W@T3R$T33F sputtert

‘Wat ben jij nou in hemelsnaam aan het doen?’ Vraagt Amie terwijl ze in mijn deuropening staat.

‘Tsja..ach…voel me klote’ brom ik vanuit in elkaar gedoken positie op de bank. ‘Hoe kom jij eigenlijk binnen?’

‘Ach, ik was in de buurt en eigenlijk helemaal niet van plan om langs te komen maar volgensmij voelde ik het goed aan en heb je me nu even nodig…heb je last van je maag ofzo?’

‘Nee, ik ben alleen ineens heel erg moe en wil het liefste gewoon slapen’ zucht ik zachtjes vanachter mijn handen welke mijn hoofd bedekken.

‘Ben jij gek! Kom we gaan fietsen, het is prachtig weer joh! Kom op van die bank af’ zegt ze.

En voordat ik het doorhad zat ik op de fiets. Ze zei het op een dusdanig dwingende en zelfverzekerde toon dat ik haar zonder na te denken volgde.

‘Ik dacht dat het juist zo goed met je ging, ik lees je site nog steeds weet je en de laatste dingen die ik heb gelezen gaven mij absoluut geen reden tot ongerustheid…wat scheelt er?’ vraagt ze terwijl we rustig de wijk uitfietsen op weg naar ruimte, open weilanden met gladde oranje/rode fietspaden geflankeerd door smalle slootjes.

‘Nou, tot gister zat ik in een upward spilar of happiness’ zeg ik.

‘Een watte of hoeveel?’ vraagt ze

‘Ik zat in een opwaartse spiraal van geluk….je kunt toch wel Engels?’ voeg ik er plagerig aan toe.

‘…’

‘ Het ging gewoon heel erg goed, allemaal kleine dingetjes gingen goed en ik werd gewoon met de minuut vrolijker. Ik kon op een gegeven moment niet eens meer stoppen met lachen…heerlijk joh! Maar vanaf het moment dat ik het gedicht ‘Te’ had geschreven ging het mis.’

‘Waarom na dat gedicht?’

‘Nou, ik geloof namelijk dat ‘te’ nooit goed is. Te vrolijk incluis. Dat kan gewoon niet goed gaan.’

‘Te is inderdaad nooit goed maar men zegt dat wel vaker…maar tevreden valt daar natuurlijk niet onder’

Ik lach een beetje en zeg:’Dat ben ik niet met je eens, in mijn optiek is tevreden net zo slecht. Het impliceert een gelaten acceptatie van de huidige situatie die niet zozeer slecht is maar wellicht meer potentie of ambitie bevatte. Maar we dwalen een beetje af van het onderwerp’

‘Precies, lacht ze want je was ineens niet meer gelukkig, toch?’ vraagt ze terwijl ze me kort even onderzoekend aankijkt om vervolgens haar aandacht weer op de weg te richten.

‘Nou, zo scherp zou ik het niet willen formuleren maar er gebeurden in korte tijd allerlei kleine dingen die mij normaal gesproken niet van mijn stuk zouden brengen. Dat deden ze eigenlijk ook niet want het waren zulke minuscule dingetjes maar het zorgde er wel voor dat die upward spiral werd doorbroken. En ik was er al bang voor dat het gevoel van permanente vrolijkheid niet lang kon duren en dan komt het altijd op een vreemd moment.’

Ik pauzeer even om een slok water te drinken want hoewel het avond is is het nog steeds erg warm. Amie grijpt direct de stilte aan om te reageren.

‘Maar de spiraal is verbroken maar hoe voel je je nu dan?’

‘Ik voel me heel vreemd, een beetje verward misschien. Ken je dat gevoel dat wanneer je ergens naartoe op weg bent en je denkt te weten waar je moet zijn maar terwijl je loopt en je denkt nog een eindje onderweg te zijn kom je ineens langs je plaats van bestemming. Dat moment van verwarring maar dan permanent’ Probeer ik haar uit te leggen.

‘Hmm, dat is inderdaad een vreemd gevoel. Maar je hebt het idee dat je te snel gaat en in gedachten verderop moet zijn terwijl je wellicht vergeet in het heden te leven en te handelen?’ vraagt ze terwijl we beiden afremmen voor een vervelend liggende oude treinrail.

‘Wow, ehhm dat weet ik niet eigenlijk. Moet ik even over nadenken hoor. Ik heb namelijk niet het idee dat ik te snel ga voor mijzelf. Wel heb ik het idee dat ik in rap tempo zekerder van mijzelf wordt en mijzelf niet meer schaam voor mijn eigenaardigheden.’

‘Heb jij die dan?’ vraagt ze licht sarcastisch

‘En of, elke gek heeft zijn gebrek toch? Nee, maar ik heb het idee dat ik door mijn zekerdere gevoel mijzelf meer uitspreek en dat dit vreemd kan over komen op andere mensen, begrijp je?’

‘Ehhm ja en nee. Ik heb niet echt het idee dat jij zo heel zeker bent, een goede vriend zei mij ooit dat wanneer je denkt heel zeker van jezelf te zijn en je spreekt dit uit dat dit eigenlijk gewoon naar jezelf toe uitspreken is van je zekerheid.’

‘Je bedoeld dat ik mijzelf nu probeer te overtuigen dat ik zelfverzekerder ben terwijl ik in gesprek ben met iemand anders?’

‘Ja, dat zou best wel kunnen. Maar waarom denk je dat vreemd overkomt op anderen? Want ik snap het probleem nog steeds niet echt.’

‘Tsja, ik dacht eerst dat het lag aan mijn ogenschijnlijk zelfverzekerde gedrag dat ik hiermee mensen van mij vervreemd maar door hier met jou over te praten begin ik hieraan te twijfelen. Kijk, je weet dat ik ongelooflijk competitief ben ingesteld en ik altijd en overal de beste in wil zijn. Hiermee kan ik echter intimiderend op andere overkomen.’

‘Ja, dat heb je wel eens verteld maar wat heeft dit te maken met je huidige vreemde gevoel?’

‘Nou, ik heb het gevoel dat ik met mijn huidige gedrag mensen ook intimideer…en….’ even pauzeer ik om na te denken. ‘Nee, weet je wat het is, ik zit nu volgensmij gewoon op een kantelpunt van daadwerkelijke zelfverzekerdheid en de acceptatie hiervan naar mijzelf toe. Ik heb toch helemaal niets te verliezen? Waarom stap ik niet gewoon op iemand af en zeg haar wat ik denk….ow shit en nu heb ik mijzelf versproken.’

‘hahaha, nu komt de aap it de mouw’ gilt Amie, ‘Het gaat wederom over vrouwen, ben je nou nog steeds niet aan de vrouw’

‘Nou, nou nou zo kan ie wel weer hoor. Maar inderdaad doordat ik mijzelf steeds meer op orde heb heb ik meer oog gekregen voor mijn omgeving…laat ik het maar zo omschrijven. Maar wat ik eerder zei dat ik niets had om te verliezen is voor mij een big thing. Dat competititieve zit me erg in de weg in dit geval. Ik wil niet verliezen dus wanneer ik iets onderneem wil ik hier graag ook succesvol in zijn. Ik haat verliezen en de druk die ik mijzelf hierbij opleg zorgt er al jaren voor dat ik liever niets onderneem dan het risico loop om te verliezen.’

‘Je bedoeld een blauwtje te lopen?’

‘Ja, precies, maarja nu even nuchter bekeken, een blauwtje lopen is helemaal niet erg want dit betekend dat er eigenlijk ook niet te winnen valt en nooit heeft gevallen. Kijk, ik ben dat wel weer in staat te bedenken dat je allebei gelukkig moet zijn, dat een relatie een verrijking van je leven moet zijn en wel voor allebei. Zit dat er voor 1 van de partijen niet in zit het er feitelijk voor beiden niet in. Maar die strijd aangaan dat vermijd ik elke keer. Zelf zo erg dat ik gewoon maar excuses zoek zodra het puntje bij het paaltje komt om er maar voor te zorgen dat ik die strijd niet aan hoef te gaan en gelijkspel speel in plaats van te winnen of verliezen.’

‘ Ik geloof dat jij nu zelf snapt wat er scheelt want ik ben je een beetje kwijt.’ Zegt Amie vertwijfeld.

‘Ja, ik ben er over uit. Ik ben een sportman, ik wil graag winnen maar durfde tot op heden de wedstrijd maar niet aan. Dat moet anders….game on!’

‘Mooi zo, dan gaan we nu terug fietsen want ik begin enorme last van zadelpijn te krijgen’

En lachend keren we om en rijden rustig terug maar sprinten wel de laatste lange weg om de winst!

Like

Unlike

‘ Goh, ik dacht eigenlijk dat we waren uitgepraat!’ roept ze
nog voordat ze mij gedag heeft gezegd. ‘ Hoi’ zegt ze vervolgens op een
plagerige toon als ze merkt dat ik er nog niet heel erg om kan lachen.

‘Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook dat gevoel had. Feitelijk
weet je alles al van me en vooral ons laatste gesprek was wel een aardige
drempel waar ik overheen ben gestapt waardoor ik alweer dichterbij ben dan ooit
met het overwinnen van dat punt. Maar goed, zullen we eerst maar gewoon
instappen?’

‘ Ja, dat is goed’ zegt ze,’het staat zo slordig als de
trein zonder ons vertrekt.’

‘ Precies, maar hoe gaat het met jou?’ vraag ik beleefd.

‘Je hoeft niet te vragen hoe het met mij gaat, daar is niet
zoveel verandering in gekomen sinds onze laatste ontmoeting. Jij wilde graag
weer afspreken dus vertel jij het maar!’ 
kaatst ze de bal volledig terecht terug.

‘Ja, dat is waar’ zeg ik terwijl ik me stiekem een idioot
voel want dat ze dat zou zeggen had ik natuurlijk van mijlen ver kunnen zien
aankomen. Ik neem plaats in de niet al te comfortabele stoelen van wat door
moet gaan voor een intercity. Het is heel erg laat en al bijna donker. Ik heb
geen idee welke trein we zijn ingestapt maar goed ik zie wel waar ik terecht
kom. We zijn in iedergeval alleen in de coupe en kunnen dus in alle rust met
elkaar praten.
Ik begin mijn verhaal: ‘Na afloop van ons laatste gesprek, je hebt het vast
gelezen, voelde ik mijzelf opgelucht en er was een last van mijn schouders afgevallen.
Ook voelde ik mijzelf heel erg trots. Jij was één van de eersten die tegen mij
had gezegd dat ik trots op mijzelf kon zijn vanwege alles wat ik heb gedaan om
mijzelf te verbeteren. Nog nooit had iemand dat tegen mij gezegd. Ik begin nu
ik dit zo schrijf zelfs te twijfelen of het vertellen van mijn verhaal of jouw
compliment mijn zo’n goed gevoel had gegeven. Maar goed, dat is een andere
discussie. Ik dacht echt dat wij elkaar nooit meer hoefden te spreken. Ik had
mijn eigen, enige echte Amie gevonden, dacht ik.’

‘Huh, hoe bedoel je? Je eigen enige echte Amie? Je bedoelt
gewoon een meisje?’ vraagt ze.

‘Wat is dat nou weer…gewoon een meisje? Is dat zo bijzonder
dan? Dacht je dat ik homo was ofzo?’ werp ik de vraag terug.

‘Neej, zo bedoel ik het niet, maar ik snap niet wat je
bedoeld met je eigen, enige echte Amie.’ Zegt ze.

‘ Nou,  ja, dit is een
beetje ingewikkeld om uit te leggen. Maar wat wij hebben is heel erg bijzonder,
ik ken je nauwelijk maar ik kan je echt altijd en overal over lastig vallen en
we praten over van alles en voornamelijk over mij.’

‘En dat vindt jij fijn als het allemaal om jou draait?’
vraagt ze met verbaasde blik.

‘ Nee joh, nee dat absoluut niet, maar ik voel me zo veilig
en vertrouwd en begrepen bij jou dat ik gewoon alles durf te vertellen en te
vragen. En het leek erop dat ik mijn eigen, enige echt Amie had gevonden
waardoor ik nooit meer met jou hoefde af te spreken en alles bij haar kwijt zou
kunnen. Je had zelf ook al het gevoel dat wij ons laatste gesprek hadden
gevoerd en het leek een geweldige timing dat nou net ineens zij in mijn leven
terecht kwam. Een smooth transition zeg maar.’

Ze is even stil en kijkt naar buiten waar het ene weiland na
het andere voorbij raast.

‘Je spreekt de hele tijd in verleden tijd en ik maak hieruit
op dat het toch niet zo bleek te zijn?’ zegt ze terwijl ze een beetje bezorgd
mijn kant op kijkt.

‘Wouw, je slaat de spijker op zijn kop. Wat mij betreft was
het geen verleden tijd geworden maar goed, je kunt zulke beslissingen niet
alleen nemen.  En daar wil ik het verder
even bij laten.’ Ik voel mijzelf weer volschieten dus ik kap het geheel maar
af.

‘Maar waar wil je het dan over hebben?’ vraagt ze direct na
afloop van mij zin.

‘Emoties’ zeg ik.

‘Emoties?’ echoot ze terug.

‘Ja, emoties ja, en dan vooral de niet zulke fijne. Weet je,
dat vind ik zo irritant aan mijzelf. Ik kan nooit volledig geëmotioneerd zijn
besef ik me nu. Ook toen naar buiten kwam dat mijn eigen, enige echte Amie niet
waar bleek te zijn. Ik heb zitten janken, echt keihard, redelijk ongekend voor
mijzelf maar ik was mij er volledig bewust van. Het voelde heel raar, de ene
kant van mij was gewoon echt geschrokken en verdrietig, de andere kant van mij
stond op een afstand naar me te kijken naar wat ik deed en dacht.’

‘Wow, dat klinkt freaky…naar jezelf kijken wanneer je  zelf iets aan het doen bent? Moet ik me
zorgen maken om je? Vraagt ze met haar ene wenkbrauw opgetrokken.

‘Nee, natuurlijk niet,’ zeg ik lachend, ‘ maar het is wel zo
zoals ik het ervaren heb…achteraf. Het is namelijk schokkend om te zien hoe
anders je gaat denken in emotionele toestand. Je vindt jezelf de zieligste
persoon op aarde, je bent de enige die er toe doet, je denk alleen maar aan
jezelf. Je gedachten die altijd, of nou ja, bijna altijd helder zijn, zijn nu vertroebeld.
Alsof je ratio met je tranen mee naar buiten stromen. Jou achterlatend met niet
dan ondoordachte, onrealistische en onechte gedachten. Een fout die ik toen heb
gemaakt is om toen met haar te gaan praten.’

‘Hoezo een fout? Het is toch heel lief van haar dat ze
vraagt hoe het met je gaat?’

‘ Ja, dat is ook zo, maar ik, die meestal redelijk normale
dingen zeg, althans dat vind ik zelf, begon nu die ondoordachte, onrealistische,
onechte en vooral egoïstische dingen zeggen. Ik was de zieligste persoon op
aarde. En dat irriteerde mij, want ik was niet wie ik ben en al helemaal niet
wie ik wilde zijn en had geen controle over mijn gedachten, handelingen en
uitspraken.’

‘En dat vindt jij irritant? Ben jij een controlfreak ofzo?’

‘Nou, misschien wel een beetje ja, niet over anderen maar
vooral over mijzelf.’ Antwoord ik

‘Maar iedereen heeft dat toch als hij of zij geëmotioneerd is.
Dan ben je gewoon even verminderd toerekeningsvatbaar. Heel gewoon hoor! Heb ik
ook last van.’ Bekent ze.

‘Ja, ik geloof ook wel dat dat anderen daar ook last van
hebben maar irriteert jou dat niet dan? Heb je geen spijt van de dingen die je
op dat moment heb gezegd? Ik heb altijd mijzelf ingeprent dat wanneer ik
emotioneel ben dat ik dan even pas op de plaats moet maken. Niets doen, niets
zeggen totdat ik weer kalm ben en weer helder kan nadenken.’

‘Ik weet eigenlijk niet of ik dat irritant vindt, als ik geëmotioneerd
ben, dan ben ik geëmotioneerd…so be it. Ik ga vervolgens niet nog even naar
mijzelf zitten kijken hoe ik geëmotioneerd zit te wezen. Ik geloof….’

Even houdt ze op met praten. Ik kijk naar de deur van de
coupe maar er is geen conducteur die kaartjes wil knippen. Maar ze vervolgt
haar verhaal.

‘…nee, dit ga ik niet zeggen.’

‘Ho, wacht…nee dat gaan we niet doen! Wat wilde je zeggen…nu
wil ik het weten ook!’ bijt ik haar toe.

Ze schrikt een beetje van mijn toon en lijkt even te zoeken
naar de juiste woorden.

‘Nou, ik dacht, als je in staat was naar jezelf te kijken
terwijl je in een emotionele toestand verkeerd, hoe geëmotioneerd was je dan
eigenlijk. Het lijkt mij onmogelijk wanneer je echt geëmotioneerd bent dat je
dan in staat bent om andere dingen te doen….je bent dan geëmotioneerd en that’s
it.’

‘Hmm, interessant, zo had ik er nog niet bij stil gestaan…wow…dit
is shocking eigenlijk. Ik weet nu eigenlijk even niet meer wat ik moet zeggen.’

Ik was even uit het veld geslagen en heb gedurende een half
uur apathisch voor me uit zitten staren.

‘Nou,’ zeg ik terwijl amie zich rot schrik want ik begin
ineens weer te praten, ‘ ik denk dat ik zo bewust naar mijzelf heb gekeken wat
ik deed omdat ik nog nooit in een dergelijk situatie heb gezeten. Normaal was
ik degene die de beslissing nam of iemand wel of niet mijn Amie is. Maar dit
keer had ik dus geen controle en dat was nieuw voor me. Dat neemt niet weg dat
ik echt geëmotioneerd was. Maar blijkbaar stond ik verbaasd van mijzelf dat ik
zo geëmotioneerd was.’

‘Ja, dat zou best kunnen ja’ zegt ze licht mompelend.

En wederom viel er een lange stilte…daar zaten we dan,
wederom met elkaar te praten terwijl we er eigenlijk klaar mee waren. Alles
leek gezegd maar er is blijkbaar meer …

Like

Unlike

En een fatsoenlijke kop koffie was het zeker, niet een
lullig bakkie, maar een kop echte verse met liefde gemaakte koffie.

Terwijl ze gaat zitten vraagt ze direct:’Je zegt dat dit
meer naar het positieve kijken een klein ‘side project ‘ is. Nou, ik moet
eerlijk zijn, dat lijkt mij al een hele kluif. Wat is dan dat grote project? Of
is het geen project.’

En daar zat ik dan, ik moest nu toch echt gaan vertellen wat
er mis is met mij en als ik dat al zou doen dan zal ze zeker weten vragen
waardoor dat nu komt.

‘Je vindt dit heel erg moeilijk hè?’ zegt ze.

‘Hoezo?’ antwoord ik quasi nonchalant.

‘Nou, alleen je reactie nu al. Hoezo? Man, ik zie dat je nu
echt iets heel persoonlijks wilt gaan vertellen. Het hoeft niet hoor als je het
niet wilt.’

Ik glimlach naar haar waarmee ik over probeer te brengen dat
ik dit gebaar heel erg waardeer.

‘Heb je wel eens iets meegemaakt. Iets waarvan je dacht dat
het helemaal geweldig zou zijn maar dat het uitliep op een regelrechte ramp?’

‘Een ramp?’ vraagt Amie

‘Nou ja, het gaat in ieder geval niet zoals je van tevoren
had bedacht. Het was überhaupt van te voren niet eens in je opgekomen.’

‘Nou,’ terwijl ze even lijkt te zoeken naar een voorbeeld, ‘
dat zal vast wel eens gebeurd zijn, maar ik snap niet wat dit met persoonlijke
verbetering te maken heeft. Vertel eens verder!’

‘Nou, niet te enthousiast hoor, zo’n leuk verhaal is het nou
ook weer niet! Maar goed, toen het eenmaal gebeurd was en ik toch redelijk, en
volgensmij voor het eerst in mijn leven redelijke stress mocht ervaren, wist ik
wel te handelen. Ik was overigens niet alleen maar gezien de situatie en de
omstandigheden kon ik dat ook niet want anders was er helemaal geen probleem
geweest. Maar goed, de andere persoon zat in dezelfde situatie als ik maar
reageerde daar heel anders op. Heel veel anders om maar te zeggen. Nee,
laconiek zelfs, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Hoe vreemd is
dat. Dat twee mensen in dezelfde redelijk ongewone situatie compleet anders
reageren.’

‘Tsja, ik heb niet echt een beeld bij de situatie, maar ik
denk dat dat inderdaad wel vreemd moet zijn. Zeker voor diegene die niet heel
erg relaxed eronder is.’

‘Ja, dat is inderdaad heel erg vreemd. En op dat moment leek
er iets aan mij veranderd te zijn. Gewoon in een split second werd ik een
compleet ander persoon. Niet een openbaring of iets dergelijks, maar er kwam
een muur om mij heen. Eerlijk waar, zelfs de Berlijnse muur is niet zo snel
gebouwd. En daar heb ik nu heel erg veel last van, ikzelf maar ik denk ook de
mensen om mij heen vinden dat heel vreemd.’

Amie kijkt me bedenkelijk aan ze zegt vervolgens:’Owkey, je
hebt iets meegemaakt wat je op een dusdanige manier heeft geraakt dat je iets
niet wilt vertellen, laten zien of doen? Begrijp ik dat goed?’

‘Ja, inderdaad ja! En die muur wil ik af gaan breken en het
liefste zo snel mogelijk want ik vindt het echt niet leuk.’

‘Maar wat is die muur dan, hoe is die er gekomen?’

‘Ja, dat vind ik dus heel erg moeilijk om te vertellen omdat
het heel erg persoonlijk is. En zo heel goed ken ik je ook weer niet dat ik dat
zo even aan de grote klok ga hangen.’

‘Is het iets lichamelijks?’

‘Ehhh..ja dat klopt, hoe kom je daar op?’ vraag ik
stomverbaasd

‘Nou, je bent niet heel erg verlegen om te praten dat staat
als een paal boven water. Je blogt, je vertelt aan mij, iemand die je maar net
kent je diepste geheimen. Dat zal het niet zijn. En daarnaast viel me op dat je
niet heel erg gesteld bent op lichamelijk contact. Hoe komt dat? Is dat het
ook?’

Ik kijk voor me uit, aan de ene kant ben ik blij dat iemand
naar me wil luisteren en dat ik hier rustig over lijk te kunnen praten, aan de
andere kant kan ik wel keihard janken. Het valt zelfs mensen die ik nog niet
eens zo lang ken al op. Ik neem een slok van mijn koffie en bereid mij voor te
gaan vertellen wat er in mijn ogen mis met mij is.

‘Ja, het is inderdaad iets lichamelijks. Ik ben niet heel
erg gesteld op lichamelijk contact. Dat is een deel afkomstig van mijn
opvoeding denk, onze hele familie is niet heel erg van het lichamelijk contact,
al verschilt dat per persoon. Maar ook voor een groot deel, of eigenlijk lijkt
dit tot in het extreme versterkt door die ene gebeurtenis. En ik ga absoluut
niet vertellen wat er toen is gebeurd maar het heeft ervoor gezorgd dat ik mij
vreselijk ongemakkelijk voel bij bijvoorbeeld omhelzingen. Ik weet mij daar
echt geen houding te geven. Ik weet wel dat ik terug moet helzen, maar heel erg
spontaan gaat dat ook niet. En dat merkt de ander en dat vind ik vervelend.
Maar het allerergste is dat het mij belemmerd in de omgang met vrouwen…’

‘Sorry, dat ik je onderbreek…omgang met vrouwen….dat klinkt sowieso heel vreemd maar ook vies?’

‘Nee, wel vreemd maar niet vies, joh daar kom ik niet eens
aan toe joh.’ Zegt is terwijl ik er een geforceerd lachje probeer uit te
persen.

‘Maar als ik mag raden is dat vervelende incident van
vroeger met een vrouw geweest?’

‘Ehm ja, precies, maar je moet nu echt ophouden met raden
want hier wil ik het helemaal niet over hebben.’

‘Ow ja natuurlijk sorry, al maakt het me wel makkelijker om
actief te luisteren. Maar goed, ga verder!’

‘Ehm, maar goed, ik ben dus echt een kneus, althans dat
vindt ik zelf, in de omgang met vrouwen. Zolang het gewoon nietszeggende mensen
zijn is er niet aan de hand, want met die mensen komen toch geen omhelzingen of
3 zoenen bij kijken.  Maar soms moet je wel
een een knuffel geven of een arm om iemand heen slaan om dichterbij iemand te
komen. En dan niet meteen ‘the dirty stuff’ maar gewoon iemand laten merken dat
je die persoon bijzonder vindt, of wilt steunen of whatever. Ik heb in de loop
der jaren een talent ontwikkeld voor het halen van glaasjes water of aangeven
van zakdoekjes. Op dit niveau was ik tot voorkort beland.’

‘Tot voorkort?’

‘Ja, ik was of eigenlijk ben nog steeds, dat gedrag van mij
zo zat, want het slaat werkelijk waar nergens op, dat ik er iets aan wilde gaan
doen. Maar ik vond het belangrijk eerst andere , in mijn ogen, zwakheden te
verbeteren om mij hierop te focussen.’

‘Dus als ik het goed begrijp is dit de laatste stap naar een
volledig tevreden met zichzelf zijnde watersteef?’

‘Ja, eigenlijk kun je het wel zo zien. Als ik in staat ben
zonder al te veel moeite mensen gewoon aan te kunnen raken dan ben ik bijna
compleet opnieuw opgebouwd. Precies zoals ik dan wil zijn….nee, zoals ik echt
ben. Een flink proces dat al een jaar of vijf in beslag neemt en dit zal de
laatste horde zijn.’

‘Wat een verhaal zeg’

‘Ja, het klinkt wellicht een beetje vreemd in de oren en
misschien heb je her en der een wenkbrauw moeten optrekken want veel mensen
kunnen zich hier volgensmij maar moeilijk een voorstelling van maken. Maar ik
heb volgensmij een aardig beeld neer kunnen zetten en wellicht een verklaring
kunnen geven waarom ik sommige dingen niet doe, minder vaak doe of helemaal
niet doe. Maar al mijn andere zwakheden heb ik ook overwonnen, verlegenheid (redelijk
verholpen), neiging tot introvertheid (goed onder controle) en ga zo nog maar
even door. Ik heb de afgelopen jaren mijzelf echt heel goed herzien en
herbouwt. Zelfs zonder die ene horde ben ik eigenlijk al vreselijk trots op
mijzelf!’

‘Ja, dat mag je volgensmij best zijn ja’

En beide namen we een slok van onze koffie. De laatste
koffie van de dag want Amie moest haar bus nog halen en ik? Ik liep terug naar
huis, lichter dan ooit, een last minder en de laatste paar puzzelstukjes van
mijzelf in de hand. Een glimlach om mijn lippen veroorzaakt door de gedachte:
‘Het gaat helemaal goed komen met mij!’

P.S. Zoals je ziet is dit een vrij persoonlijk verhaal wat
bijna 1 op 1 waar is. Ik vertel niet alles want sommige dingen zijn echt te
persoonlijk maar ik moest dit gewoon opschrijven. Dit verhaal is ook de reden
waardoor ik ging twijfelen of ik wel door wilde gaan met bloggen. Maar zoals je
merkt ben ik doorgegaan en heeft zelfs dit verhaal een plek gekregen in mijn
leven, in mijn hoofd. Want dat is waarvoor ik deze blog schrijf, voor mijzelf!
En het interesseert mij helemaal niet zoveel dat de hele wereld meeleest. Juist
niet, mensen om mij heen weten dan juist wat mij bezig houdt en hoe ze dingen
moeten plaatsen. 

Like

Unlike