We maken even een sprong in de tijd. Want ik verliet jullie met het heugelijke nieuws dat ik gewoon een date had gescoord. En dat was een succes! En er volgende nog een date en nog een etc. Ik was gelukkig, ik werd gelukkig van haar en zij…zij zei dat ze ook gelukkig werd van mij. Het leek er allemaal geweldig hoopvol uit te zien en ik begon mezelf ook langzaam te verliezen in mijn gevoel. Too soon.. naar het nu blijkt want zomaar ineens haar gevoel weg. Waarom geen idee? Nog steeds niet. Nou ja, ik ben denk ik niet leuk genoeg ofzo…is prima dat kan.

Natuurlijk was ik wel even van slag…terecht zelfs…had ik net mijn muurtje weer een stukje afgebroken zul je net weer zien…dat is de laatste twee jaar een beetje het standaard recept..wordt er weer even een tikje uitbracht. Een deuk in mijn hart laat ik het zo maar noemen. Maar na een weekje van mixed feelings nam het rationele stukje even het heft in handen en bracht mijn oude vertrouwde mantra weer naar voren: Je moet net zoveel energie in mensen steken als dat je terug ontvangt anders wordt jij (maar ook de ander) niet gelukkig. En zo is het en daar heb ik dan wel weer gewoon vrede mee. No hard feelings, het was hem gewoon niet. Alleen heb ik dat nog te weinig meegemaakt om daar echt direct zo nuchter mee om te gaan. Dat lijkt me op zich ook niet goed want het gaat toch om iets van gevoel en dat kun je niet zomaar rationeel benaderen. Laat ik het wat dat betreft ook hier maar bij houden.

Het vorige verhaal was ook eigenlijk het laatste verhaal uit de serie. Dat verhaal heb ik vlak voor de eerste date geschreven en daarmee was het ook eigenlijk klaar. Ik wilde niet meer verder gaan met schrijven en had zelfs stiekem besloten de verhalen niet te publiceren. Ik ben het experiment ingegaan voor een bepaalde periode en heb van alles meegemaakt. Maar ik was wel van plan even terug te kijken naar de periode en wat het mij heeft gebracht. Dus bij dezen…want ik moet een aantal vragen toch wel even beantwoorden voor mijzelf. Heeft het mij namelijk gebracht wat ik had verwacht? En hoe nu verder?

Ik had toen ik aan dit experiment begon twee doelen. In eerste instantie gewoon eens kijken of dit iets is voor mij en ten tweede natuurlijk de hoop op een paar leuke blogs. Nou dat laatste is zeer zeker gelukt. Maar of het iets voor mij is? Tsja, dat is een antwoord dat ook erg samenhangt met de vervolgvraag. Ik was eigenlijk enorm verrast door de reacties uit mijn omgeving. Al moet ik wel zeggen dat ik altijd enorm vanuit het defensief startte in mijn uitleg waarom ik aan het internetdaten was begonnen. En met name de reactie van mijn oudste zus verraste mij toch enorm. I really value her opinion en zij zei het ook wel logisch te vinden. En ik zal proberen terug te halen wat ze zei. Het is namelijk niet heel erg terecht dat er een taboe rust op internetdating. Het past eigenlijk wel een beetje in deze tijd. Mensen worden steeds kritischer over hun partner. De wereld is tegenwoordig vele malen groter en je komt met veel meer mensen in contact via meerdere kanalen. Je wereld beperkt zich niet meer tot het dorp of stad waar je woont maar is zo groot als je maar wil. Mensen, in ieder geval van mijn generatie zijn steeds meer met zichzelf bezig. Met hun eigen ontwikkeling en wie ze zijn en waarom ze doen wat ze doen. Als ik even vergelijk met bijvoorbeeld mijn ouders, zij waren hier op mijn leeftijd veel minder mee bezig. Ik heb een beeld van mijzelf en ben veeleisender wat een persoon in mijn leven mij zou moeten bieden. Niet alleen maar de familienaam voortzetten en samen met iemand zijn omdat het de norm is. Maar je zoekt een relatie die ook daadwerkelijk iets toevoegt aan je leven. En dat vind je niet op in de kroeg. Daarvan ben ik overtuigd. Ik ben ook niet van de one-night stand. Ik kan dat gewoon niet! Maar ik kan ook niet een goed gesprek met iemand aanknopen in de kroeg en daar gaat het mij wel om. Ik wil een goed gesprek kunnen voeren met iemand en de gesprekken die ik in de kroeg voer zijn nou niet de meest hoogstaande gesprekken.

Weet je ik dwaal af van het onderwerp. Wat mij wel duidelijk is geworden is dat internetdating helemaal niet zo gek is. Je komt er net zoveel leuke en gekke mensen tegen als in ‘real life’ alleen heb je meer keus omdat je buiten je eigen netwerk kijkt. Meer keus maar dus ook meer kans. Het is een andere en eigenlijk even enge manier om iemand te vinden. Trust me, met iemand afspreken die je alleen maar via msn, sms en telefoon hebt gesproken is scarry as shit!

Is het iets voor mij en ga ik hiermee door? Wederom twee vragen in één maar de eerste kon ik eigenlijk al wel beantwoorden voordat ik aan dit hele experiment begon. Ja, internet dating is best wel iets voor mij! Ga ik ermee door? Ik weet het niet! Ik heb mijzelf eigenlijk beloofd dit maar 3 maanden uit te proberen. Inmiddels is begin deze maand mijn abonnement afgelopen en ben ik nu ‘slechts’ gratis lid die eigenlijk niets kan of mag. Dus het experiment zit er feitelijk op. Maar moet ik doorgaan? En indien ik dat doe moet ik dan ook doorgaan met erover schrijven? Het is weliswaar mijn manier om dingen een plek te geven en te verwerken en ik schaadt er in principe niemand mee. Kun je niet waarderen dat ik over zulke dingen schrijf, zie je de humor er niet van in, zie je niet dat veel dingen die ik schrijf expres overdreven zijn om het leesplezier te verhogen. Zie mijn vorige blog…is enorm gedramatiseerd…tuurlijk heb ik een traantje gelaten I’m only human you know. Maar moet ik nu doorgaan. Het antwoord lijkt voor de hand te liggen…Ja ik moet doorgaan maar iets in mij houdt het nog tegen? Wat moet ik loslaten? Moet ik iets loslaten? Suggesties iemand?