Met de tranen die branden in mijn ogen kijk ik naar het scherm. De kamer is donker maar het licht van het scherm zorgt ervoor dat ik nog net mijn positie kan bepalen. Hoewel alles om mij heen lijkt te zijn verdwenen weet ik gelukkig nog precies waar de muur is om mijzelf tegenaan te laten vallen. Dit was het dan. Het is mooi geweest maar zal niet meer verder gaan. Het lijkt nog maar zo kort geleden, wij dichtbij elkaar. Genietend van elkaars aanwezigheid. Ook toen was de wereld klein maar precies groot genoeg voor ons beiden. Omhelzen werd het vasthouden van elkaars hand. Soms raakten onze schouders elkaar nog wel maar langzaam werd de afstand groter. Mijn grip was stevig en ik wist zeker dat ik je nooit los zou laten. Hoeveel en hoe vaak je ook opzij stapte, mijn arm reikte steeds verder en verder. Tot nu! Je liet los! Ineens besef ik dat om je vast te houden ook jij grip moet houden. Ik probeerde nog mijn andere hand toe te steken maar je deed niets. Hoe hard ik ook probeerde, jouw hand heb ik niet meer gevonden. Ik wankelde en viel met betraande ogen tegen de muur. Hoelang ik daar heb gezeten weet ik niet meer. Het zal enkele uren zijn geweest. Met een verkrampt lijf sta ik op, op mijn eigen benen want dat is vertrouwd. Dit geluk was mij blijkbaar niet gegund, uit alle macht vasthouden is wat je niet volhouden kunt.

WoW ~ Loslaten

Be Sociable, Share!

•