Bart is gewoon nog niet klaar voor een relatie. Het is absoluut geen hork ofzo maar zijn leefstijl laat nu niet echt blijken dat hij tijd en ruimte heeft voor een vrouw in zijn leven. Zijn leven is fantastisch. Hij hangt 3 maanden per jaar de ‘surfdude’ uit. De overige 9 maanden zit hij de IT’er uit te hangen, is hij aan het feesten (dat is z’n hobby ;-) ) en werkt blijkbaar zo hard over voor die 3 maanden vrij (ik ken namelijk geen enkel bedrijf waar je ff 3 maanden met vakantie kunt en dat dit in je contract vast ligt). Doordat hij zoveel werkt heeft hij geen tijd om eten te koken. Het boeit hem ook niet zoveel en dus eet ie de snackbar om de hoek leeg. Inclusief ontbijt een ondefinieerbare boterham met veel mayonaise.

Bart woont denk ik ook nog thuis, of in ieder geval in een studentenhuis. Houdt ie lekker veel geld over voor zijn surfdude bestaan, alsmede boeit zijn huis hem niet. Hij komt er toch alleen maar om te slapen nadat ie heeft gewerkt of gefeest. Voor de rest beeld ik mij in dat zijn kamer een rotzooi is, gewoon overhemden, lege flessen cola naast zijn bed waarvan zijn moeder stiekem af en toe even het dekbed ververst.

Maar goed, genoeg over het tastbare leven van Bart want ik geloof dat Bart, ondanks zijn leeftijd nog in zijn pre-studententijd leeft en daarin is blijven hangen. Wederom, niet al te veel tijd en ruimte voor vrouwen.

Hoewel hij er vast wel goed uit zal zien zou ik als vrouw niet zo heel erg warm worden van deze man als toekomstig levenspartner. Wat heb je nu aan een vent die niet kan koken, slecht eet, veel te veel werkt nog in een studentenkamer woont en 3 maanden per jaar in de zee ligt te dobberen. Die jongen is toch veel te druk met zichzelf bezig.

Vrouwelijk Nederland ontwaakt! Deze mannen lijken fantastisch en ideaal en hebben ogenschijnlijk hun leven op orde maar het is verre van waar. Deze mannen zijn nog niet eens in het stadium van ‘met zichzelf bezig’. Want iedere man heeft dat (en komt er al dan niet overheen), dat ze meer met zichzelf bezig zijn….wat wil ik, waar wil ik heen, wie ben ik etc. dan dat ze tijd en energie in jou kunnen steken. Daar merk je de eerste paar weken niet zoveel van, in die periode geniet je beiden van de kalverliefde die aan het opbloeien is. Maar op een gegeven moment, als alles goed en lekker voelt ga je je toch eens afvragen of jullie beiden niet een toekomst hebben. I got news for you….Bart is daar nog totaal niet meer bezig en wil dat ook niet. Hij zal zich de pleuris schrikken als je erover begint en aan alles gaan twijfelen. Op dat moment blijf jij achter met een gebroken hart. Dat is heel erg klote en daar kan Bart ook niet zoveel aan doen en jij ook niet. Bart is gewoon nog niet klaar…kun je daar op wachten….geen idee? Dat hangt er vanaf in welk stadium ie is. Maar de kans bestaat wel degelijk dat jullie op dat moment elkaar op het verkeerde moment hebben ontmoet. Helaas jammer. Vraag is of op een ander moment het wel werkt…nobody will ever know. Maar feit blijft, mensen als Bart zijn enorm populair bij single Nederland (slimme reclamemakers!) maar blijken vrijwel altijd nog niet af te zijn. Als je geluk hebt komen jullie er achter voordat je samen woont, trouwt en kindjes krijgt anders wordt het allemaal een veel moeilijker verhaal. Nogmaals, het is niemands schuld…het is gewoon zo en kunnen we niets anders dan Bart veel succes wensen!

Het einde van #twitter! (2)

Nou, de kogel is door de kerk. Account is opgeheven en alle banden zijn losgesneden. Bye bye tweeps (?).

Maar daar laat ik het natuurlijk niet bij! Want in slechts 104 tekens iets de wereld in slingeren past gewoon niet bij mij. Het beperkt zich enkel tot de nutteloze mededeling dat ik stop met twitter terwijl volgens mij het meest interessante hiervan de aanleiding, het verhaal dat eraan vooraf is gegaan, zou moeten zijn. Nu is het in dit geval niet zo spannend maar wanneer er 2 van de 70 mensen die je volgt jarig zijn en alle overige 68 ‘gevolgden’ gaan die twee ‘hoogst persoonlijk’ feliciteren en dat gebeurd meer dan dagelijks dan snap je best dat ik er af en toe goed klaar mee ben.

Maar waar ik mij meer ‘zorgen’ om maak is dat het blijkbaar genoeg is voor mensen om zich enkel tot de hoofdboodschap te beperken. Terwijl, wat ik eerder stelde, het vaak interessanter is om het verhaal erachter te horen. Ik hoor liever één goed verhaal op een dag waarom ik moet lachen, dat mij raakt of waarover ik goed moet nadenken dan dat ik nadat ik mij door 120 felicitatie tweets heen heb geworsteld op zoek moet tussen 1000 tweets per dag naar een potentieel interessant bericht. Dat kost veel teveel tijd.

Soms voel ik me ouderwets maar ik weet zeker dat ik niet de enige ben die wel eens terug zou willen naar de tijd dat je met elkaar in een kroeg ging zitten om te praten, alleen te praten. Dit komt nu ook nog wel voor maar niet voordat men eerst heeft ingecheckt op de afgesproken locatie, de laatste Groupon aanbieding hebben bekeken, via de Iens-app een vooringenomen standpunt hebben van de kroeg op basis van de reacties van zure zeikerige Hollanders. Want geef toe, wij Nederlanders zijn niet zo goed in het geven van complimenten, pas als wij iets te zeiken hebben gaan wij het wereldkundig maken. Ik ben hier overigens net zo schuldig aan want ik denk dat minimaal 70 procent van mijn blog vol met gezeik staat. Het is gewoon lekker om te zeiken op je mede weggebruiker, op de lauwe automaten koffie en vooral het weer. Gisteren was het bijvoorbeeld een heerlijke dag maar daar hoor je niemand over. Iedereen sputtert nog even lekker een paar dagen na over het slechte weer. Heerlijk zo’n halfleeg mentaliteit!

Maar goed, terug naar mijn punt over het verhaal achter het echte bericht. De Telegraaf cultuur is al jaren een feit en manifesteert zich inmiddels breeduit op twitter waar iedereen met zo groot mogelijke chocoladeletter de wereld op de hoogte wil brengen van alles wat niet interessant is. Interessante verhalen, ervaringen of gebeurtenissen waar je echt iets aan hebt kun je nooit samenvatten in 140 tekens. Hier worden boeken over geschreven, avonden in de kroeg mee gevuld en in ieder geval gedeeld met diegene die ook daadwerkelijk oprecht zijn geïnteresseerd. Ik wil verhalen vertellen!

“Iemand zijn, houdt in dat je een verhaal te vertellen hebt.” – Auteur onbekend

Ongeloof

Ik was even uit het veld geslagen. Niet van het nieuws over de rellen die nu in London (of eigenlijk heel Engeland) plaatsvinden maar vooral door hetgene dat erover wordt gezegd door mensen. Vol ongeloof hoorde ik hun aan en ik snapte niet hoe men zoiets überhaupt durfde te zeggen. Eigenlijk snap ik er nog steeds geen snars van.

Misschien ben ik naïef of ben ik juist een van de weinigen die echt snapt hoe het zou moeten werken maar ik weet zeker dat die mensen tegenover mij absoluut niet wisten waar zij het over hadden. Ik heb met open mond staan luisteren naar mensen die met droge ogen durfden te stellen dat mensen die bewust overlast veroorzaken het beste zouden kunnen worden doodgeschoten omdat al dat rellen ons zoveel geld zou kosten.

Dat geloof je toch niet? Dat in een beschaafd land en in een omgeving waarin je verwacht met beschaafde mensen te zijn zulke barbaarse voorstellen worden gedaan. Moorden in het belang van geld. Daar komt het in essentie op neer. Dat is ongeveer the lowest of the lowest there is. Het is een puur egoïstisch motief dat voor een sociaal soort als de mens het ergste is wat je kunt doen. Je eigen soort om het leven brengen zodat je erg zelf beter van wordt. Ik kan mij, met mijn beperkte dieren kennis, geen soorten voor de geest halen die hetzelfde zouden doen anders dan vanuit lijfsbehoud. Al zou een échte sociale groep eerder gezamenlijk ten onder gaan dan de keuze moeten maken iemand uit de groep te stoten. Ik snap gewoon niet hoe je zoiets kunt stellen. Hoe je sowieso denkt te mogen beslissen over andermans leven. Ik kan er niet bij dat je je, voor je zoiets zegt, niet eerst afvraagt hoe dat op jou zou overkomen.

Het grappige is dat wanneer je iemand ermee confronteert dat het allemaal niet zo is bedoeld en dat het er eigenlijk om gaat dat er gewoon harder gestraft moet worden. Maar daar gaat het niet om. Ik vind ook dat je iemand moet straffen voor de misdaden die hij of zij heeft begaan en dat voor sommige vergrijpen dit best wat harder/langer mag dan nu het geval is maar we hebben in onze beschaafde samenleving afspraken gemaakt hoe met elkaar om te gaan (Regels en wetten) en dat voor iedereen die zich hier niet aan houd zijn er ook straffen gesteld. Zo duidelijk als wat en we hebben een macht die de wet handhaaft en een instantie die recht spreekt en per geval bekijkt wat de omstandigheden zijn en zodoende tot een gedegen afweging komt en daarbij de een eventuele straf.

Prima en beschaafd systeem voor een op het oog beschaafd volk waarbij het grondbeginsel te allen tijden dat met respect heeft voor elkaar. Een gezonde samenleving begint bij respect voor jezelf en respect voor de ander. Ook dat klinkt lekker knuffelig en soft zeker in deze tijd waarin de emotie van deze rellen op het hoogtepunt is maar wanneer je even verder kijkt dan je neus lang is en even de tijd neemt om na te denken.

Ik ben nog steeds een beetje in shock dat iemand dit heeft durven zeggen maar je leert de mensen om je heen wel goed kennen. Het is ook heel makkelijk om te zeggen en klinkt enorm populair. Ik zou het ook willen zeggen want het is zo gemakkelijk om ‘ja’ op te zeggen. Ieder wel nadenkend mens zal afstand nemen van een dergelijke uitspraak. Helaas kun je met dergelijke uitspraken ook nog eens hoog scoren in de landelijke politiek. Maar helaas zal dit meer en meer de trend worden. De wereld wordt namelijk met de dag dommer (domme mensen krijgen namelijk meer kinderen dan slimme mensen) en daarmee zal een dergelijk politiek steeds meer gehoor vinden. Slechte zaak en slechte ontwikkeling. Maar goed, op terwijl, met dergelijke maatregelen zal deze tak van de bevolking zichzelf weer tot een gezond niveau reduceren. Tot die tijd….tsja…zal ik mij blijven verbazen vrees ik. Ongelooflijk niet?

On the loose!

Terwijl Charles Bradley door de speaker schalt kom ik in die melancholische stemming waar ik zo naar op zoek was. In gedachten drijf ik weg naar de hoogtepunten uit mijn nog jonge leven. En dan met name de sportieve hoogtepunten, ik was het even kwijtgeraakt maar sinds afgelopen weekend weet ik weer precies hoe dat voelde. Of ik het mis? Dat gevoel blijk ik nog wel te missen ja, maar de inspanning die ervoor nodig is heb ik er niet meer voor over.

Afgelopen weekend reed ik voor het eerst in mijn leven op kop! Tijdens de triathlon van Holten was de snelste zwemmer, nu is dat niet zo’n hele grote verrassing omdat dit veruit mijn sterkste punt is maar tot ver op het fietsparcours lag ik op kop. Dit gevoel was weer als vanouds, echter zat er dit keer ook een stukje verbazing bij. Zo fit was ik nu ook weer niet en het gebrek aan parcourskennis zou mij absoluut op gaan breken (hetgeen ook zeker gebeurde). Ik ben niet de beste fietser, laat staan de beste hardloper. Waarom niet? Omdat ik er simpelweg de tijd niet in stop om hier beter in te worden.

Ik kan zeer zeker een flink stukje trappen maar daarvoor moet ik iets meer inspanning leveren in trainingen die in een week op 1 hand te tellen zijn. Waarom? Gewoon, omdat ik nu andere prioriteiten heb. En toch, na afgelopen weekeinde kriebelt het toch een beetje. Het vertrouwen in mijn lijf is er in ieder geval want over een kleine maand ga ik mijn eerste traithlon op de Olympische afstand doen en dat zal een compleet nieuwe en waarschijnlijk aangenaam onprettige ervaring worden. Ik ben fit en ben nog steeds weer fitter aan het worden. Een jaar geleden droeg ik nog zo’n 5 kilo volkomen onnodige ballast mee. Niet dat ik dik was, absoluut niet maar er zat gewoon wat gewicht aan wat ik niet nodig had. Ga voor de grap maar eens een rondje hardlopen met een zak aardappelen op je rug. Dat is toch knap irritant terwijl je die zak aardappelen helemaal niet nodig hebt.

Dit gezegd hebbende besef ik mij goed dat ik, als oud (top)sporter, altijd op een gevaarlijke lijn begeef. Hoewel de echte drive er niet meer is om het maximale uit het lijf te halen blijft de drive er toch altijd om het maximale op dat moment mogelijke te behalen. En dat brengt ook nog wel wat risico’s met zich mee. Sinds enkele dagen spookt het een beetje door mijn hoofd. Ik heb even aan het succes geroken en die verslaving lonkt weer. Ik wil weer winnen! Waar ik eerst genoegen nam met een individuele prestatie van het opzoeken van mijn eigen grens, knaagt nu die prestatiedrang weer.

Ga ik er weer volle bak tegenaan? Dat denk ik niet maar de trainingsfrequentie zal wel iets omhoog gaan en de doelen wellicht ietsjes scherper. Investeringen worden voorbereid voor lijf en materiaal maar ook gewoon omdat ik het erg leuk vind om te doen. Drie keer ‘doodgaan’ is een kick die ik de komende jaren absoluut wil blijven voelen. Als ik tijdens die wedstrijden om me heen kijk voel ik me nog jong en zolang ik me nog niet oud voel blijf ik dit doen. Want dat gevoel van omkijken en niemand zien, mensen die langs de kant je aanmoedigen omdat jij de snelste bent…dat is echt fantastisch! Dat gevoel heb ik vaker gehad en wil ik nog meer! Pas op, sportjunk on the loose…again!

Het einde van #twitter !

Daar krijg ik vast wel wat extra bezoeker van als ik deze titel kies heb ik bedacht. Gelukkig voor hen die hierdoor geïnteresseerd raken, het gaat ook over twitter. Voor de fanatici, helaas, ik geloof echt dat het einde van twitter rap dichterbij gaat komen. Ik zie hetzelfde gebeuren als bij Hyves, ook op sterven na dood dankzij Facebook. Twitter begint namelijk knap irritant te worden en dat had ik destijds ook bij Hyves.

Nu ben ik eigenlijk nooit echt een grote fan geweest van Twitter maar ik dacht, laat ik het toch eens proberen. En ach soms is het best handig. Als je bijvoorbeeld op het toilet zit voor een grote boodschap, of je staat ergens in the middle of nowhere te wachten op een bus, tram of afspraak. Het is wel geinig om even snel wat ‘zap’ berichten tot je te nemen. Of ik zelf twitter, tsja soms maar het is nog steeds niet onderdeel geworden van mijn leven. Ik vind het ook knap irritant als ik in een vergadering zit en later lees ik terug dat iemand heeft zitten twitteren. Helemaal irritant is als ik zelf, ongevraagd, op een foto terugkom. Dat wil ik niet! Maar men is het stadium: Mag ik alsjeblieft een foto van je maken? Allang voorbij. Op het moment dat een telefoon de lucht in gaat voor een foto is het kwaad al geschied en weet heel de wereld dat jij met je vinger in je neus zat, of nog erger dat uit het onderschrift blijkt dat je een saai verhaal hebt opgehangen.

Nu werk ik zelf bij een IT bedrijf en daar is twitter een soort van informeel roddelcircuit, maar meer vaak ook niet, althans wat ik ervan meekrijg want de frequentie waarin tweets voorbij komen kan ik niet bijhouden tijdens de enkele uitpuf momenten op een dag die ik heb. Maar goed, twitter of nog verder social media is hot. Alles wat je tegenwoordig voor technologie hebt wordt populair in connectie gebracht met de cloud, social media of enig andere hippe term. We moeten business intelligence met social media samenbrengen! Hoor ik de laatste tijd erg vaak voorbij komen. Maar dan denk ik vaak: Ja, leuk! Maar is het niet belangrijker om eerst te kijken of we nu niet op een gemakkelijkere manier of snellere manier überhaupt management informatie uit de systemen van organisaties te trekken. Dit is al een vak op zich en waarom ga je het jezelf nog zoveel moeilijker maken door er een vaak iets als social media bij te betrekken.

Noem mij ouderwets met mijn 27 jaar maar ik zie juist op de langere termijn een trend ontstaan naar het good-old bellen met elkaar…of eigenlijk gewoon praten met elkaar! Als ik kijk naar de jaren die achter mij liggen (een poging om over vroeger te spreken, te camoufleren) zie ik dat ik juist minder communiceer via email of chat (MSN bijv.). Zat ik vroeger avonden achtereen achter de PC te msn-en, pak ik tegenwoordig de telefoon om met iemand te praten.

Heb ik een vraag dan stap ik op iemand af en stel deze vraag. Veel simpeler en veel rijkere communicatie dan een tweet sturen. Men gaat weer meer bellen want mensen komen er achter dat veel tijd verloren gaat door de beperkte kracht van het geschreven woord (laat staan in 140 tekens). Deze blog zal daarom ook minder blijven hangen bij jullie dan wanneer ik voor je neus een vurig pleidooi zal houden. Het nodigt ook minder uit voor discussie en zal zodoende ook minde resultaat opleveren.

Maar goed, dit is niet de primaire reden waarom ik deze blog schrijf met deze titel. Twitter begint irritant te worden omdat bedrijven zich er steeds meer mee gaan bemoeien. Inmiddels is een hele generatie ongeveer afgestudeerd op een onderwerp enigszins gerelateerd aan social media. Strategieën hoe de klant ook via dit kanaal te bereiken schieten als paddenstoelen uit de grond. En inmiddels loop mijn tijdlijn over van de Re-tweets van prijsvragen en andere acties…irritant! Daarnaast stoor ik mij vreselijk aan het ‘Kijk mij! I care!’ gedrag op Twitter. Bijna dagelijks slipt mijn tijdlijn dicht met tweets vol felicitaties aan jarigen. Kap daar eens mee! Bel die persoon op, stuur een kaartje of sta op en geef iemand een hand! De wereld hoeft niet te weten dat jij ow zo sociaal bent dat je aan iemand denkt die jarig is! Ik heb mijzelf vaker druk gemaakt hierover (lees: http://www.sputtert.nl/index.php/2005/01/07/advocaat-van-de-duivel/) en ook heb ik eerder al mijn twijfels over twitter met jullie gedeeld http://www.sputtert.nl/index.php/2009/05/16/twat/

Toch heb ik het geprobeerd en mijn zin om iets met twitter te doen of iets met jullie te delen neemt af naarmate ik meer van die crap over me heen gestort krijg. Waarom heb ik nog een account? Nou enkel vanwege het feit dat ik hiermee de wereld kan laten weten dat ik een nieuw blog bericht heb geschreven zonder er veel voor te hoeven doen. Twitter is niet boeiend omdat de meeste mensen niet boeiend zijn of in ieder geval hun 140 tekens. Bellen wordt weer hip…evenals praten? Huh? Ja, en dan niet via een app die je tweets hardop voorleest. http://youtu.be/ziPWXMzPbTo?t=1m22s *zucht*

 

Grijze maffia

Dit is een belangrijk bericht voor alle werkenden in Nederland. Deze groep is namelijk onwetend maar des te groter zullen de gevolgen zijn wanneer ze ermee geconfronteerd worden. Het is een gevaar waar je als werkend persoon enkel mee geconfronteerd wordt wanneer je ziek thuis zit en jezelf richting een supermarkt sleept voor de broodnodige beschuit met kaas en appelsap dieet voor zieken of als je gewoon een vrije dag hebt opgenomen waar je geen speciale dingen voor hoeft te doen zoals het bezoeken van familie, klussen of de hele dag op het strand liggen. Er is namelijk iets bijzonders gaande wat zich langzaam maar gestaag uitbreid. De grijze maffia!

De grijze maffia is een steeds groter wordende groep pensioengerechtigden en VUT-ers die tijdens kantoortijden zich op straat begeven. Deze mensen, recentelijk aangevuld met de eerste generatie babyboomers hebben namelijk geen doel meer in hun leven en zitten in een zekere achtbaan richting de afgrond. Hangend in hun scootmobiel, strompelend met hun kunstheup of nog erger in hun auto verschijnen zij direct na de ochtendspits op straat en verzamelen zich bij uw lokale supermarkt, Hema of braderie (al dan niet landelijk georganiseerd in de vorm van een (huishoud)beurs). Op zich niets mis mee natuurlijk. Deze mensen, althans de meesten, hebben hun hele leven hard gewerkt om dit land op het welvaartsniveau te krijgen zoals wij deze vandaag de dag kennen (met alle negatieve externe effecten van doen). Het is hun goed recht dat ze heerlijk genieten van het leven. Het nadeel en daarmee direct het gevaar is dat deze groep mensen (en het zal vast een klein clubje zijn die het voor de rest verpest) dit genieten als een nieuw verworven grondrecht beschouwen waarvoor iedereen en met name ‘de jeugd van tegenwoordig’, zal moeten wijken. Letterlijk!

De afgelopen weken heb ik steeds vaker bijna een oudje onder mijn auto omdat het oudje iets minder snel reageert/uitkijkt of gewoon vind dat ik maar moet stoppen voor haar elektrische fiets. Sta ik middenin de supermarkt te wachten totdat twee fossielen-in-wording zijn uit gekeuveld over die goede oude tijd waarin die ene waar je vroeger nog mee hebt gespeeld inmiddels is overleden. En dan vervolgens verongelijkt kijken naar mij als ik vriendelijk vraag, want ik ben toch netjes opgevoed, of ik er misschien langs zou mogen. Je zou haast zeggen, ik ben vrij dus ik heb alle tijd van de wereld. Dat klopt, maar ik vraag het enkel en alleen om de reden dat ik nu al weet dat er voor mij in de rij bij de kassa een lid van de grijze maffia staat die het’nieuwe pinnen’ nog niet helemaal snapt. Terwijl dat deze reclames toch altijd precies gepland is rondom Nederland in beweging en koffietijd (wat nu ineens koffiemax blijkt te heten).

Het is een gevaar, vooral oudjes die nog rijden op de snelweg alsof ze zijn blijven hangen in de tijd dat je op de snelweg nog slechts 80 kilometer per uur mocht rijden. Je weet wel, van die grijze koppies in een hyundai of een Toyota Prius (heel hip!) die nog uit de tijd stammen dat er slechts 1 spiegel in de auto zat waarin je toch niet hoefde te kijken omdat het aantal mensen met een auto nog op 2 handen te tellen is.

Levensgevaarlijk die oudjes en nog gevaarlijker is dat zij zich, ondanks dat zij al diepgeworteld in het Nederlandse establishment zitten, ook nog eens verzameld hebben in een eigen politieke partij ( de 55plus partij!), Het is bijna aan iedereen voorbij gegaan maar deze partij komt wel ineens vanuit het niets toch op SGP /PvdD niveau binnen. Gevaar mensen! Ontwaak uit het nieuwe werken, het nieuwe rijden en het nieuwe pinnen en zie het gevaar van de grijze maffia! Zelfs in uw plaatselijke appartementen complex te vinden!

Vergeet de kernramp in Japan, vergeet de omkoopschandalen bij de FIA, vergeet de droogte…of nee dat laatste niet want dat blijkt ongeveer het enige wapen te zijn dat wij kunnen gebruiken tegen deze groep mensen. Hier kunnen ze uitermate slecht tegen blijkt telkens weer, dus mensen zet die thermostaat wat hoger, weg met die spaarlampen en parkeer je kersverse hybride tegen een boom (de subsidie verdwijnt toch!) en ruil hem in voor een hummer. Stoken met die hap want zeg nu zelf. Dit warme weer is toch best lekker? Twee vliegen in één klap!

 

Haaientanden

Een van mijn grootste frustraties in het verkeer de laatste tijd is de gebrekkige kennis van de verkeersregels en dan met name van de oudere, meer ervaren bestuurders. Dit kan soms levensgevaarlijke maar vooral onduidelijke situaties opleveren. Het is heel erg simpel. Rij je zelf op een voorrangsweg en heeft een kruisende weg haaientanden op de weg staan dan heb jij voorrang! Dit geldt ook voor haaientanden van fietsers! Op deze mensen heb jij ook voorrang.

Hier loop ik vrijwel dagelijks tegenaan wanneer ik mijn vriendin afzet op station Gouda. Hier is een oversteekplaats voor fietsers met direct erna een zebrapad. Op het zebrapad heeft de voetganger (uiteraard) voorrang…een fietser niet! Daarentegen heeft een fietser sowieso geen voorrang op deze weg. Maar wat doen de meeste automobilisten…jawel….ze stoppen en laten iedereen voor gaan. Dit leidt tot chaotische situaties achter deze automobilist omdat deze mensen de regels wel kennen.

Dus in plaats van geld verslindende commercials in vage tips als “licht op rood van ’t gas die poot!” waarom steekt VVN  of postbus 51 of SIRE welke organisatie zich er ook tegen bemoeid nu niet wat geld in campagnes waarin bekend veronderstelde regels nog eens aan de kaak worden gesteld. Want dat levert volgens mij een stuk minder gevaarlijke situaties op, minder kans op ongelukken/ongelukken. Dus hulpdiensten hoeven dan ook niet meer massaal uit te rukken! Bedenk eens wat dat voor uitstoot bespaard.

Daarnaast ben ik een voorstander van een opfris theoriecursus elke 10 jaar. Heel simpel wat basale regels opnieuw leren. Mijn vader bekende laatst dat hij een hele hoop regels niet eens meer wist. Dit besef kwam pas toen hij zijn theorie-examen voor de motor moest leren. Een stukje besef en aanpassing van gedrag was wat volgde. Een goede zaak en een idee voor een nieuwe campagne lijkt mij! Ik heb gezegd!

 

Carrière maken

Kun je je carrière plannen of kun je beter plannen maken om je carrière te beïnvloeden? Ik geloof dat het eerste antwoord nee is maar het antwoord op de tweede vraag voluit ja moet zijn. Je kunt als deelnemer aan de maatschappij op twee manieren naar werk kijken. Je werkt omdat je graag leuke dingen wilt doen. Het is een soort van verplichting die je moet doorstaan om na 5 uur lekker te kunnen sporten, koken of wat voor hobby je ook hebt. Dat is een keuze en is prima, maar verwacht niet dat je grote sprongen maakt in je leven. Aan de andere kant kun je zorgen dat je de regie voert over je eigen carrière hetgeen je in staat zal stellen werk te doen dat je leuk vind en een omgeving te creëren waarin je jezelf steeds kunt verbeteren. Want zeg nou zelf, als je ongeveer 10 uur per dag bezig bent met werken (incl. lunchen, reizen etc.) dan betekend dat je een groter deel van de bezig bent met werk dan dat je andere dingen kunt doen. Dan kun je er toch beter iets leuks van maken?

Maar hoe maak je carrière? Tsja, dat weet ik zelf ook niet. Ik durf wel te stellen dat ik zelf op dit moment best goed bezig ben maar hoe ik zover ben gekomen ben ik me niet zo heel erg bewust van geweest. Geweest en dat komt met name omdat ik er nu veel actiever mee bezig ben om over na te denken. Dit komt omdat mijn vriendin net begonnen is met werken. Ook zij wil graag met plezier naar haar werk gaan en trots zijn op datgene wat zij doet. Wil je dit bereiken moet je of enorm veel geluk hebben of ervoor zorgen dat je mogelijkheden creëert om in een fijne omgeving terecht te komen. Hiervoor is het van absoluut belang dat je een aantal dingen doet, of vooral ook een aantal dingen ook niet. Ten eerste is het van absoluut belang dat je je laat zien. Niet dat je haantje de voorste moet zijn maar gewoon dat mensen weten wie je bent en wat je doet. Het allermooiste is als mensen ook weten wat je wilt doen. Hiervoor moet je allereerst zelf weten wat je wilt en mogelijkheden creëren om te laten weten wat je wilt doen. Dit laatste is erg lastig omdat je moet oppassen dat je niet teveel gaat opscheppen of verwachtingen creëert die je niet waar kunt maken. Zelfkennis is hierbij absoluut een vereiste!(hierover in latere blogs misschien meer)

Maar wat heb je nodig om succesvol te worden in je werk? Welke zaken moet je je wanneer op focussen als je aan het werken bent. Grofweg kun je dit onderverdelen in 3 gebieden; politiek, communicatieve vaardigheden en inhoud.

Continue reading

Where’s my money? (2)

Ok, ik zal eerst iedereen geruststellen. Het geld is inmiddels binnen. Mijn geld wel te verstaan! Ik heb voor het eerst eens nuttig gebruik gemaakt van Twitter door mijn ‘beklag’ en plein publique te doen. Ik was verrast door de snelle reactie van de ING die mij wisten te vertellen hetgeen anderen mij wisten te vertellen. Het gaat nou eenmaal zo.

En daar heb ik niet zoveel aan. Kijk, de timing van deze vertraging was gewoon niet zo heel handig. Een korte maand, salaris dat op een vrijdag wordt gestort en maandag de dag is waarop alle rekeningen worden geint. Niet fijn. En al was dat niet het geval geweest dan had ik mijzelf er nog steeds druk om gemaakt. Waarom moet dat zo lang duren? Er zijn technisch toch geen belemmeringen meer om dit ‘near real-time’ uit te voeren. Bedrag afgeschreven van rekening A bij Bank A, naar rekening B van Bank B. Tadaaaa klaar is Kees.

Maar zo blijkt het dus niet te werken. Ik heb met mijn overschrijving indirect bijgedragen aan het nieuwe kantoor gebouw van de Rabobank, of in ieder geval het herstellen van de schade ontstaan door de branden die daar onlangs hebben gewoed. In de 3 dagen dat mijn geld spoorloos was stond deze gewoon netjes op een tussenrekening van de Rabobank te wachten (en dus rente te trekken) opdat het op maandagochtend weer lekker door kunnen zetten. Doe dat voor alle overboekingen die worden gedaan , hou het gewoon een paar dagen vast en hoppa daar verdient de bank zijn geld! Niet aan die symbolische 10 euro (of hoeveel het ook is) die ik elke maand kwijt ben aan het hebben van een rekening maar aan het vasthouden van mijn geld. Nog leuker wordt het voor de ING die ondertussen wel gewoon het geld van binnengekomen rekeningen blijft innen. Vervolgens kom ik op die rekening in het rood en mag…dankzij de Rabobank ook nog ff rente gaan betalen over mijn roodsta-bedrag.Katsjing!!!!! kassa $$$$

Waar ik me nog het meeste over verbaas is dat iedereen zich er maar bij neer legt. Is dit niet iets voor de Europese commissie ofzo? Ik las ergens dat het vroeger nog erger was maar tegenwoordig kan dat toch niet meer. Dat technologie niet in staat is om iets sneller uit te voeren dan wanneer ik het zelf doe. Ik had gewoon veel beter in de auto kunnen stappen, naar de Rabobank kunnen rijden. Het bedrag dat ik wilde overschrijven opnemen bij de pinautomaat, 50 meter lopen naar de ING en daar het geld storten zodat het direct op mijn rekening staat. Hoezo back to the 80’s?

So, where was my money!?!?!

To be continued!