W@T3R$T33F sputtert

Alles wat afwijkt van het gemiddelde valt op. Dus het verbaasde me ook niet dat ik mijzelf in een compleet andere wereld begaf. Jawel, het was weer eens zover, Watersteef, begaf zich weer eens buiten de deur. Nou is dat niet zo bijzonder dat gebeurd wel vaker. Maar het komt niet zo vaak voor dat ik mij midden in de nacht buiten de deur begeef en al helemaal naar een dance classics feestje. En denk daarbij niet aan een feestje waarbij iedereen in disco outfit met nep-afro op over een verlichtte dansvloer zijn meest vette disco move laat zien (jawel zelfs ik heb een disco move of my own). Nee, het was een feestje ter ere van de klassiekers uit de vroege beginselen van de dance scene (je weet wel…met van die drum computers). Je zou denken dat dit een kleine markt is die toch al bijna uitgestorven was. Mee nee hoor. Je zult het niet geloven maar ik heb gewoon bijna anderhalf uur in de rij gestaan om überhaupt binnen te komen! Ja, het is op zich niet zo gek want iedereen werd uitvoerig gefouilleerd want dat is wel een beetje het imago wat aan de vroegere (en misschien nog steeds hedendaagse) dance scene hangt. Drug, pillen etc.

Nu stond ik al een tijdje in de rij en dan ga je toch een beetje om je heen kijken. Wat voor mensen komen nou op dit soort evenementen af. En dat was nogal verschillend. Kijk, er waren genoeg…tsja ehh normale mensen. JE weet wel gewoon de huis-tuin-en-keuken mens die je overal ziet en die de voergrote meerderheid in alles vormen. Ze kijken Paul de leeuw…ownee tegenwoordig is Ik hou van Holland helemaal de sjit…dat schijnt tenminste. Maar tussen het jonge grut stonden ook enkele senioren…die natuurlijk of niet hun kaalkopjes weer in de was hebben gezet voor deze avond. Jawel, ze bestaan nog en gisteren waren ze allemaal in Rotterdam. De, soms ietwat belegen, kaalkopjes. Want naast de echt dance classics werden DJ Paul Elstak en de Darkraver ook van stal gehaald. Nou, dan weet je wel hoe laat het is. Ik schat ruw in dat het publiek voor een goede 30 a 40 procent bestond uit de categorie voetbalsupporter. Grote bek, klein van formaat, breed qua torso omvang en IQ van…ach laat ik daar maar niets over zeggen. De muziek die werd gedraaid/ Ach dat was op zich wel vet….voor even. Het was een hoog stamp gehalte en daar is helemaal niets mis mee. Het was net iets te traag voor te hakken….gelukkig want dat kan ik echt niet meer maar je kon er wel goed van uit je dak gaan. Maar goed, de gympies en witte T-shirtjes vergezeld door zwarte jassen…ik voel echt op met mijn rood,wit blauwe jas…ja, ik bleek mijn kleding keuze toch aardig afgestemd te hebben …onbewust. Maar terwijl ik een beetje stond te stampen op een klassieker. Dat maakte ik in ieder geval uit de reactie van het publiek op dat dit wel een echte klassieker moest zijn. Maar ik stond dus te stampen en ineens viel het kwartje. Waarom is deze muziek zo populair, nog steeds onder zo’n grote groep mensen? EN het antwoord is eigenlijk heel simpel. Het is geen moeilijk muziek. Geen lastige teksten, geen gelaagde muziek gewoon een bastoon die in diverse ritmes en modulaties uit een computer rolt. Meer heb je in beginsel niet nodig om te kunnen dansen. Het is muziek die zelfs het kaalste kaalkopje snapt, het wekt bij langdurige blootstelling aangewakkerd door in ieder geval alcohol een oerbeweging op van stampen en schoppen. Heel logisch eigenlijk. En ja, zelfs ik heb staan stampen want ik blijf ook maar een mens. Maar het idee en gewoon het observeren van anderen maakte het gewoon een erg leuke avond die helaas, door maagprobleempjes waar ik al paar dagen mee rondloop, iets eerder ten einde kwam maar misschien ook wel genoeg. Het was nog leuk en je weet het maar nooit met die kaalkopjes. Ik was op mijn hoede omdat je het maar nooit weet met die gasten. Dit ondersteund met het beeld van een drietal die, terwijl ik nog geen 3 tellen binnen was, langs kwamen racen om, waarschijnlijk een opstootje, in de kiem te smoren. Een interessant kijkje in een voor mij uitgestorven gewaande subcultuur. Nog een keertje….hmm ik weet het niet. Doe mij maar een beetje van ditte:

Like

Unlike