W@T3R$T33F sputtert

Het is zoals het altijd is…veel te lang geleden. De vorige
keer zat ik met Amie nog in het café en hadden we net een intensieve discussie
gehad over liefde en de onmogelijkheden daarvan. Wat daarna is gebeurd is
eigenlijk niet veel bijzonders…we hebben nog wat zitten filosoferen over
vreemde onderwerpen zoals of stadsbussen eigenlijk wel tanken? We hadden
allebei nog nooit een stadsbus zien tanken(inmiddels dankzij enkele oplettende
collega’s weer wel). Een andere vraag was of it consultants niet gewoon nerds
waren met een slightly better taste for fashion. Enfin… allemaal onzin zoals je
leest. Het was inmiddels ook al wat later geworden en de regen was voorbij. We
gingen uit elkaar, eigenlijk zonder af te spreken. Ik denk dat wij elkaar zo
suf geluld hadden en er zoveel stof tot nadenken in ons hoofd rondwaarde dat we
eigenlijk niet eens stil stonden bij een vervolg afspraak.

Ik had ook eigenlijk niet echt de tijd, tentamen maken,
afstuderen en werken waren vrij grote energie consumers geweest de afgelopen
maanden. Behoefte aan diepgaande gesprekken en licht filosofische
bespiegelingen had ik niet echt. Maar alsof uit het niets kreeg ik afgelopen
zondag een sms van Amie, ze zei dat ze in de buurt was en in een cafeetje bij
mij in de buurt al op me zat te wachten.

‘ Waarom spreken wij elke keer in vreemde cafeetjes af?’
vroeg ik haar toen ik binnenkwam, ‘ Bij mij in de buurt zijn alleen maar
vreemde cafeetjes en op miraculeuze wijze sta ik nu wederom in een tent waar ik
eigenlijk had gezworen nooit naar binnen te durven.’

Ik zei dit iets te hard want de mevrouw achter de bar keek
mij zeer bedenkelijk aan. Ik lachte naar haar met een zo eerlijk mogelijk
overkomende ‘geintje’ uitdrukking op mijn gezicht. Of het overkwam weet ik
niet. Ik betwijfel het sterk want de koffie dir ik bestelde daarna was nu niet
echt van hoogstaande kwaliteit. Dat heb je verdiend dacht ik bij  mijzelf. Waarschijnlijk dacht ik dat net iets
te hardop want Amie begon me keihard uit te lachen.

Toen ze weer een beetje tot rust was gekomen vroeg ze aan me
hoe het met me ging.

‘ Ach, eigenlijk wel heel erg goed. Studie is klaar,
rijbewijs bijna binnen en lekker aan het werk. Ik mag niet klagen’ antwoordde
ik.

Meestal verwacht en krijg je dan een enthousiast
bevestigende reactie. Maar niet van Amie, ze keek me heel lang aan. Alsof ze me
niet geloofde. Ze bleef maar stil en ze bleef maar staren. Ik begon mij
langzaamaan ongemakkelijk te voelen.

‘Wat is er? Wat kijk je! Ik heb toch niets vreemds gezegd?’
verbrak ik de stilte die voor mijn gevoel meer dan een minuut had geduurd.

Even nog bleef ze me aankijken voordat ze van houding
veranderde en er iets van de spanning wegviel, die daarna direct weel werd
opgebouwd toen ze begon met

‘Nou ,’

 en weer een korte
stilte.

‘ Ik weet het niet helemaal, ik vind het natuurlijk geweldig
dat je je studie hebt afgerond en je aan het werk bent en bijna een auto kunt
rijden. Meestal zal ik ook zeggen, nou goh wat leuk voor je zeg, maar ik heb
een soort onderbuik gevoel dat je niet compleet gelukkig bent. Er is iets dat
je nog onrustig maakt. En dat vind ik best raar om je dit nu te zeggen terwijl
ik je feitelijk nog helemaal niet zo lang ken. Maar ik heb het gevoel dat ik
jou wel goed begrijp en je goed aanvoel.’

Ik was met stomheid geslagen. Ik had echt geen idee waar ze
het nu over had en welke kant ze hiermee op wilde. Het enige en meest logisch
dat ik terug wist te zeggen was te vragen wat ze nu precies daarmee bedoelde.

‘Vorige keer dat we elkaar spraken was jij, en ik overigens
ook, heel erg openhartig over de liefde en de onmogelijkheid daarvan. Over
goede vriendschappen die je niet op het spel wilt zetten vanwege de angst kwijt
te raken wat je nu hebt. Dat heeft mij aan het denken gezet. En ik had
eigenlijk gehoopt jou ook. Dus toen ik met je vroeg hoe het met je ging hoopte
ik eigenlijk te horen te krijgen hoe het echt met je gaat. Of je nog steeds gebukt
gaat onder dat verstikkende dilemma waar jij jezelf in gevangen houd.’

‘Ehh, tsja, dat wist ik niet dat je daar op doelde.
Natuurlijk heb ik daar ook bij stil gestaan. Eigenlijk sta ik daar elke dag bij
stil. Ik haat mijzelf zelfs zo af en toe. Gewoon omdat ik niet eens een stap
durf te nemen. Altijd maar op safe. Maar aan de andere kant ben ik heel erg met
mijzelf bezig om te veranderen.’

‘ Veranderen? Wat is er dan mis met je?’

‘Nou ja, er is niet zo heel erg veel mis, maar alles wat
beter kan pak ik graag op. Ik streef dagelijks voor een betere versie van
mijzelf…een soort permanent upgrade proces.’

‘ Een watte?’

‘Ow sorry,’ zeg ik lachend,’ It’er hè, dan krijg je je dat
je soms wel eens nerd achtige taal uitkraamt. Maar ik loop elke keer weer tegen
dingen aan die ik aan mijzelf wil verbeteren en waarvan ik weet dat ik ze kan
verbeteren. Zo ben ik een lange tijd bezig geweest mijn neiging to introvert
gedrag onder controle te krijgen (en met succes vind ik zelf). Extravert zal ik
nooit worden maar beter kan altijd. Maar zo heb ik ook de neiging vooral accent
te leggen op negatieve dingen. Dingen die ik niet kan, niet wil etc. Ik zie
eerder beperkingen van iets dan dat ik de mogelijkheden zie. Een lichtelijk
pessimistische instelling. Op zich niet verkeerd natuurlijk om bewust te zijn
van de mogelijk en onmogelijkheden van dingen. Maar ik moet, wanneer het
mijzelf betreft, me niet slechter doen voorkomen dan ik werkelijk ben.’

Ze kijkt me bedenkelijk aan en vraagt:’ Dat moet je even
uitleggen.’

‘Eigenlijk is het heel erg simpel, ik zie positieve
eigenschappen, kwaliteiten en prestaties van mijzelf als een gegeven, een
constante, niet als iets bijzonders. Ik zie eerder dat ik ergens niet toe in
staat ben dan aan te geven waar ik wel toe in staat ben. Dit beperkt vooral
mijzelf. Ik baal dan zo erg van mijzelf dat ik dat niet kan, of niet zo goed
kan dat ik datgene wat ik wel kan compleet uit het oog verlies.’

‘Je ziet dus het positieve als neutraal en iets dat gewoon
logisch is en net negatieve als iets bijna onoverkomelijks?’

‘ Ja, zo kun je het wel stellen ja. Ik zal een voorbeeld
geven.  Mijn afstuderen zie ik niet als
een bijzondere prestatie. Ik zie het meer als een gegeven, als iets dat logisch
is want ik ben niet voor niets aan die studie begonnen. Sterker nog, in plaats
van trots te zijn op de afronding van deze studie heb ik een gevoel van hè
hè…eindelijk! Dus daarom begon ik bewust de positieve dingen op te noemen die
de afgelopen tijd zijn gebeurd zonder direct te verzuchten dat ik gek van
mezelf wordt wat betreft ons vorige gesprek over de liefde.’

‘Aha, interessant. En hoe voel je je daar dan bij als je
probeert bewust positieve dingen over jezelf te benadrukken?’

‘Ja,dat voelt erg prettig’ zeg ik lachend,’het geeft zelfs
een nieuw soort van zelfvertrouwen en dat voelt er prettig. Al vind ik van
mezelf wel dat ik niet moet overdrijven want ik wil absoluut geen verwaande
kwast worden.’

‘Toch weer dat kleine negatieve kantje eraan hè’ zegt ze
vergezeld door een knipoog ‘ maar is dat het enige waar je aan werkt momenteel
in de nieuwe, geüpdate versie van jezelf?’

‘Nee, ik dit is slechts een klein ‘side projectje’ ben met
nog veel meer dingen bezig maar dat vertel ik zodirect allemaal wel. Eerst even
een fatsoenlijk kopje koffie halen.

Like

Unlike

‘Heb je eigenlijk een vriendje?’ Vroeg ik toen ze terugkwam
met twee nieuwe bekers warme chocolademelk.

Amie trekt haar wenkbrauw bedenkelijk op.

‘Ehhm nou, uhh zo bedoelde ik het eigenlijk niet. Ik dacht
ik snijd gewoon een iets luchtiger onderwerp aan want om nu de hele tijd te
gaan filosoferen over de zin des levens kost wel erg veel energie.’

Zichtbaar opgelucht zet ze de kopjes op de tafel die tot
voor het einde van mijn zin iets boven de tafel hebben gezweefd.

‘Ik schrok al, ‘ verzucht ze, ‘maar ik weet niet of mijn
liefdesleven nou zo luchtig is hoor?’

‘Ja, als je dat zegt is het enige dat ik kan vragen waarom
het dan niet zo luchtig is.’ Zeg ik op bijdehante toon.

Een schuchter lachje kan er net bij haar af maar wederom
lijkt er een onderwerp te zijn aangesneden dat Amie op een of andere wijze
dwars zit.

Ik zeg:’Kom op, je wilde je verhaal kwijt, je wilde met mij
praten. Nu merk ik dat ik wederom iets heb geraakt dat je dwars zit dus nu
heeft het geen zin om over koetjes en kalfjes te praten.’

‘Ja, daar heb je gelijk in.’

En met zichtbare tegenzin begint ze met praten terwijl je
met de slagroom die op haar chocomelk drijft aan het spelen is.

‘Ik vind liefde maar een moeilijk iets. Alleen al de
discussie wat het precies is, wanneer je er precies last van hebt en wanneer je
het er dan wel niet over mag hebben maakt het voor mij al een ongelooflijk
ingewikkeld begrip. Maar los daarvan is nog wel de vraag, hoe vind je de liefde
van je leven? En dan wil ik ook niet de discussie aangaan of die wel bestaat
maar gewoon, hoe vind ik die persoon?’

‘Ik denk dat ik al weet waar dit naartoe gaat en ik vrees
ook dat ik je hier niet bij zal kunnen helpen maar ga door.’ Antwoord ik.

Ze glimlacht en verteld verder: ‘Ik geloof bijvoorbeeld niet
dat ik de man van mijn leven tegenkom bij het stappen. Ik heb heel veel lol
tijdens het stappen en ik doe gewoon lekker gek en laat me graag versieren door
mannen maar mijn droomman zal ik niet vinden in de harde muziek en flitslampen.
Je  beoordeeld dat iemand puur op het uiterlijk
want een normale conversatie kun je dan toch niet voeren en ik geloof dat
niemand echt zichzelf is als ie aan het stappen is. Ja, ze zijn wel losser maar
overdag zijn mensen ook niet stomdronken en zijn ze dus anders dat die lossige
gozer waar je een leuke avond mee hebt gehad.’

‘Hmm, ik ben het wel met je eens maar ik wil toch wel een
soort ‘devils advocate’ spelen door te stellen dat je sowieso iemand eerst op
zijn uiterlijk beoordeeld ook al kom je die persoon tegen in de bus, trein of
supermarkt.’

‘Ja, dat is waar, maar nu ben je me al een beetje te snel
af. Ik denk ook niet mij prins te vinden in de supermarkt, in de trein want ook
daar beoordeel je iemand ook enkel op uiterlijk. Daarnaast stap ik niet echt
gemakkelijk op mensen af en naar ik mij meen te herinneren was dat jij op mij
afkwam op dat bankje op de dijk ook niet een alledaagse bezigheid. Ik denk dat
ik mijn prins eerder vind in de collegebanken, op mijn sportvereniging, onder
mijn vrienden.’

‘Ho, wacht….onder je vrienden? Is dat niet een beetje
vreemd?’ Vraag ik.

‘Nee, hoezo is dat zo vreemd? Je kent iemand dat al wat
beter, je kent iemand beter dan alleen hun uiterlijk maar hebt al een beetje
geleerd om daar doorheen te kijken. Dat neem trouwens niet weg dat iemand nog
steeds heel erg aantrekkelijk is hoor! Maar ik begrijp je vraag maar je moet
vrienden niet met beste vrienden verwarren. Beste vrienden en gewoon vrienden
is een wereld van verschil. Al moet ik hier oppassen want iemand waarop je
verliefd bent daar kun je ook beste vrienden mee worden natuurlijk. Als je niet
met z’n tweeën door en deur kan kun je nooit van elkaar houden natuurlijk.’

‘Hmm, maar toch vind ik het vreemd klinken. En internet-dating
dan? Daar is de drempel iets minder hoor dan in bijvoorbeeld een trein.’

Even is ze stil en kijkt ze al denkende naar de
binnenkomende oude man die naar zijn vertrouwde kruk strompelt vanwaar hij
vervolgens de vreemde gasten (wij) in zich opneemt.

‘Nee, ook dat is niets voor mij denk ik. Ik vind het echt
een heel raar idee om mijzelf in een soort contactadvertentie te ‘verkopen’ als
zijnde op zoek naar de liefde van mijn leven. Je kunt dan er wel bij zetten dat
je niet op zoek bent maar door je überhaupt aan te melden geef je aan op zoek
te zijn. Ik geloof niet dat door hard te zoeken je de liefde van je elven vind.
Integendeel, je gaat dan zo gedreven uitkijken of die ene persoon je prins is
dat je uit het oog verliest dat je beeld van je prins wel helemaal niet aan dat
ideaal beeld voldoet. Gebeurt het dan gebeurt het!’

‘Ja, allemaal leuk en aardig deze pseudo-wijsheden en ik ben
het ook wel met je eens tot op zekere hoogte maar iedereen aan wie je dit
verteld zal dit beamen. Wat is nou het probleem….je hebt nog niemand gevonden
ofzo?’

Ze kijkt me vernietigend aan alsof ze zich betrapt voelt
maar ze weet dondersgoed zelf dat alles wat ze tot nu toe heeft gezegd enkel
afweek van datgene waar het werkelijk om gaat, dat wat haar echt dwars zit.

‘Nou,’ begint ze met frisse tegenzin, ‘ik ken wel iemand die
ik heel erg leuk vind, maar het is een goede vriend van mij. Alleen weet ik
niet of….ehhhm …..’

‘Of je door te zeggen dat je hem leuk vindt datgene wat je
nu hebt ongedaan te maken?’

Amie valt bijna van haal stoel van verbazing, met open mond
staart ze me aan maar dan lijkt ze het te snappen.

‘Jij kent het probleem?’

‘Jazeker dat ik het ken. Hoewel andere mensen er zo
gemakkelijk over doen door te zeggen dat je maar gewoon de stoute schoenen aan
moet trekken, dat je ook niet gelukkiger wordt van datgene dat je nu hebt, is
er iets dat je tegenhoudt diegene te zeggen dat je ze leuk vindt.’

Even kijken we beiden naar buiten, verzonken in onze eigen
gedachten.

‘Ik vind je leuk!’ zeg ik plots.

Verschrikt kijk Amie mij aan, een onderzoekende blik
probeert te ontdekken of ik dit serieus meen of dat ik een geintje maak. Ik
besluit haar uit haar lijden te verlossen.

‘Zo gemakkelijk is het om te zeggen. Tegen jou heb ik daar
absoluut geen moeite mee. Ik vind je ook leuk, ik praat heel erg graag met je
en we hebben ook heel veel lol. Maar ik krijg die drie woorden gewoon niet over
mijn mond als ik bij haar ben.’

‘Ja precies, je wordt bijna misselijk, je wilt het echt
zeggen maar alleen al het idee wat voor vreemde stilte er zou kunnen gaan
hangen nadat je die woorden hebt uitgesproken……zoals net.’

‘Haha, inderdaad. Dat was ook een vreselijke stilte als wist
ik dat het om een geintje ging en er eigenlijk niets op het spel stond.’

‘Staat er dan iets op het spel zit ik me eigenlijk af te
vragen. We hebben allebei hetzelfde probleem, we zijn allebei bang dat we die
vriendschap die we hebben kwijt raken door enkel te zeggen dat je iemand leuk
vindt. Eigenlijk is dat best vreemd. Enige dat terug gezegd zou kunnen worden
is dat die ander jou niet leuk vindt. Je valt niet op je knieën ofzo. Het is
enkel een soort aftastende geste die je maakt.’

‘Maar waarom maken wij ons dan toch zo druk?’

‘Tjsa, das een goeie vraag?’ stelt Amie. ‘Ik heb nu echt de
neiging om de telefoon te pakken, hem op te bellen en het gewoon te zeggen, of
keihard in zijn voicemail te schreeuwen maar…’

‘Sorry maar ik ga toch weer je zin afmaken, maar je vind via
de telefoon zo onpersoonlijk?’

‘Ja, precies’ verzucht ze.

En beide laten we ons achterover in onze stoel vallen,
gevolgd door een diepe zucht. We lijken allebei te beseffen dat we helemaal
niet zo’n bijzonder geval zijn.

Nadat we een aantal minuten zwijgend tegenover elkaar hebben
gezeten barst Amie ineens in een lachen uit.

[To be continued] Maar dat hadden jullie denk ik wel
verwacht.

Like

Unlike

Even kort terugblikkend, we zaten in het café en buiten was
het verschrikkelijk weer. Amie zou haar verhaal vertellen, gewoon alles en ik
zou luisteren, vooral heel goed luisteren. Amie zocht naar een begin van haar
verhaal terwijl ik mijn warme choco opdronk. Ik verwissel het beeld van de
bodem van mijn beker met bruine drab onderin voor een glimlachende Amie
tegenover mij. ‘Zal ik dan maar?’ Vraagt ze. En ik antwoord: ‘Ik neem aan dat
dat een retorische vraag is dus barst los’.

‘Wat is mijn levensmotto, daar zit ik eigenlijk een beetje
mee in mijn maag’ begint ze. Ik kijk haar aan met een blik van ‘begint dat
zo?’. Maar ze gebaard gebiedend dat ik maar beter mijn mond kan houden.

‘Kijk, als je van die portretinterviews leest of op Internet
van die profielsites, dan heeft iedereen wel een levensmotto. ‘Carpe Diem’ is
natuurlijk de meest gehoorde. Maar dan kun je wat mij betreft net zo goed niets
invullen. Ik kan mij moeilijk voorstellen dat alle mensen dit motto aanhangen
’s morgens bij het opstaan denken dat ze van deze dag de beste dag van hun
leven maken en er intens van te gaan genieten. Dat kan gewoon niet je eerste
gedachte zijn als je wakker wordt. Als het je wel lukt geweldig en pluk de dag.
Maar mij hou je niet voor de gek als je wakker wordt en je al precies weet wat
je die dag allemaal voor saaie taken moet verrichten. Dat noem je niet
levensgenieten maar gewoon je levensverbruik. Het is anders als er iets leuks
in het verschiet ligt. Vroeger als kind kon je de nacht voor je verjaardag nauwelijks
de slaap vatten om nog maar te zwijgen over het vroege tijdstip waarop je
wakker werd in afwachting van je cadeaus. Maar het lijkt erop dat je naarmate
je ouder wordt dat allemaal een beetje verleerd. Je verjaardag doet je niet
meer zoveel als eerst, je leven zit vol met allerlei verplichtingen en je weet
vaak ’s ochtends al wat je ’s avonds gaat doen. Je wereld is groter maar ook
ingewikkelder. Als kind heb je je wijk, en dat is jouw wereld. Daarin heb je je
school, je huis, je vriendjes en de supermarkt. In die tijd past zeker het
motto Carpe Diem. Je weet aan het eind van de dag niet of je Power Rangers gaat
spelen, of voetballen of wellicht tikkertje. Enige zekere is, is dat je voor
het donker thuis moet zijn. Maar als dat het enige is.’

‘Dus als ik het goed begrijp wil jij het motto: Leeft zoveel
mogelijk als een kind’ gaan nastreven?’ merk ik op.

‘Nee, ik denk het niet. Hoewel het me wel trekt denk ik niet
dat je daar als mens verder in komt.’ Antwoord Amie.

‘Maar, men zegt toch altijd geluk zit in kleine dingen en de
wereld van een kind is simpel, klein en overzichtelijk. Dat is toch prachtig.
Bijna iedereen denk toch vaak met weemoed terug aan zijn jeugd? Wat is er dan
mis mee, je zegt verder komen als mens. Daarmee ga je er dus vanuit dat je motto
iets met vooruitgang te maken moet hebben.’

‘Precies!’ zegt Amie niet iets te luidt waardoor het café
ineens doodstil wordt. Wanneer het geroezemoes weer terugkeert alsmede de
normale huidskleur op Amie haar gezicht gaat ze verder. ‘Dat moet jij helemaal
begrijpen als oud topsporter, ja ik heb je site goed gelezen hoor. In de
(top)sport maak je momenten mee van intens verdriet en intense pijn maar ook
van intense vreugde. Je leert jezelf kennen in extreme situaties op fysiek en
mentaal gebied. Verdriet wanneer je hebt afgezien en geluk wanneer je jezelf
hebt overtroffen. Een normaal mens zal in zijn leven nooit zulke emoties
meemaken. Ja, wellicht als een dierbare overlijd maar daar houd het dan ook
zo’n beetje bij op. Je hoort vaak ‘stilstand is achteruitgang’ maar dat is niet
echt een levensmotto. Het zou betekenen dat je nooit even stil mag blijven
staan om nou eens gewoon te kijken waar je vandaan komt en waar je heen wilt
gaan. Je krijgt het idee dat je leven zich afspeelt in een wedstrijd.’

Ze pauzeert even omdat de mensen aan het tafeltjes achter
ons vertrekken en de stoel keihard tegen de rugleuning van Amie aan schuiven.
Geklemd tussen tafel en stoel trekt ze een tekenfilmachtig gezicht. Met een
vernietigende blik kijkt ze de twee mensen het café uit, lacht en gaat weer
gemakkelijk zitten.

‘Waar was ik ook alweer gebleven?’ vraagt ze.

‘Je gaat waarschijnlijk nu iets vertellen over de
individualistische en materialistische maatschappij.’ Antwoord ik.

‘Ja, precies. Het draait bij mensen tegenwoordig enkel om
status. Beter zijn dan de ander en meer hebben dan de ander. Op zich is dat
niet een heel slechte eigenschap. Het wordt pas ergerlijk als men het gaat
uitdragen. Dan krijg je een soort wedstrijd naar meer, hoger, beter en harder. Een
onwenselijke situatie in mijn ogen. Op zulke momenten komt het slechtste in
mensen naar boven. Haantjes, ego’s en eikels worden gekweekt en daar wil je
niet tussen zitten lijkt me. Het leven is ook geen wedstrijd. Maar wat is het
dan wel? Stel ik wordt ooit beroemd en kom met een portretinterview in de
krant. Wat moet ik dan zeggen?’

Ik maak van de gelegenheid gebruik om haar vraag proberen te
beantwoorden.

‘Ik denk dat ik het antwoord voor je heb. Nou ja, niet het
echte antwoord maar ik denk dat je zojuist langs het antwoord van je vraag bent
geschaafd. Je hebt het over kinderlijke eenvoud alsmede over jezelf verbeteren
maar dan niet resulterend in egoïstisch tokkiegedrag. Je wereld om je heen moet
je veel waard zijn, dus iets in de trant van ‘Steek energie in die mensen
waarvan je het ook terug krijgt’ maar ook gericht op verbetering van je eigen
‘ik’. Nu vraag ik aan jou, wat is het resultaat van beide inspanningen?’

Amie kijkt me even nadenkend aan en veert vervolgens
lichtjes op.

‘Geluk! Je wordt gelukkig van mensen om je heen waarom je
geeft en die om jou geven, maar je wordt ook gelukkig van iets doen wat je
daarvoor nog niet kon. Maar komt dat niet een beetje neer op dat vervelende
Carpe Diem?’

‘Ik denk van niet’ zeg ik resoluut, ‘Als je de dag plukt
probeer je het beste te maken van de dag die je overkomt zonder dat je zelf
initiatief neemt er iets moois van te maken. Het is een beetje passieve vorm
van geluk nastreven.’

‘Dus jij zegt dat het streven naar geluk het motto van het
leven is?’ vraagt ze.

‘Ja, sterker nog het is de zin van het leven. De zin van het
leven is het streven naar het doel van het leven.’

‘Wat is het doel dan?’

‘Het doel van het leven is in mijn ogen blijvend geluk. De
weg ernaar toe, de zin van het leven is streven naar blijvend geluk.’

‘Dus het motto als je ’s morgens opstaat is: Streef elke dag
naar blijvend geluk?’vraagt Amie.

‘Voor mij wel’ luidt mijn antwoord resoluut.

‘Goh’ zegt ze terwijl ze naar buiten kijkt. ‘Ik haal nog wat
te drinken.’

To be continued!

Like

Unlike

Vreemd toch eigenlijk, dat je door simpelweg op iemand af te
stappen een bijzondere relatie krijgt met elkaar. Je weet iets van iemand dat
geen enkel ander persoon weet en ondanks dat je zo weinig van diegene weet is
er iets speciaals. Zelfs zo speciaal dat ik afgelopen week haar weer heb
ontmoet, zoals afgesproken ergens binnen. 
Hoe onwetend we toen waren bij het nemen van dat besluit hoe gelukkig
wij ons nu prijzen. Beiden zitten we in een café na te druppelen van wat bleek
iets meer te zijn dan een nazomerbui. We lijken wel gek proest ze uit terwijl
ze haar natte jas en over de verwarming hangt. Nog geen twee maanden terug
wisten we niet van elkaar bestaan af en nu zijn we allebei door de regen naar
een café gekomen waarvan ik het bestaan niet eens afwist…..hoe hij heet? Geen
idee, jullie weten hoe slecht ik in namen ben! Maar de instructies van Amie waren
kraakhelder, zij komt hier vaker legde ze me uit. Het is een café waar je
alleen naar binnen gaat als je iets wilt afspreekt met iemand of wanneer het heel
hard regent…niemand stapt zomaar dit café binnen want van buitenaf ziet het
eruit als, tsja niet echt zuivere koek. Maar eenmaal binnen voel je je direct
thuis voor zover je je in een café thuis kunt voelen. Laat ik het zo zeggen,
het voldoet aan de stereotype van een heus Hollands café. Oud bruin meubilair
met van die stoelen met 5 spijlen en zo’n half gebogen bovenkant…je weet wel
een echte café stoel. Over de tafels rode kleedjes die wel gewassen zijn maar
waar de vlekken ingebakken zitten alsmede de brandgaten. Aan de muur hangen
allemaal oude platen, prenten van biermerken en schepen….je zit niet voor niets
valkbij de kust. De bar is lang en leeg behalve dan die twee stakkers die
lijken te wonen op hun kruk en een uur of twee doen over 1 biertje.

En wij zitten daar, tegenover elkaar, naar buiten te kijken
hetgeen een vrij nutteloze bezigheid is aangezien de ramen zijn beslagen. We
zoeken een begin.
‘Je wilde je verhaal kwijt zei je de vorige keer’ zei ik roerend in mijn warme
chocolademelk. ‘Waarom wil je het kwijt, en waarom aan mij?’.
Ze wist dondersgoed dat ze deze vraag kon verwachten maar toch leek ze ervan te
schrikken dat ik er direct over begon. Ze leek het liever te hebben uitgesteld
maar goed zij leek ook te beseffen dat ze hier even doorheen moest. Je kunt
natuurlijk niet elke keer over koetjes en kalfjes blijven praten.
‘Eigenlijk is het heel simpel, ’ begon ze, ‘ik ken je niet zo goed, ik wil mijn
verhaal kwijt bij jou omdat jij er fris tegenaan kijkt. Ik kan wel naar mijn
ouders gaan, of mijn broers of vrienden, maar zijn hebben al een beeld van mij.
Zij denken te weten wie ik ben, zij refereren alles aan hoe zij tegen mij
aankijken.’
‘En dat beeld klopt niet maak ik hieruit op?’ vraag ik.
‘Ik heb inderdaad dat gevoel ja. Het is toch eigenlijk raar dat je je nergens
echt jezelf bent behalve als je alleen bent? Als ik met vriendinnen samen ben,
ben ik heel anders dan wanneer ik college heb. Maar zelfs in een omgeving waar
ik niemand ken  gedraag ik mij niet als
mijzelf, dat is toch vreemd?’
Ze kijkt me aan alsof ik wel ja moet zeggen.
‘Nou, ik weet niet of ik het daar wel mee eens ben. Ik geloof dat je zelf, in
beginsel, altijd jezelf bent.’
Ze kijkt me niet begrijpend aan.
‘Daarmee bedoel ik dat je altijd een paar basis eigenschappen altijd hebt en
uitdraagt maar dat je vanuit sociale overwegingen de ene eigenschap meer de
vrijheid geeft en de ander wellicht wat inperkt.’
Een lange stilte volgde waarin zowel zij als ik nadachten over wat ik zojuist
had gezegd. We keken allebei weer naar buiten en ik ontwaarde door de condens
heen een man met zo’n prikker die in de stromende regen de vuilnis opprikte en
in zijn vuilniszak stopte.

Nadat ik de bodem van mijn choco had bereikt en tot de
conclusie kwam dat ik in de resten cacao geen toekomst zag zei ik.
‘Dit moet je niet weerhouden van het vertellen van je verhaal hoor, maar ik
denk dat ik het zelf prettiger vind als een soort sparringpartner te fungeren.
Luisteren vind ik echt geen probleem, maar een monoloog aanhoren gaat op den
duur vervelen en ik wil wel dat je je hele verhaal verteld.’
Ze glimlachte en draaide haar ogen schuin naar boven zoekend naar het begin van
haar verhaal. Ondertussen nam ik van de gelegenheid gebruik haar eens goed in
mij op te nemen. Zodra zij zou beginnen met vertellen moest ik wel mijn
aandacht erbij houden en zou ik het verkeerde signaal afgeven natuurlijk.
Amie is even oud als ik, maar ze studeert nog wel, iets met rechten had ze
gezegd maar ze had geen zin om daar al teveel over uit te wijden. Als ik het
echt wilde weten moest ik maar een brochure opvragen bij de universiteit, had
ze me in een semi- lappe lach verteld. Ze is niet heel erg klein ofzo, zo rond
de 1 meter 80 en slank. In tegenstelling tot vele van haar medestudenten heeft
zij geen exponentiële groei van haar achterwerk ervaren. Ze heeft donker blond
haar met krullen. Niet van die kleine krullen maar gewoon gemiddelde krullen,
tsja weet ik veel hoe je dat omschrijft. Haar ogen zijn blauw, heel erg helder
aan de buitenkant maar ietwat grijzig meer naar binnen. Ook haar kleding was
gewoon normaal, ze was niet van de Gucci en Prada maar gewoon netjes en
verzorgd. Eigenlijk zou je haar gewoon voorbij lopen als je haar zou zien
zitten, maar op die ene zonnige dag op de dijk dat ze zat te huilen viel ze op
en daardoor zitten wij hier.

Opmerkelijk toch eigenlijk dat mensen je niet
eens  opvallen totdat je ‘gedwongen’ met
hen in aanraking komt. Volgensmij zijn deze mensen veel interessanter dan de
ultra slanke en knappe vrouwen die door elke man wordt nagestaard. Volgensmij
hebben die mensen niet zoveel te vertellen. Dat is ook niet helemaal waar, een
succesvolle zakenman heeft wellicht wel iets te vertellen maar het verschil is
dat deze persoon die mogelijk zelf wel creëert om zijn boodschap te
verkondingen. Amie is niet opvallend, ze is gewoon, gemiddeld maar heeft wel
iets te vertellen. Lees daarom binnenkort het vervolg van onze ontmoeting.

Like

Unlike

We hebben ons rot gelachen! Ze was niet eens boos. Daar had
ze alle reden toe gehad aangezien ik een verhaal over haar had geschreven
zonder dat ze er vanaf wist. Ze wist niet eens dat ik een site, een alter-ego
en een andere naam voor haar had bedacht. Ze leek het eerst allemaal niet echt
te snappen en trok een blik alsof ze een obesitas patiënt in bikini zag
paaldansen. Maar toen ik het idee achter alles vertelde vond ze het helemaal
geweldig!

Daar zaten we weer, op datzelfde bankje zoals we daar een
halve maand terug ook zaten. Ze bekende dat na onze ontmoeting elke zaterdag
over de dijk is gefietst om te kijken of ik er was. Maar ik had verplichtingen
elders maar zodra ik de mogelijkheid had zou ik weer komen en dat was dus vandaag.
En toen ik aan kwam rijden was ze er al, ze stond te kijken over het water en
verder. De dijk is lang dus we zagen elkaar al vrij snel, we zwaaiden en het
duurde nog een minuut tot ik daadwerkelijk bij het desbetreffende bankje was. En
toen kwam er zo’n apart moment, want hoe begroet je iemand die je pas 1 keer
eerder hebt ontmoet maar waar je wel een diepgaand gesprek mee hebt gevoerd?
Gelukkig was zij daar iets sneller over uit en met haar armen gespreid liep ze
op me af, een korte omhelzing dus.

Zoals ik eerder al zei vertelde ik haar dus dat ik over onze
vorige ontmoeting een verhaal had geschreven en dit verhaal had heel wat
losgemaakt bij mijn lezers. Mailtjes, sms’jes en telefoontjes stroomden binnen
(geen geintje!) iedereen wilde weten wie Amie was of Maaike of hoe ze ook
heette…..dat meisje van dat verhaal. Was het echt gebeurd? Hoe was het? Hoe zag
ze eruit? Waarom ben je op haar afgestapt….ik was een heleboel uitleg
verschuldigd aan iedereen bleek…een nieuwe ontmoeting kon niet uitblijven maar
voor ik alles over Amie zou kunnen opschrijven wilde ik het haar eerst vragen
wat zij ervan vond. Ze vond het schattig dat zelfs mijn moeder mij opbelde en
onder de noemer ‘je moet me wel op de hoogte houden hè!’ probeerde los te
peuteren of dit wellicht de vlam was waar ik naar opzoek was. De eerste week na
publicatie van het verhaal was de openingszin van een MSN conversatie niet
‘Hoi/Hey/Hallo, hoe is het’ maar ‘Wie is Amie/Maaike?’ . Maar ik moest iedereen
teleurstellen, ten eerste omdat die ontmoeting toen zo bijzonder was dat het
haast onmogelijk is  te beschrijven en
ten tweede rook ik handel, iedereen wil weten hoe dit nou verder gaat, hoe dit
afloopt, of dit ooit afloopt? En tot aan vanmiddag had ik eenzelfde gevoel. Nou
ja, eigenlijk heb ik dat gevoel nog steeds.

Het was een prachtige middag om te fietsen, een lekker
briesje, niet bloedheet, gewoon lekker nazomer weer terwijl we net met 1 been
in september staan. Ik vroeg Amie hoe het met haar was aangezien ze vorige keer
erg emotioneel was. Ze vertelde dat toen ze de vorige keer terug fietste zich
opgelucht voelde maar stiekem was er ook een soort leegte. Ze voelde zich soms
best wel alleen, ze had iemand nodig om haar verhaal bij te kunnen doen. Ze voegde
er lachend aan toe, niet iedereen zoals jij, zoals W.F. Hermans ooit zei: ‘Een
schrijver is zijn eigen psychiater’. ‘Ik moet mij verhaal kwijt.’ zei ze licht
wanhopig. Een stilte viel, al kun je van een stilte nauwelijks spreken op een
dijk vol in de wind, krijsende meeuwen en een snelweg op gehoorsafstand. Ik keek
naar de snelweg en zei: ‘Waar wil je beginnen?’
Verschrikte keek ze op alsof ze dit totaal niet had verwacht. Ik zei tegen
haar: Kom op zeg, je hebt de vorige keer tegen een wildvreemde iets wat heel
diep weggestopt zat blootgegeven, die wildvreemde is wel wat gewend inmiddels.’
Een ernstige blik verscheen en ze zuchtte diep: ‘Maar ga jij dit ook
opschrijven dan?’

‘Misschien,’ zei ik tegen haar, ‘als het spannend, sappig of
grappig is wel.’ Ondersteund door mijn welbekende sarcastische glimlach.
‘Maar dan wil ik eerst meer over jou weten,’ zei ze vastberaden. ‘Misschien
schrijf ik dat ook wel op.’
We moesten beiden hard lachen en wat volgde was een twee uur durend gesprek
over koetjes en kalfjes, ik verteld over mijn leven en zij over die van haar.
Over haar familie, over haar studie, over haar dromen en over haar huisgenote
met d’r nachtelijke toiletritueel. Totdat ze een sms’je kreeg, zo’n
karakteristiek Nokia plingeltje. Ze moest er vandoor, wat er aan de hand was
zei ze niet. Ze wilde nog wel mijn website adres weten en wanneer we weer af
zouden spreken. Althans, als ik dat wilde. En of ik dat wilde! Zulke goede
gesprekken heb ik in tijden niet gehad maar dan wel ergens binnen want die
zomer komt toch niet meer en op zo’n houten bankje in de volle wind is ook geen
pretje. En net als de vorige keer reed zei de ene kant op en ik wederom terug
naar huis. Tot volgende keer Amie….eeeh Maaike!

Like

Unlike

Schrijven wat je ziet. Gewoon zitten en schrijven wat zich
voor je neus afspeelt. En daar zat ik op een bankje ergens in the middle of
nowhere uit te puffen. Ik was daar niet zomaar gekomen. Nadat ik eerst ritueel
mijn racefiets van overbodig stof had ontdaan stapte ik mijn deur uit met
bestemming onbekend en retour naar huis. En toen zag ik haar zitten, op de
dijk, op een bankje helemaal alleen. En ik? Nee, ik ging niet naast haar
zitten, kom op zeg kennen jullie me nou nog niet? Ik ging zitten op een bankje
even verderop en ging schrijven, in gedachten schreef ik alvast dit verhaal.

Eerst geven we haar een naam, dat is wel zo gemakkelijk.
Veel gemakkelijker dan dat ene meisje. En ook wel zo beleeft natuurlijk. Dit
meisje die ongeveer dezelfde leeftijd heeft als ik noemen we Amie. Waarom Amie,
ach gewoon omdat ze eruit zeg als een Amie. En ik de avond ervoor naar Amie van
Damien Rice had zitten luisteren. Maar goed Amie was een doodnormaal meisje,
niet erg opvallend. Ze doet gewoon haar ding, ze woont op kamers, is bijna
klaar met haar studie en heeft veel vriendinnen. Je zou kunnen zeggen dat Amie
haar leven goed op orde heeft. Tot gisteravond!

Zoals altijd op zaterdagavond ging ze op bezoek bij een paar
vriendinnen, een beetje kletsen, tv kijken en wat de avond verder brengt zien
ze dan wel. Maar gisteravond ging het anders dan anders en daardoor zit ze
hier. Ze weet het even niet meer. Ze heeft een vreemd gevoel waar ze maar niet
vanaf komt.

En ik zit daar op mijn eigen bankje en vraag mij af wat er
gebeurd zou kunnen zijn. Het haar vragen durf ik toch niet maar als ik mag
raden is ze geschrokken. Ze heeft iets meegemaakt wat ze niet voormogelijk had
gehouden. Achteraf is het allemaal heel goed te verklaren maar ze wil het toch
niet geloven. Haar hele leven heeft ze geloofd dat vrienden komen en gaan, dat
is niets bijzonders. Maar ze geloofde ook dat beste vriendinnen voor altijd
zijn. Ze heeft er een paar, en daar is ze maar wat trots op en zuinig ook want
niemand heeft veel beste vrienden, zelfs ik niet. Maar ze was geschrokken omdat
ze haar beste vriendinnen was kwijtgeraakt. Niet dat ze ze niet meer zag ofzo
maar ze waren uit elkaar gegroeid. Dat gebeurde niet gisteravond, maar was al
langer aan de gang, en eigenlijk heel begrijpelijk, ze deden andere studies,
woonden in een andere buurt en deden andere dingen, behalve op zaterdagavond.
Die bel is de afgelopen jaren steeds groter geworden en gisteravond is hij
geknapt, niet met een knal want het was niet een ballon of iets dergelijk, het
was gewoon een plop, een nauwelijks hoorbare plop. En Amie zit hier omdat ze
volgensmij gister de enige was die deze plop hoorde. Het was een normale
discussie die ze hadden, gewoon over jongens, films, kleding weet ik het waar
meisjes het over hebben, het was gewoon niet veel bijzonders maar er was gewoon
geen klik meer tussen Amie en haar vriendinnen. Hoe hard ze het ook probeerden
ze konden elkaar niet meer vinden. En Amie is zich toen rot geschrokken, voelde
zich vreemd want ze kon er niet met haar hoofd bij dat dit heeft kunnen
gebeuren. De discussie is ook vreemd geëindigd, een van haar vriendinnen nam
een niet eerder vertoonde agressieve houding aan en leek zich tot Amie te
richten wat Amie in een defensieve houding bracht verbouwereerd als ze was. Er
is verder niets gebeurd, de discussie is zakelijk geëindigd maar er is niet
geschreeuwd, het was gewoon een vreemde situatie. Ze voelt zich nu even heel
erg alleen, dat is ook heel begrijpelijk want datgene waarvan ze dacht dat niet
kon veranderen is toch gebeurd. Ze wilde even uitwaaien en begrijpen wat er
hier is gebeurd, een nieuw begin maken en daarom zit Amie nu hier.

Hoe ik dit allemaal weet? Ach, ik heb helemaal niet op dat
bankje verderop gezeten, nou ja eventjes dan. Maar ik ben, tegen mijn gewoontes
in, naar haar toegegaan en heb haar gevraagd waarom ze hier zat. En we hebben
gepraat, gelachen en zij zelfs een beetje gehuild. Maar het was geweldig, prachtig
en ze ging met een lach weer terug naar haar kamer, op haar omafiets. En ik racefietste
de andere kant op, naar mijn huis. Ze heet ook helemaal geen Amie maar Maaike,
maar voor mij heet ze Amie en we hadden een fantastische tijd gehad en hebben
afgesproken dit nog een keer te doen. Amie en ik….Ik en Amie!

Like

Unlike