May 23

Het is niet mijn intentie om jullie nu heel erg bang te maken maar ik maak mij wel heel erg zorgen. Als je vanaf een afstandje de zaken eens rustig bekijkt slaat dit al snel om in lichte paniek. Het zou zo maar eens kunnen zijn dat wij aan de vooravond staan van het uitsterven van de mensheid!

Voordat jullie de telefoon pakken en denken dat ik gek ben geworden of om te onderzoeken bij welke sekte ik mijzelf heb aangesloten heb ik toch liever dat jullie gewoon even doorlezen. Ik heb wellicht gewoon iets heel erg doms gedaan maar wie weet ook wel iets revolutionairs ontdekt. Als ik ’s avonds thuis kom van mijn werk dan moet ik even ‘unwinden’ of ff lekker chillen…hoe je het maar wilt noemen. En dan kijk ik lekker dom naar ‘Take me out’. Voor hen die het nog nooit hebben gezien, dit is een dating programma waarbij 30 vrouwen worden voorgesteld aan 1 man en zij mogen door al dan niet te drukken op 1 enkele knop bepalen of ze hem ‘ok’ vinden of niet. Geweldig oppervlakkig maar heerlijk om even het verstand uit te zetten.

Om vervolgens weer te worden ingeschakeld bij de boeken van Bas Haring, deze filosoof schrijft echt geweldige boeken die vermakelijk en ook nog eens reuze inzichtelijk zijn. En laat ik nu net een link hebben gelegd tussen deze twee zaken. Leuk klinkt dat natuurlijk allemaal maar hoe en wat voor link heb ik nu tussen deze twee gelegd zul je je afvragen.
Nou, ik geloof dat de mensheid gaat ophouden met bestaan omdat wij ons simpelweg niet meer zullen gaan voortplanten. En hij die zich niet voortplant sterft uit zo simpel is dat. Naast de opgetrokken wenkbrauw wellicht ook een vragende blik dus ik ga dit uitleggen door een stuk uit ‘Voor een echt succesvol leven’ van Bas Haring te parafraseren.
Hij vertelt in het boek feitelijk hoe evolutie werkt, niet zo uitgebreid als in ‘Kaas en de evolutietheorie’ maar dit verhaal draagt wel bij aan mijn stelling. Het gaat namelijk over de vioolkrab. Dit beestje, althans het mannen exemplaar, heeft namelijk één hele grote schaar en één normale schaar. Die ene schaar is zelfs zo groot dat hij eigenlijk ook veel te zwaar is voor het beestje. Die grote schaar doet ook niets speciaals ofzo hij is gewoon groot en reuze onhandig. De enige reden waarom het vioolkrab mannetje zo’n grote schaar heeft is omdat hij daarmee de vrouwtjes versierd. En hij die vrouwtjes versierd plant zich voort en krijgt zodoende kindjes met jongetjes die één grote schaar hebben en meisjes die van grote scharen houden. Simpel copy/paste werk. Waarom de vrouwtjes op die grote schaar vallen is een raadsel maar het had ook een kleur kunnen zijn of een ingegroeide teennagel (als vioolkrabben tenen en teennagels hebben tenminste dan). Het gaat er om dat mannetjes met één grote schaar blijven bestaan en mannetjes die niet over een dergelijke grote schaar beschikken zich niet voortplanten en zodoende uitsterven. Hoe handig de mannetjes met normale scharen ook zijn, de onhandig grote schaar blijft bestaan omdat vrouwtjes dat leuk vinden etc. etc. Tot zo ver Bas Haring en zijn vioolkrab.

Gaat dit ook zo bij mensen? Ja, dat geloof ik wel ja. Wij zijn allemaal producten van eigenschappen waarover mannen beschikten en vrouwen aantrekkelijk vonden en zijn derhalve geëvolueerd in diegene wie wij nu zijn. Maar het lijkt nu grandioos mis te gaan. In de oertijd wilden de vrouwen graag echte mannen, mannen die gingen jagen en de vrouwen beschermden tegen grote mensenetende tijgers. Dat vonden de vrouwen aantrekkelijke eigenschappen aan mannen en deze planten zich voort. De sukkelige man die nog niet eens een speer vast kon houden , laat staan zijn familie kon beschermen, die stierf uit. Enerzijds omdat vrouwen hem niet aantrekkelijk vonden anderzijds omdat de vrouw en kinderen werden opgegeten door de mensenetende tijgers. Heel erg simpel. En dat die sterke, jagende en beschermende mannen nu sociaal niet heel erg ontwikkeld waren, niet invoelend waren dat maakte niet zoveel uit. De vrouwen wilde gewoon echte mannen. Dit ging eeuwen lang goed. Totdat de mensheid zich dusdanig ver ontwikkelde dat de mensenetende tijgers uitgeroeid werden. Mannen waren wellicht niet heel sociaal vaardig, ze waren wel zo slim dat ze zich bedachten dat ze zich een hoop werk konden besparen door die tijgers uit te roeien want dan konden ze meer tijd besteden aan het vangen van eten (twee vliegen in 1 klap). De primaire taken van de man verdwenen en zo hadden mannen ineens tijd om met hun vrouwen door te brengen. En nu de vrouwen niet meer beschermd hoefden te worden maar zij nog wel de mannen uitzochten die dat zouden kunnen (dat zat immers zo ingebakken in hun genen) kwamen er fricties tussen man en vrouw. De man moest ineens gaan communiceren met vrouwen, die in de loop der jaren beiden hun eigen manier van doen, laten en communiceren tussen het eigen geslacht hadden ontwikkeld. Zodoende ontstond ineens de behoefte van vrouwen naar mannen die ook konden koken, de was konden doen, kinderen opvoeden en vooral konden praten over hun gevoel. Maarja, die mannen waren in de loop der eeuwen heel erg schaars geworden. Een paar gelukkige ‘zwakkere mannen’ die wel over deze eigenschappen beschikten waren dankzij vrouwen die nu net wel op dergelijke mannen vielen maar mondjesmaat aanwezig en bijna uitgestorven. De mannen moesten dus aan de slag om aan deze vraag van de vrouw te voldoen. Maarja, de economie was inmiddels ook uitgevonden en een simpel vraag/aanbod rekensommetje deed de vrouwen leren dat deze ‘metro mannen’ enorm schaars zijn. Vrouwen gingen dus vrolijk door met zich voortplanten met mannen die wellicht iets minder jagerig waren maar nog niet de man waar ze echt naar zochten (vandaar ook de vele echtscheidingen van de laatste jaren…vrouwen zochten eigenlijk iets anders).

En terwijl ik aan het kijken was naar ‘Take me out’ zag ik allemaal jongen voorbij komen, behalve diegene die nog bij hun moeder woonden natuurlijk, die konden koken, voor zichzelf zorgen én konden praten over hun gevoelens. De evolutie kan verder dacht ik in eerste instantie maar wat blijkt, de vrouwen lijken wel verbaasd, haast geschrokken van de plotselinge inhaalslag die de mannen hebben gemaakt. Ineens zijn er ‘metro mannen’ in overvloed en geloof het of niet, de vrouwen lijken terug te vallen om hun oude gedrag. De echte man is weer gewenst. De botterik die niet praat over zijn gevoel en niet is geïnteresseerd is in koken of mode. De ene na de andere jongen wordt weggestuurd om de meest bizarre redenen. Maar de rode draad is vaak dat het niet gaat om echte mannen!

Ik voorzie een groot probleem voor de mensheid. De vrouwen en mannen kunnen elkaar niet meer vinden! Wij planten ons niet meer voort. Wij mannen hebben allemaal normale scharen terwijl de vrouwtjes nog steeds op zoek blijken naar mannetjes met één grote schaar! Ons lot lijkt bezegeld…of ik nu maar weer de sportschool inga, onder auto’s ga liggen knutselen, bier drinken en kut roepen en stop met communiceren? Hmm, neh ik denk het niet…maar ik ga ook niet meedoen met ‘Take me out’ want het kan natuurlijk ook zo zijn dat hier de uithoeken (of uitschot hoe je het ook wilt noemen) van het menselijk ras elkaar probeert te vinden. Dus dat deze types uitsterven is misschien ook niet zo erg.

Owkey en als bonus dan nog dit liedje van Ernst van der Pasch…slechte geluidskwaliteit maar daarom niet minder leuk!

Apr 18

Zelfs in mijn eentje werd de ruimte toch even te klein. Het liefste wilde ik wegkruipen in een hoekje van de kamer maar hoewel ik alleen was kon zelfs ik het niet aanzien om iets dergelijks te doen. Want zo erg is het toch niet? Ik bleef maar tegen mijzelf zeggen dat het heel normaal is en dat iedereen daar wel eens over nadenkt. Maar ik wist al wel dat ik de komende uren niet zou kunnen gaan slapen. Dit houdt mij nu al een tijd bezig en lijkt nu op een top (of diepte) punt te zijn gekomen dat ik er niet meer omheen kan. Dat ik me er niet meer achter kan verschuilen of het van mij weg te houden door in een hoekje te gaan zitten. Ik moest door dit dieptepunt heen. Het is een gevaar, het is mijn gevaar en ik weet precies wat het probleem is en wat ik er aan zou moeten doen. Althans dat dacht ik tot dat moment. En ik was nog trots op dat ik het in mijn ogen goed deed. Het ging goed bleef ik maar tegen mijzelf en tegen anderen roepen. Uitermate goed!

Maar is dat wel zo? Aan die vraag ontkwam ik gisteravond niet. Ik moest hem aan mijzelf stellen. Je kent dat wel, je ziet jezelf terug op een foto of nog ergens op video en je schrikt je rot. Ben ik zo, doe ik zo, zie ik er zo uit? Het beeld dat je hebt van jezelf hoeft niet altijd overeen te komen met dat beeld wat je zelf hebt. Niet dat ik mijzelf heb teruggezien, of dat iemand mij een spiegel voor heeft gehouden heeft mij die vraag doen stellen. Maar juist het tegenovergestelde. Wanneer ik mijzelf een spiegel voorhoud dan zie ik wie ik wil zien, mijzelf. Maar wie houdt mij de andere spiegel voor zie ik dan nog steeds hetzelfde. En hoe vreemd het ook klinkt, ik hoop dan dat ik inderdaad iets anders zie. Dat ik het toch niet bij het juiste einde had en dat ik toch niet ben wie ik denk te zijn. Dat zou een hele hoop schelen want nu weet ik het even niet meer. Als ik echt ben wie ik ben wat doe ik dan verkeerd. Doe ik wel iets verkeerd want het gaat ook eigenlijk heel erg goed met me. Maar even lijkt de balans zoek. Uiteraard is het moeilijk om op meerdere fronten stappen te kunnen maken. Maar de balans lijkt nu even scheef. Nou ja, zo voelt het vanaf de ene kant bekeken. Maar vanaf de andere kant voelt er niets verkeerd want het gaat gewoon goed!

Kijk ik zie de wereld zoals ik die zie. Ik interpreteer dingen van buitenaf zodanig dat het binnen mijn visie van de wereld past. Dat is niet bijzonder want dat doet iedereen. Nadeel is dat je soms dingen interpreteert terwijl ze wellicht anders zijn bedoeld. Mijn wereld is helder en duidelijk. Althans dat is hij voor mij en in mijn wereld komt vaagheid en cryptologie niet zoveel voor. Je moet met mij dus ook niet aankomen met vage subliminal messages want die snap ik gewoon niet!

Maar ik dwaal een beetje af want ik lag inmiddels al een tijdje op de bank met de televisie uit en met melancholische muziek aan. Heerlijk is dat stiekem door met muziek je gevoel te kunnen versterken. Heerlijk ook omdat mijn creativiteit op zulke momenten hoogtij viert. Meestal, want gister kwam ik nergens toe. Ik kwam niet verder dan de vraag, ben ik wie ik denk dat ik ben en doe ik wat ik nu doe goed? Een vraag die je niet zo 1.2.3 beantwoord en al helemaal niet alleen. Maar goed, wie kan zo’n vraag voor je beantwoorden? Of in iedergeval je helpen het antwoord te vinden. Wie heeft daar tijd voor of zin in? Het is per slot van rekening elke keer wel wat. Ik word er soms ook een beetje moe van dat ik elke keer maar, zelfbewust als ik ben, tegen dingen aan die vragen bij mijzelf oproepen. Positief neveneffect is dat daarom de site die je nu bekijkt als meer dan vijf jaar bestaat. Maar goed, bij twijfel niets doen is één van mijn motto´s en daarom om tijd te rekken heb ik mijzelf geboden om even er tussen uit te gaan. Dingen doen waar ik in eerste instantie tegenop zie. Mijn luie ´ik´ even opbergen en dingen doen. Niet denken, even niet teveel denken en dan zien we wel weer. Daarnaast schrijven. Veel schrijven, gewoon schrijven wat je denkt en wat je vindt. Te beginnen met dit verhaal.

To be continued…

Mar 16

Ik vind het heerlijk om te werken. De meeste mensen zullen dit raar vinden en roepen steevast ‘ik werk om te leven’. Ik niet. Ik werk ook niet om te leven. Ik vind het gewoon leuk om te werken. Ik kan er mijn energie, creativiteit en kennis in kwijt. Wat krijg ik er voor terug? Energie, nog meer kennis en de mogelijkheid mijn brein het vuur aan de schenen te leggen. Doe ik dan werk wat mij boven de pet gaat? Nee, hoor ik leg mijzelf graag uitdagingen voor. Ik geniet ervan om de lat hoog te leggen, mijn hoofd in mijn handen te moeten rusten om maar de illusie te wekken bij mijzelf dat ik hiervan beter kan nadenken. Mooiste nog is dat het ook nog eens zijn vruchten lijkt af te werpen. Over het gehele vlak gaat het gewoon goed! Uitstekend zelfs…en dat mag ik best een keer van mijzelf zeggen aangezien ik vaak nog veel te bescheiden reageer en uitermate moeilijk complimenten in ontvangst kan nemen.

En daar sla ik precies de spijker op zijn kop. Ik word steeds bewuster van wat ik doe en wat ik denk. Ik bepaal voor mijzelf dat ik eerst in staat moet zijn trots te zijn op mijzelf. Mijzelf te complimenteren met het geleverde werk. Dat doe ik nog te weinig. Ik haal mijn drive nog teveel vanuit mijn onzekerheid, in plaats van mijn drive te halen uit nieuwe dingen ontdekken en leren. Feitelijk gezien komt het op hetzelfde neer maar de insteek is wel degelijk anders en het gevoel wat er bij komt kijken ook.

Dit geldt natuurlijk niet alleen voor mijn werk. Maar dit maakt een dusdanig groot deel uit van mijn leven dat ik er niet aan ontkom om die verbetering hier ook voor het grootste deel te realiseren. Het grootste deel van de dag ben ik bezig met mijn werk en waarom zou ik dan niet de gelegenheid aangrijpen om juist hier te experimenteren met mijzelf. Door mijzelf dingen op te leggen, te laten doen of gewoon kritisch te kijken naar wat ik zojuist heb gedaan. Het stelt mij in staat grote stappen te maken die ik zo nu en dan zomaar als gegeven aanneem waar ik tot voorkort nog niet eens over durfde dromen.

Maar ambitieus als ik ben, gecombineerd met de drive en discipline die ik van mijn topsportleven heb overgehouden wil ik nogal vaak eens te hard rennen. Te hard voor de mensen om mij heen, hetgeen op zich nog niet zo heel erg hoeft te zijn, maar een groter gevaar ligt in het te hard gaan voor mijzelf. De afgelopen twee dagen ben ik tot het inzicht gekomen dat het moeilijke inslapen en de onrustige nachten komen door een gebrek aan mentale rust. Ik droom te vaak over mijn werk, lig te vaak te piekeren over van alles en nog wat. En hoe komt dit? Ik neem niet de tijd om mijn geest even tot rust te brengen. Ben altijd maar bezig met hoger, verder en sneller en kom daardoor nogal eens in mentale ademnood.

Gelukkig is deze ademnood redelijk snel verholpen want gelukkig weet ik zelf wel wat ik hiervoor moet doen. Gewoon lekker relaxed gaan zitten, een ultiem relaxerend muziekje op en ademhalen maar. De gedachten even los laten om uiteindelijk een heerlijk gevoel van leegte en rust te ervaren. Prikkels die binnenkomen worden erkend en met rust gelaten. Mijn hoofd, mijn lijf, alles komt even tot rust. Niet alleen haalt mijn lichaam adem maar ook mijn geest maakt even pas op de plaats. En ik slaap rustiger, wordt meer uitgerust wakker en kan weer heerlijk werken, denken en bewuster spreken, luisteren en handelen. Stapje voor stapje, en allemaal in lijn met mijn doel dit jaar. Het jaar van de ‘groei’. Terwijl de economie krimpt, terwijl mensen zich angstvallig koest en stilhouden maak ik stappen. Ik wil groeien, ik wil naar die bergtop die ik voor mij zie, en eroverheen want ik weet van al die vorige bergtoppen, dat er meer zijn en nog mooiere. Waarom genieten van het uitzicht als de reis naar de top nog veel mooier is. Een uitzicht vanuit hetzelfde perspectief brengt geen blijvend geluk. Het brengt geluk bij de eerste blik. Wat erop volgt is de gedachte aan de herinnering aan dat moment en de hoop dat het ooit terug komt. Daarom loop ik door, om elke stap die ik neem weer dat geluk te ervaren van dat prachtige uitzicht dat nooit verveeld. Ik groeiiiiiiiiii!

Feb 22


Ik vond het prachtig! Ik was enorm geroerd door een filmpje
van iets meer dan 5 minuten waarin een ogenschijnlijk simpele vraag werd
gesteld aan een aantal voorbijgangers. Ik bleef kijken, aan de ene kant omdat ik
wilde weten wat voor liedje het nu was dat op de achtergrond speelde maar
naarmate ik het filmpje bekeek werd ik gegrepen door de vraag. Ik keek hem nog
een keer, en nog een keer. En ik raakte gefascineerd door de ogenschijnlijke
eenvoud van de vraag.

Waar zou jij morgen wakker willen worden? Een vraag die de
meeste mensen beantwoorden met een kort en krachtig: thuis in mijn eigen bed?
Anderen nemen iets meer de tijd en komen met vage antwoorden of uitzonderlijk
creatieve antwoorden maar geen slechts een enkel persoon lijkt door te hebben
dat de onderliggende vraag eigenlijk is: Ben je gelukkig?

Een simpele vraag waarop je niet zo snel een goed antwoord
op kunt geven. Grappig is dat ik eigenlijk vorige week dezelfde constatering al
had gemaakt. Ongeveer twee weken keihard gewerkt om een rapport op te kunnen
leveren met slechts 9 regels. Een eenvoudige vraag met een eenvoudig ontwerp
maar met een vreselijk complexe uitwerking. Mijn hoofd knalde zo af en toe uit
elkaar zo complex was het om een overzicht te creëren. Hier kwam ook het besef
dat ik meer moest uittekenen en dat ik op een punt kwam dat ik niet alles uit
mijn hoofd kon doen. Nu al? Ja, ik stond er zelf eigenlijk ook een beetje van
te kijken. Maar goed, simpele vragen met een ogenschijnlijk moeilijker
antwoord.

Ben je gelukkig? Ben ik gelukkig? En terwijl ik deze zin
opschrijf val ik even stil. Ik ben nu op een punt aangekomen dat ik weer even
terug moet kijken op in ieder geval het afgelopen jaar. Vrijwillig? Ja, deels
wel andere deel is omdat mijn beoordeling op mijn werk eraan zit te komen. Een
reden om die twee gelegenheden te combineren? Jazeker. Het afgelopen jaar ben
ik afgestudeerd en begonnen met werken en dat heeft redelijk wat impact op een
persoon zijn of haar leven. Van de grote vakantie die het studeren heette naar
40(of meer) uur per week aan het buffelen. Ben ik gelukkig? Nee, maar ik word
wel steeds gelukkiger. Begrijp me nu even niet verkeerd, ik ben niet
ongelukkig! Maar ik ben ook niet uitgesproken gelukkig. Het gaat goed met mij,
heel erg goed. Op mijn werk gaat het erg goed en overtref ik vooral mijn eigen
verwachtingen. Maar het afgelopen jaar heeft mijn leven voor 99% uit werken
bestaan. Was ik er niet mee bezig dan lag ik er wel op de bank van uit te
puffen. En dat vindt een lijf dat is gewend aan sporten niet prettig dus daarom
start ik op 14 juni met mijn allereerste triatlon (ja, nu echt!) 14 maart ren
ik 5km in de city-pier-city race (met collega’s), 4 april wil ik meedoen met
een zwemloop in Amersfoort en 1 juni probeer ik mee te gaan doen met een trio
team aan een kwart triatlon in woerden en augustus wordt de klapper met de Twente
triatlon tour en een kwart triatlon in Laren (Gld), als deze doorgaat
tenminste. Ik ga weer actief sporten. Dat moet ik gewoon doen om gelukkig te
zijn. Ik voel mij fitter, kan mij beter concentreren en ben weer in staat
wedstrijden mee te gaan doen. Daarnaast ga ik over enkele maanden verhuizen.
Even de rust op zoeken in de middle of nowhere in het groene hart. Hoe kan ik
lekker veel sporten en wonen op een plek waar ik het wel naar mijn zin zal
hebben.

Waar zou ik morgen wakker willen worden? Op een zeilboot,
met buiten een windkrachtje vier en een strak blauwe lucht en zeeën van tijd of
gewoon in mijn bed maar dan een half jaar later. Stap voor stap maak ik stappen
naar de inrichting van mijn eigen leven zoals ik dat wil. Ik wil mijn ambities
waarmaken, mijn dromen najagen en ondertussen lekker sporten. In een huis wonen
waar ik het wel even uit kan zingen met steeds meer spullen erin die ik erin
wil hebben, wat ik mooi vind. Was vorig jaar het jaar van de start, bevind ik
mijzelf nu middenin het jaar van de groei. Groeien naar een gelukkige,
zelfverzekerde en gezonde ik!

En dat bedacht ik mij allemaal tijdens die vijf minuten en
ik werd weer een stukje gelukkiger in mijn streven naar blijvend geluk!

Het betreffende filmpje (via):

Owja en het nummer heet ‘Don’t see the sorrow’ van Au Revoir
Simone

Jan 17


Ik was eigenlijk van plan om over iets vrolijks te schrijven…iets
waarvan je de spreekwoordelijke ballen uit je broek van lacht. Ik heb er ook
alle reden voor om dit te doen. Op mijn werk gaat het bijzonder goed waarbij ik
zelfs mijzelf verbaas. Ik heb een heerlijke week wintersport gehad. Mijn eerste
vakantie in tweeënhalf jaar tijd en ook nog eens komende week een aantal dagen
in de Oostenrijkse bergen spelen in het vooruitzicht. Nee, ik kan er gewoon
niet omheen dat het gewoon uitermate goed gaat met mij.

En terwijl ik dit schrijf besef ik mij ineens hoe ongelofelijk
trots ik wel niet ben geweest om mijzelf. Maar mijn valkuil komt dan weer om de
hoek kijken dat ik alles wat goed gaat voor vanzelfsprekend aanneem. Op het
moment dat ik dit schrijf besef ik mij pas hoe goed het met mij gaat. Maar
direct komt daar een vreselijk ongemakkelijk gevoel bij. Waarom? Nou eigenlijk
heel simpel, ik heb in deze week vol trotse gevoelens ook twee keer
verschrikkelijk hard gehuild.

Mijn hoofd heeft zich weer gevuld met potentieel
fantastische inspiratie voor nieuwe verhalen en gedichten en dat allemaal door
naar een tweetal films te kijken. Afgelopen dinsdag heb ik vreselijk zitten
janken om de film ‘Marley & me’. Niet omdat in die film Jennifer Aniston is
getrouwd met Owen Wilson, want ik weet natuurlijk ook wel dat dat maar nep is.
Maar de film draait volledig om Marley, een labrador die zijn leven doorbrengt
bij dit gezin. En al vanaf het moment dat Marley zijn intrede doet weet je al
hoe de film gaat aflopen. In tranen! Het deed mij beseffen hoe erg ik van
honden houd! Hoeveel ik Joris stiekem nog steeds mis en hoeveel ik geef om Jochem
waarmee ik al vanaf dag één de beste maatjes ben. Ik geloof zelfs dat op dit
moment in mijn leven mij niemand dichterbij staat dan deze vrolijke, enthousiaste
enigszins lompe Laekense herder. Marley en zijn film deed mij nog meer beseffen
hoe erg ik, of eigenlijk ieder ander mens, gehecht kan raken aan zijn huisdier.
Ik persoonlijk heb het enkel met honden. Katten doen mij niets, sterker nog, ik
vertrouw katten voor geen meter! Ze zijn eigenwijs en onvoorspelbaar en die
combinatie kan ik waarschijnlijk heel slecht mee omgaan….ook bij mensen denk
ik.

Tweede tranen moment van de week was zojuist bij het zien van
´Seven Pounds´. Het is voor de tweede keer in een jaar (na ‘The Pursuit of
Happiness’) dat Will Smith mij aan het huilen krijg. Wat een fantastisch
intrigerende film. Ik zal niets over de film verklappen want daarmee verdwijnt
alle reden om de film te gaan bekijken. Oscarwaardige film al zeg ik het zelf.

Waar ik me wel over verbaasde is dat ik in staat ben om te
huilen op het moment dat het leven naar me lacht. Vreemd is dat toch eigenlijk?
Ik kan het niet helpen te denken dat er dan toch nog iets mis is, iets wat mij
dwars zit waar ik met mijn vinger maar niet achter kan komen. Zou het dan toch
weer het verleden zijn dat mij telkens weer een stapje terug werpt op het
moment dat ik er net even niet aan hoefde te denken? Ik denk dat het wel
degelijk meespeelt. Waarom is iets wat niet kan, althans dat is wat ik mijzelf
probeer wijs te maken en me er daarom bij neer te leggen toch zo moeilijk om
vanaf te blijven. Bij kinderen en pubers werkt een verbod leggen op iets juist
als een extra aantrekkingskracht. Maar werkt dat ook bij volwassenen? Ik denk
het net zo goed…maar het gekke is dat het blijkbaar ook opgaat voor iets wat je
jezelf hebt verboden.

Het is eigenlijk best intrigerend dat ik iets wat ik graag
wil hebben maar niet heb wellicht wel zou kunnen krijgen maar het niet doe.
(Kan die zin nog vager, ik denk het niet maar ik snap in ieder geval wat ik
ermee bedoel en dat is voor nu even voldoende). Luister ik teveel naar mijn
hart, of juist teveel naar mijn hoofd. Tѐ is nooit goed! Grappig dat ik dat de
laatste tijd veel heb gebruikt in mijn verhaal naar anderen maar dat ik mijzelf
er net zo schuldig aan maak. Tis nu wel even klaar, ik heb wat van me
afgeschreven en weer wat nieuw denkvoer gecreëerd. Wellicht nog een gedichtje
en een mixje (nieuw Watersteef ding) en dan even ontspannen een biertje drinken
en dansje doen.

Sep 23

Bij twijfel, niets doen! Dat is mijn bijgebracht en predik
ook vaak tot mijn vrienden. Gewoon even pas op de plaats en even de tijd nemen
alles op een rijtje te zetten. Zoals ik onlangs nog schreef in mijn gesprek met
Amie, het is vaak even noodzaak om
de emoties uit te laten werken en daarna weer rustig verder te kijken wat nu
wijs is.


Dit klinkt natuurlijk allemaal leuk en aardig maar het is zo
grappig dat je het bij jezelf vaak vergeet. Een time-management goeroe kan in
zijn eigen tijd best een chaoot zijn en een boekhouder van een groot bedrijf
kan zijn eigen boekhouding vaak beter aan zijn vrouw over laten. En, hoe vreemd
ook, ik heb meestal in het toilet geweldige inzichten. Ook in mijn werk kom ik
vaak met een originele aanpak terug om mijn probleem waar ik daarvoor mee was
vastgelopen, vanuit een nieuw perspectief te bekijken. Maar zo ook 5 minuten
geleden. Ik zat op het toilet, gewoon omdat ik moest, en ineens schoot door
mijn hoofd. Bij twijfel, niets doen!

Waarom moet ik niets doen en waarom twijfel ik? Ik weet het
eerlijk gezegd niet maar er heeft zich weer een onrust van mij meester gemaakt
zoals ik enkele maanden terug ook
had. Na het afronden van mijn studie wist ik even niet meer of ik nu links of
rechts af moest gaan. Maar nu is het volgensmij niet werk gerelateerd (kan mijn
baas ook weer gerust ademhalen ;-) ) maar meer in de persoonlijke sfeer. Mensen
die mijn blog een beetje bijhouden hebben gemerkt dat er in korte tijd een hele
hoop is gebeurd. Van mooie gedichtjes over de liefde naar zielige (haast onbegrijpelijke) verhalen over emoties
en mijn eigen persoonlijke amie. Een
beetje een emotionele rollercoaster was het zeker. En leek de impact in eerste
instantie wel mee te vallen (behalve de eerste schok natuurlijk) heeft er nu ineens
weer een onrust zich van mij meester gemaakt. Ik weet het gewoon even niet.
Mijn gedachten schieten van links naar rechts maar geen moment heb ik de rust om die gedachten eens goed uit te
laten kristalliseren. Waar draait het allemaal om? Ik heb geen idee maar ik
denk dat het allemaal draait om de vraag of ik het kan opbrengen vrienden met
iemand te zijn waar ik tot voorkort in een razend tempo gevoelens voor heb
gekregen en die ik in een mum van tijd volledig durfde te vertrouwen?

Een niet al te simpele vraag dat kun je denk ik wel beamen.
Maar het antwoord daarop weet ik gewoon niet, ik weet niet of ik dat kan. Ja,
ik kan het wel, ik kan mij zeker als een goede vriend opstellen en gedragen
maar ik vraag mij dan af wat dit met mij doet. Met mijn gevoelens die, ik kan
daar gewoon niet omheen, nog steeds wel aanwezig zijn. Maar dat is ook niet zo
gek, want dat heb ik bij al mijn vroegere cruches, daar zal ik altijd gevoelens
voor blijven houden en ik gok dat iedereen dat wel zo heeft. Maar geen van die
eerdere cruches zijn goede vriendinnen geworden/gebleven…dat gaat gewoon zo, je
verliest elkaar gewoon een beetje uit het oog. Maar dit is een andere situatie,
zoals elke situatie altijd net even anders is. Ik zit nu gewoon met deze vraag
omdat deze nu speelt. Ik weet het gewoon even niet, ik twijfel…dus ik doe even
niets. Ik wacht gewoon tot mijn gedachten weer in het gareel zijn en dat ik
rustig met mijzelf in ‘ discussie’  kan
(ooow klinkt dat schizofreen of wat?). Wellicht heeft de vraag wel een
zelfoplossend antwoord in zich wie weet. Ik wacht gewoon even af en ga op zoek
naar de rust…mijzelf kennende na bijna 5 jaar bloggen (a.s. donderdag is het
feest!) helpt dit verhaal al een heleboel!

Sep 17


‘ Goh, ik dacht eigenlijk dat we waren uitgepraat!’ roept ze
nog voordat ze mij gedag heeft gezegd. ‘ Hoi’ zegt ze vervolgens op een
plagerige toon als ze merkt dat ik er nog niet heel erg om kan lachen.

‘Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook dat gevoel had. Feitelijk
weet je alles al van me en vooral ons laatste gesprek was wel een aardige
drempel waar ik overheen ben gestapt waardoor ik alweer dichterbij ben dan ooit
met het overwinnen van dat punt. Maar goed, zullen we eerst maar gewoon
instappen?’

‘ Ja, dat is goed’ zegt ze,’het staat zo slordig als de
trein zonder ons vertrekt.’

‘ Precies, maar hoe gaat het met jou?’ vraag ik beleefd.

‘Je hoeft niet te vragen hoe het met mij gaat, daar is niet
zoveel verandering in gekomen sinds onze laatste ontmoeting. Jij wilde graag
weer afspreken dus vertel jij het maar!’ 
kaatst ze de bal volledig terecht terug.

‘Ja, dat is waar’ zeg ik terwijl ik me stiekem een idioot
voel want dat ze dat zou zeggen had ik natuurlijk van mijlen ver kunnen zien
aankomen. Ik neem plaats in de niet al te comfortabele stoelen van wat door
moet gaan voor een intercity. Het is heel erg laat en al bijna donker. Ik heb
geen idee welke trein we zijn ingestapt maar goed ik zie wel waar ik terecht
kom. We zijn in iedergeval alleen in de coupe en kunnen dus in alle rust met
elkaar praten.
Ik begin mijn verhaal: ‘Na afloop van ons laatste gesprek, je hebt het vast
gelezen, voelde ik mijzelf opgelucht en er was een last van mijn schouders afgevallen.
Ook voelde ik mijzelf heel erg trots. Jij was één van de eersten die tegen mij
had gezegd dat ik trots op mijzelf kon zijn vanwege alles wat ik heb gedaan om
mijzelf te verbeteren. Nog nooit had iemand dat tegen mij gezegd. Ik begin nu
ik dit zo schrijf zelfs te twijfelen of het vertellen van mijn verhaal of jouw
compliment mijn zo’n goed gevoel had gegeven. Maar goed, dat is een andere
discussie. Ik dacht echt dat wij elkaar nooit meer hoefden te spreken. Ik had
mijn eigen, enige echte Amie gevonden, dacht ik.’

‘Huh, hoe bedoel je? Je eigen enige echte Amie? Je bedoelt
gewoon een meisje?’ vraagt ze.

‘Wat is dat nou weer…gewoon een meisje? Is dat zo bijzonder
dan? Dacht je dat ik homo was ofzo?’ werp ik de vraag terug.

‘Neej, zo bedoel ik het niet, maar ik snap niet wat je
bedoeld met je eigen, enige echte Amie.’ Zegt ze.

‘ Nou,  ja, dit is een
beetje ingewikkeld om uit te leggen. Maar wat wij hebben is heel erg bijzonder,
ik ken je nauwelijk maar ik kan je echt altijd en overal over lastig vallen en
we praten over van alles en voornamelijk over mij.’

‘En dat vindt jij fijn als het allemaal om jou draait?’
vraagt ze met verbaasde blik.

‘ Nee joh, nee dat absoluut niet, maar ik voel me zo veilig
en vertrouwd en begrepen bij jou dat ik gewoon alles durf te vertellen en te
vragen. En het leek erop dat ik mijn eigen, enige echt Amie had gevonden
waardoor ik nooit meer met jou hoefde af te spreken en alles bij haar kwijt zou
kunnen. Je had zelf ook al het gevoel dat wij ons laatste gesprek hadden
gevoerd en het leek een geweldige timing dat nou net ineens zij in mijn leven
terecht kwam. Een smooth transition zeg maar.’

Ze is even stil en kijkt naar buiten waar het ene weiland na
het andere voorbij raast.

‘Je spreekt de hele tijd in verleden tijd en ik maak hieruit
op dat het toch niet zo bleek te zijn?’ zegt ze terwijl ze een beetje bezorgd
mijn kant op kijkt.

‘Wouw, je slaat de spijker op zijn kop. Wat mij betreft was
het geen verleden tijd geworden maar goed, je kunt zulke beslissingen niet
alleen nemen.  En daar wil ik het verder
even bij laten.’ Ik voel mijzelf weer volschieten dus ik kap het geheel maar
af.

‘Maar waar wil je het dan over hebben?’ vraagt ze direct na
afloop van mij zin.

‘Emoties’ zeg ik.

‘Emoties?’ echoot ze terug.

‘Ja, emoties ja, en dan vooral de niet zulke fijne. Weet je,
dat vind ik zo irritant aan mijzelf. Ik kan nooit volledig geëmotioneerd zijn
besef ik me nu. Ook toen naar buiten kwam dat mijn eigen, enige echte Amie niet
waar bleek te zijn. Ik heb zitten janken, echt keihard, redelijk ongekend voor
mijzelf maar ik was mij er volledig bewust van. Het voelde heel raar, de ene
kant van mij was gewoon echt geschrokken en verdrietig, de andere kant van mij
stond op een afstand naar me te kijken naar wat ik deed en dacht.’

‘Wow, dat klinkt freaky…naar jezelf kijken wanneer je  zelf iets aan het doen bent? Moet ik me
zorgen maken om je? Vraagt ze met haar ene wenkbrauw opgetrokken.

‘Nee, natuurlijk niet,’ zeg ik lachend, ‘ maar het is wel zo
zoals ik het ervaren heb…achteraf. Het is namelijk schokkend om te zien hoe
anders je gaat denken in emotionele toestand. Je vindt jezelf de zieligste
persoon op aarde, je bent de enige die er toe doet, je denk alleen maar aan
jezelf. Je gedachten die altijd, of nou ja, bijna altijd helder zijn, zijn nu vertroebeld.
Alsof je ratio met je tranen mee naar buiten stromen. Jou achterlatend met niet
dan ondoordachte, onrealistische en onechte gedachten. Een fout die ik toen heb
gemaakt is om toen met haar te gaan praten.’

‘Hoezo een fout? Het is toch heel lief van haar dat ze
vraagt hoe het met je gaat?’

‘ Ja, dat is ook zo, maar ik, die meestal redelijk normale
dingen zeg, althans dat vind ik zelf, begon nu die ondoordachte, onrealistische,
onechte en vooral egoïstische dingen zeggen. Ik was de zieligste persoon op
aarde. En dat irriteerde mij, want ik was niet wie ik ben en al helemaal niet
wie ik wilde zijn en had geen controle over mijn gedachten, handelingen en
uitspraken.’

‘En dat vindt jij irritant? Ben jij een controlfreak ofzo?’

‘Nou, misschien wel een beetje ja, niet over anderen maar
vooral over mijzelf.’ Antwoord ik

‘Maar iedereen heeft dat toch als hij of zij geëmotioneerd is.
Dan ben je gewoon even verminderd toerekeningsvatbaar. Heel gewoon hoor! Heb ik
ook last van.’ Bekent ze.

‘Ja, ik geloof ook wel dat dat anderen daar ook last van
hebben maar irriteert jou dat niet dan? Heb je geen spijt van de dingen die je
op dat moment heb gezegd? Ik heb altijd mijzelf ingeprent dat wanneer ik
emotioneel ben dat ik dan even pas op de plaats moet maken. Niets doen, niets
zeggen totdat ik weer kalm ben en weer helder kan nadenken.’

‘Ik weet eigenlijk niet of ik dat irritant vindt, als ik geëmotioneerd
ben, dan ben ik geëmotioneerd…so be it. Ik ga vervolgens niet nog even naar
mijzelf zitten kijken hoe ik geëmotioneerd zit te wezen. Ik geloof….’

Even houdt ze op met praten. Ik kijk naar de deur van de
coupe maar er is geen conducteur die kaartjes wil knippen. Maar ze vervolgt
haar verhaal.

‘…nee, dit ga ik niet zeggen.’

‘Ho, wacht…nee dat gaan we niet doen! Wat wilde je zeggen…nu
wil ik het weten ook!’ bijt ik haar toe.

Ze schrikt een beetje van mijn toon en lijkt even te zoeken
naar de juiste woorden.

‘Nou, ik dacht, als je in staat was naar jezelf te kijken
terwijl je in een emotionele toestand verkeerd, hoe geëmotioneerd was je dan
eigenlijk. Het lijkt mij onmogelijk wanneer je echt geëmotioneerd bent dat je
dan in staat bent om andere dingen te doen….je bent dan geëmotioneerd en that’s
it.’

‘Hmm, interessant, zo had ik er nog niet bij stil gestaan…wow…dit
is shocking eigenlijk. Ik weet nu eigenlijk even niet meer wat ik moet zeggen.’

Ik was even uit het veld geslagen en heb gedurende een half
uur apathisch voor me uit zitten staren.

‘Nou,’ zeg ik terwijl amie zich rot schrik want ik begin
ineens weer te praten, ‘ ik denk dat ik zo bewust naar mijzelf heb gekeken wat
ik deed omdat ik nog nooit in een dergelijk situatie heb gezeten. Normaal was
ik degene die de beslissing nam of iemand wel of niet mijn Amie is. Maar dit
keer had ik dus geen controle en dat was nieuw voor me. Dat neemt niet weg dat
ik echt geëmotioneerd was. Maar blijkbaar stond ik verbaasd van mijzelf dat ik
zo geëmotioneerd was.’

‘Ja, dat zou best kunnen ja’ zegt ze licht mompelend.

En wederom viel er een lange stilte…daar zaten we dan,
wederom met elkaar te praten terwijl we er eigenlijk klaar mee waren. Alles
leek gezegd maar er is blijkbaar meer …

Sep 03


Succesvol zijn is leuk, succes hebben is fantastisch maar succes
went ook. Toen ik nog zwom had ik periodes dat wanneer ik het water in sprong
er gegarandeerd een persoonlijk record op het bord kwam te staan. Een heerlijk
gevoel natuurlijk maar je went eraan. Je weet op een gegeven moment bijna zeker
dat je weer sneller zal gaan dan daarvoor. Maar dat kan niet altijd maar zo
doorgaan. Af en toe zit er wel eens iets tegen, ben je niet helemaal fit of wil
het gewoon echt niet lukken. En dan zwem je geen persoonlijk record. En dat is
heel erg vervelend, nou ja…het voelt heel erg vervelend. Je voelt je even
teruggeworpen, dat euforische gevoel van onoverwinnelijkheid waar je in de loop
der tijd zo verslaafd aan bent geraakt is er dan gewoon even niet. En daar kun
je ziek van zijn…ziek van teleurstelling.

Sinds ik ben begonnen met werken ging het gewoon heel erg
goed. Buitengewoon goed! Ik hoefde maar naar iets te kijken of ik snapte het,
loste het op of wat er dan ook nodig was (een beetje opgeklopt hé maar het ging
gewoon echt heel erg goed). Ik voelde me onoverwinnelijk en kon alles en
iedereen aan. Ik blaakte van het zelfvertrouwen en achtte mijzelf in staat
alles te kunnen. Tot gisteren, gisteren was het moment wat ik al zo vaak hem
meegemaakt tijdens mijn actieve zwemcarrière. Het lukte gewoon even niet, ik
zag de logica niet en ik had het gevoel dat ik tegen de grenzen van mijn
kennisgebied aanliep. Op zich is dat niet zo’n probleem maar als je probleem of
eigenlijk het oplossen daarvan essentieel is voor het oplevermoment van de
volgende dag dan gaat ben je daar toch iets minder relaxed onder. En dat was ik
ook gister. Het euforische gevoel was weg, zelfvertrouwen slonk naar onzekere
proporties en de heldere blik was gehuld in een mist van vaagheid. En ik was
daar goed ziek van kan ik je vertellen. Verliezen is sowieso niet leuk maar
verliezen van jezelf is nog veel minder leuk. Gelukkig sta je er in je werk
niet alleen voor en zijn er genoeg collega’s met veel meer kennis en veel meer
ervaring die je graag helpen. Gelukkig heb ik inmiddels niet meer de neiging
niets te vragen aan mensen. En ik moet ook niet vergeten dat ik nog maar enkele
maanden aan het werk ben. Ik ben nog maar een broekie.

Daarnaast is een tegenslag vaak goed. Het maakt je weer
scherp, zet je weer met beide benen op de grond en al lijkt het even alsof je
afglijdt van de stijgende lijn waar je op zat maar het is in feite enkel even
een stukje vlak waar je kunt recupereren om weer een nieuwe spurt omhoog in te
zetten. En zoals het vaak gaat na een inspanning wordt je wanneer je gaat
rusten nog een keer extra moe. Zwemmers in de taperfase (google maar ff) zijn
langer moe dan dat ze echt uitgerust zijn. Pas de laatste paar dagen voor de
grote wedstrijd voelen ze zich echt fit. Dit verklaard waarom ik ook vandaag
nog een beetje met een ‘ kater’ zit omdat ik nog steeds even moet recupereren
om daarna weer te gaan klimmen. Even voor mijzelf op een rijtje zetten wat ik
allemaal heb geleerd en heb bereikt. Een inschatting maken hoe hoog ik mij
momenteel bevindt en hoe ver het is nog naar de oneindig hoge top. Even een
periode van bezinning. Kijken of ik ook eens de rust in kan bouwen om te
genieten van mijn prestaties…al weet ik het antwoord hierop eigenlijk al. Maar ik
kijk nu alweer uit van de rush, naar de flow en naar het verslavende gevoel van
succes.

Jul 31


En een fatsoenlijke kop koffie was het zeker, niet een
lullig bakkie, maar een kop echte verse met liefde gemaakte koffie.

Terwijl ze gaat zitten vraagt ze direct:’Je zegt dat dit
meer naar het positieve kijken een klein ‘side project ‘ is. Nou, ik moet
eerlijk zijn, dat lijkt mij al een hele kluif. Wat is dan dat grote project? Of
is het geen project.’

En daar zat ik dan, ik moest nu toch echt gaan vertellen wat
er mis is met mij en als ik dat al zou doen dan zal ze zeker weten vragen
waardoor dat nu komt.

‘Je vindt dit heel erg moeilijk hè?’ zegt ze.

‘Hoezo?’ antwoord ik quasi nonchalant.

‘Nou, alleen je reactie nu al. Hoezo? Man, ik zie dat je nu
echt iets heel persoonlijks wilt gaan vertellen. Het hoeft niet hoor als je het
niet wilt.’

Ik glimlach naar haar waarmee ik over probeer te brengen dat
ik dit gebaar heel erg waardeer.

‘Heb je wel eens iets meegemaakt. Iets waarvan je dacht dat
het helemaal geweldig zou zijn maar dat het uitliep op een regelrechte ramp?’

‘Een ramp?’ vraagt Amie

‘Nou ja, het gaat in ieder geval niet zoals je van tevoren
had bedacht. Het was überhaupt van te voren niet eens in je opgekomen.’

‘Nou,’ terwijl ze even lijkt te zoeken naar een voorbeeld, ‘
dat zal vast wel eens gebeurd zijn, maar ik snap niet wat dit met persoonlijke
verbetering te maken heeft. Vertel eens verder!’

‘Nou, niet te enthousiast hoor, zo’n leuk verhaal is het nou
ook weer niet! Maar goed, toen het eenmaal gebeurd was en ik toch redelijk, en
volgensmij voor het eerst in mijn leven redelijke stress mocht ervaren, wist ik
wel te handelen. Ik was overigens niet alleen maar gezien de situatie en de
omstandigheden kon ik dat ook niet want anders was er helemaal geen probleem
geweest. Maar goed, de andere persoon zat in dezelfde situatie als ik maar
reageerde daar heel anders op. Heel veel anders om maar te zeggen. Nee,
laconiek zelfs, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Hoe vreemd is
dat. Dat twee mensen in dezelfde redelijk ongewone situatie compleet anders
reageren.’

‘Tsja, ik heb niet echt een beeld bij de situatie, maar ik
denk dat dat inderdaad wel vreemd moet zijn. Zeker voor diegene die niet heel
erg relaxed eronder is.’

‘Ja, dat is inderdaad heel erg vreemd. En op dat moment leek
er iets aan mij veranderd te zijn. Gewoon in een split second werd ik een
compleet ander persoon. Niet een openbaring of iets dergelijks, maar er kwam
een muur om mij heen. Eerlijk waar, zelfs de Berlijnse muur is niet zo snel
gebouwd. En daar heb ik nu heel erg veel last van, ikzelf maar ik denk ook de
mensen om mij heen vinden dat heel vreemd.’

Amie kijkt me bedenkelijk aan ze zegt vervolgens:’Owkey, je
hebt iets meegemaakt wat je op een dusdanige manier heeft geraakt dat je iets
niet wilt vertellen, laten zien of doen? Begrijp ik dat goed?’

‘Ja, inderdaad ja! En die muur wil ik af gaan breken en het
liefste zo snel mogelijk want ik vindt het echt niet leuk.’

‘Maar wat is die muur dan, hoe is die er gekomen?’

‘Ja, dat vind ik dus heel erg moeilijk om te vertellen omdat
het heel erg persoonlijk is. En zo heel goed ken ik je ook weer niet dat ik dat
zo even aan de grote klok ga hangen.’

‘Is het iets lichamelijks?’

‘Ehhh..ja dat klopt, hoe kom je daar op?’ vraag ik
stomverbaasd

‘Nou, je bent niet heel erg verlegen om te praten dat staat
als een paal boven water. Je blogt, je vertelt aan mij, iemand die je maar net
kent je diepste geheimen. Dat zal het niet zijn. En daarnaast viel me op dat je
niet heel erg gesteld bent op lichamelijk contact. Hoe komt dat? Is dat het
ook?’

Ik kijk voor me uit, aan de ene kant ben ik blij dat iemand
naar me wil luisteren en dat ik hier rustig over lijk te kunnen praten, aan de
andere kant kan ik wel keihard janken. Het valt zelfs mensen die ik nog niet
eens zo lang ken al op. Ik neem een slok van mijn koffie en bereid mij voor te
gaan vertellen wat er in mijn ogen mis met mij is.

‘Ja, het is inderdaad iets lichamelijks. Ik ben niet heel
erg gesteld op lichamelijk contact. Dat is een deel afkomstig van mijn
opvoeding denk, onze hele familie is niet heel erg van het lichamelijk contact,
al verschilt dat per persoon. Maar ook voor een groot deel, of eigenlijk lijkt
dit tot in het extreme versterkt door die ene gebeurtenis. En ik ga absoluut
niet vertellen wat er toen is gebeurd maar het heeft ervoor gezorgd dat ik mij
vreselijk ongemakkelijk voel bij bijvoorbeeld omhelzingen. Ik weet mij daar
echt geen houding te geven. Ik weet wel dat ik terug moet helzen, maar heel erg
spontaan gaat dat ook niet. En dat merkt de ander en dat vind ik vervelend.
Maar het allerergste is dat het mij belemmerd in de omgang met vrouwen…’

‘Sorry, dat ik je onderbreek…omgang met vrouwen….dat klinkt sowieso heel vreemd maar ook vies?’

‘Nee, wel vreemd maar niet vies, joh daar kom ik niet eens
aan toe joh.’ Zegt is terwijl ik er een geforceerd lachje probeer uit te
persen.

‘Maar als ik mag raden is dat vervelende incident van
vroeger met een vrouw geweest?’

‘Ehm ja, precies, maar je moet nu echt ophouden met raden
want hier wil ik het helemaal niet over hebben.’

‘Ow ja natuurlijk sorry, al maakt het me wel makkelijker om
actief te luisteren. Maar goed, ga verder!’

‘Ehm, maar goed, ik ben dus echt een kneus, althans dat
vindt ik zelf, in de omgang met vrouwen. Zolang het gewoon nietszeggende mensen
zijn is er niet aan de hand, want met die mensen komen toch geen omhelzingen of
3 zoenen bij kijken.  Maar soms moet je wel
een een knuffel geven of een arm om iemand heen slaan om dichterbij iemand te
komen. En dan niet meteen ‘the dirty stuff’ maar gewoon iemand laten merken dat
je die persoon bijzonder vindt, of wilt steunen of whatever. Ik heb in de loop
der jaren een talent ontwikkeld voor het halen van glaasjes water of aangeven
van zakdoekjes. Op dit niveau was ik tot voorkort beland.’

‘Tot voorkort?’

‘Ja, ik was of eigenlijk ben nog steeds, dat gedrag van mij
zo zat, want het slaat werkelijk waar nergens op, dat ik er iets aan wilde gaan
doen. Maar ik vond het belangrijk eerst andere , in mijn ogen, zwakheden te
verbeteren om mij hierop te focussen.’

‘Dus als ik het goed begrijp is dit de laatste stap naar een
volledig tevreden met zichzelf zijnde watersteef?’

‘Ja, eigenlijk kun je het wel zo zien. Als ik in staat ben
zonder al te veel moeite mensen gewoon aan te kunnen raken dan ben ik bijna
compleet opnieuw opgebouwd. Precies zoals ik dan wil zijn….nee, zoals ik echt
ben. Een flink proces dat al een jaar of vijf in beslag neemt en dit zal de
laatste horde zijn.’

‘Wat een verhaal zeg’

‘Ja, het klinkt wellicht een beetje vreemd in de oren en
misschien heb je her en der een wenkbrauw moeten optrekken want veel mensen
kunnen zich hier volgensmij maar moeilijk een voorstelling van maken. Maar ik
heb volgensmij een aardig beeld neer kunnen zetten en wellicht een verklaring
kunnen geven waarom ik sommige dingen niet doe, minder vaak doe of helemaal
niet doe. Maar al mijn andere zwakheden heb ik ook overwonnen, verlegenheid (redelijk
verholpen), neiging tot introvertheid (goed onder controle) en ga zo nog maar
even door. Ik heb de afgelopen jaren mijzelf echt heel goed herzien en
herbouwt. Zelfs zonder die ene horde ben ik eigenlijk al vreselijk trots op
mijzelf!’

‘Ja, dat mag je volgensmij best zijn ja’

En beide namen we een slok van onze koffie. De laatste
koffie van de dag want Amie moest haar bus nog halen en ik? Ik liep terug naar
huis, lichter dan ooit, een last minder en de laatste paar puzzelstukjes van
mijzelf in de hand. Een glimlach om mijn lippen veroorzaakt door de gedachte:
‘Het gaat helemaal goed komen met mij!’

P.S. Zoals je ziet is dit een vrij persoonlijk verhaal wat
bijna 1 op 1 waar is. Ik vertel niet alles want sommige dingen zijn echt te
persoonlijk maar ik moest dit gewoon opschrijven. Dit verhaal is ook de reden
waardoor ik ging twijfelen of ik wel door wilde gaan met bloggen. Maar zoals je
merkt ben ik doorgegaan en heeft zelfs dit verhaal een plek gekregen in mijn
leven, in mijn hoofd. Want dat is waarvoor ik deze blog schrijf, voor mijzelf!
En het interesseert mij helemaal niet zoveel dat de hele wereld meeleest. Juist
niet, mensen om mij heen weten dan juist wat mij bezig houdt en hoe ze dingen
moeten plaatsen. 

Jul 13


Zeg gewoon eens nee! Ik ben het gewoon zat…van mezelf…om
maar ja te zeggen op alles. Nee! Ik kan niet alles, ik vind niet alles even
leuk en ik ben het zat om bang te zijn mensen teleur te stellen. Zo, dat is een
rijtje met pittige uitspraken al zeg ik het zelf. Maar zoals ik al zo vaak heb
geschreven vind ik integriteit en eerlijk erg belangrijk en dan met name voor
mijzelf. En toen ik mijzelf laatst weer eens in de spiegel keek werd ik even
boos op mijzelf. Dit was voorafgegaan aan een schok en gevolgd door een
persoonlijk inzicht. Want wat is er eerlijk aan tegen jezelf als je veel te
snel ja zegt op verzoeken zonder maar enigszins na te denken of je het wel
kunt, of je de verwachtingen waar kunt maken en bovenal of je ergens zin in
hebt. Daar lijkt mij niets eerlijks aan en zal op den duur niet lijden tot
vreugde bij jezelf of bij anderen.

Vooral dat laatste vind ik erg belangrijk. Mensen vinden het
wellicht heel erg prettig dat ik hen help, sterker nog ik doe niets liever maar
ik moet wel aan de verwachtingen kunnen voldoen, van hen maar ook aan die van
mij. Als ik toezeggingen doe voor dingen die mij boven de pet gaan dan zal die
andere persoon er ook niet gelukkiger van worden. Ik voel mijzelf er veel
prettiger bij om te zeggen dat het mij gewoon niet gaat lukken en het enige wat
ik dan kan doen is hopen op respect voor mijn keuze en wellicht begrip.

Waarom zou ik mij in allerlei bochten wringen als ik gewoon
ergens geen zin in heb? Ik ben dat zat en zeg nu gewoon eerlijk dat ik daar
geen zin in heb. Gewoon eerlijk en recht voor zijn raap. Een concreet
voorbeeld. Er was een voorstel van een aantal vrienden van me om een aantal
dagen te gaan zeilen deze zomer en het gevoel kwam bij me op dat ik daar
eigenlijk geen zin in had. Waarom? Geen idee maar ik had gewoon geen zin dus
heb ik eerlijk gezegd dat ik ook geen zin had. Voelde dat prettig…eigenlijk wel
want ik heb gewoon eerlijk gezegd waarom ik niet mee zou gaan. Wat die anderen
daar van denken dat doet er dan niet zoveel toe zolang je besluit maar wordt
gerespecteerd en in het gunstige geval ook nog wordt gewaardeerd. Want wie wil
nou met iemand gaan zeilen die daar eigenlijk geen zin in heeft?

En dat laatste is heel erg belangrijk. Want nu klinkt het
allemaal wel heel erg egoïstisch dat je alleen die dingen wilt doen waar je
zelf zin in hebt of het nut van inziet. Maar zo zwart wit is het nu ook weer
niet want soms doe je gewoon iets waar je misschien niet zoveel zin in hebt
maar wat het uiteindelijk wel waard maakt om te doen. Maar dat hangt gewoon van
de situatie af. Heel simpel, een oud vrouwtje helpen oversteken terwijl je zelf
eigenlijk helemaal niet naar de overkant moet. Maar de dank van dat oude
vrouwtje maakt het wel waard! Of wellicht wat abstracter, af en toe even door
een dalletje om uiteindelijk de top te bereiken is wellicht niet zoals je het
graag zou zien want een rechte lijn naar de top is veel gemakkelijker. In beide
gevallen bereik je toch de top dus wat maakt dat kleine dalletje dan nog uit.
Dus absoluut niet egoïstisch maar gewoon eerlijk. Aan het eind van de dag wil
ik mijzelf toch weer recht willen aankijken in de spiegel, daar word ik
gelukkig van.

Men zegt ook wel eens gekscherend dat timemanagement enkel
draait om het durven zeggen van ‘nee’. Mensen zullen wellicht mij niet meer zo
aardig vinden want ze verwachten toch vaak dat je ja zegt maar door bij je
afwijzende antwoord een eerlijke onderbouwing toe te voegen geloof ik dat mensen
het eerder zullen waarderen en begrijpen dan wanneer je ja zegt en je
toezegging maar half of niet nakomt.

Het
is ontmoedigend te bedenken hoeveel mensen verbaasd zijn door eerlijkheid en
hoe weinig door bedrog.

preload preload preload