En lijkt het net allemaal op niets uit te lopen, wordt je aan de kant gezet door de tot dan favoriet en ben je eigenlijk helemaal klaar met dit hele experiment. Maar op dat moment krijg je een wat, op het eerste gezicht, standaard  interesse berichtje. Aardig als ik ben weiger ik niet direct en kijk even op het profiel of er een leuk verhaal staat. En of dit keer! Precies zoals ik dat graag zie….nou ja bijna precies. Want deze dame heeft een eigen paard! Een paard…kijk hamsters, ratjes, fredjes enzo ben ik ook geen fan van maar ik ben er niet bang voor. Ik ben wel bang voor paarden. Ze zijn zo groot en vooral hun ogen zijn enorm groot en een beetje onvoorspelbaar.

Maar wat me eigenlijk tegenstond was de foto. Niet dat ze lelijk was…nee eigenlijk helemaal niet. Ze had wel iets liefs over zich maar de foto vergrotend bleek deze ruim 3 jaar oud te zijn. Tsja, daar ga ik dus niet op reageren. Maar in plaats van gewoon botweg ‘geen interesse’ te antwoorden besluit ik haar een persoonlijke berichtje terug te sturen. Tot op de dag van vandaag weet ik niet waarom ik dit heb gedaan maar blijkbaar had ik daar een reden voor die ik nu nog niet begrijp. Ik bedankte haar voor haar berichtje maar dat ik er niet op in zou gaan omdat ik niet van paarden houd, het leek alsof ze een veel te druk leven had en dat de foto maarliefst 3 jaar oud was. Daar kon ik niets mee, maar mocht ik er volledig naast zitten dat ze me maar even via msn het een en ander uit moest leggen.

Binnen no-time kreeg ik een berichtje dat ik er volledig naast zat maar dat ze dat later wel even uit ging leggen. Nou, en sindsdien zaten wij aan ons pc gekluisterd. Ruim een week later en een flink slaap tekort opgebouwd hebbende door de lange chat sessies die we hebben gehad staan we op het punt elkaar te ontmoeten. Echt te ontmoeten. And I’m scarred as shit! Gisteren tijdens onze laatste chatsessie voor de ontmoeting merkte zo ook volledig terecht op dat het anders was dan anders. We hebben zoals we uiteindelijk samen verklaarden, allebei in ons hoofd een beeld opgebouwd van de ander die we eigenlijk wel erg leuk lijken te vinden. Maar dat beeld bevat slechts datgene wat is gezegd via de chat en het horen van elkaars telefoonstem en een enkele foto. En nu, enkele uren voordat je het echte beeld te zien krijgt. Is diegene dan nog zo leuk? Of leuker! Maar ook in je achterhoofd speelt de angst dat je in je hoofd iemand anders leuker hebt gemaakt dan je in eerste instantie dacht. En wij spelen dus allebei met deze gedachten. Dus de kans dat we beiden op hetzelfde uit gaan komen op het eind van de dag (/date). Is niet zo gek groot, de kans dat we elkaar niet leuk vinden is in iedergeval groter dan wanneer je veilig met elkaar achter een pc zit en een beetje slap ouwehoert.

Maar des al niettemin vind ik het helemaal te gek. En ben ik ook stiekem wel een beetje trots op mijzelf dat ik dit ga doen. Wat wel steeds zwaarder valt is het bij me dragen van dit geheim. Wat ik hou het toch wel een beetje geheim dat ik dit experiment aan het doen ben. Zelfs mijn beste vriendin weet hier niet van en daar baal ik wel een beetje van eigenlijk. Ik denk namelijk te weten wat zij van dit experiment vind en omdat ik haar mening (en die van al mijn andere goede vrienden) me erg aantrek wil ik het liever niet horen. Maar goed, daar speelt ook mee dat ik eigenlijk niets te verliezen heb…er is namelijk nog niets dus waarom zou ik daar iets over vertellen.  Pas als er iets meer is is het leuk om erover te vertellen. Het is ook een beetje een erfenis uit het verleden waar ik altijd wel rondbazuinde over mijn ‘projecten’ en dan achteraf weer moest gaan uitleggen waarom het dit keer wee niets is geworden. Dus is deze actie ook wel een beetje uit eigen bescherming. Maar als je stiekem wel een beetje gelukkig wordt van iemand dan wil je dat het liefste met iedereen delen. Maarja dat gaat nu even niet. Mijn hoofd draait op volle toeren en dat zal vandaag niet meer minder worden denk ik. De ene helft brengt mijn hoofd op hol en de andere helft hangt als een gek aan de rem te trekken. Val niet in dezelfde valkuil als altijd…dat voor twee maanden je een soort gelukzalige mist in je hoofd hebt en wanneer deze optrekt dat dit alleen mooi was in je eigen hoofd. En daar ben ik nu ook zo bang voor en daarmee ga ik mijzelf pijn doen en de ander wellicht ook. Want ik zweer het zij speelt met hetzelfde in haar hoofd. Enige wat ik nu nog kan doen is zoveel mogelijk mezelf zijn en go with te flow. Hmmm nee gewoon jezelf zijn…punt!