Ik heb soms gewoon geen idee wat ik doe. Ik doe maar gewoon wat waarvan ik denk dat het het juiste is voor mijzelf en als het meezit voor de ander.  Maar het lijkt soms wel eens dat ik mijzelf niet zo bijzonder vind, gewoon een normale jongen maar soms lijkt het wel alsof ik daar heel erg mis mee zit. Dat ik meer bijzonder ben dan ik zelf denk.

Laatst  schoot ik overigens bijna vol maar daarover later meer. Want jullie hebben vast allang gemerkt aan de dingen die ik hier post dat iets mij heel gelukkig maakt. Dat is zo fijn. Ik verbaas mijzelf ook enorm de laatste paar weken. Ik doe dingen die ik nooit van mijzelf had verwacht of zie, denk of zeg dingen die ik nog nooit heb gezien, gedacht of gezegd. Het is zo vreemd maar zo fijn. Ik voel me momenteel nog een completer mens omdat ik nu in staat ben tot dingen waar ik mijzelf nooit toe in staat achtte. Echt bizar. Ik zie helderder dan ooit tevoren en weet precies wat er is en hoe het zit en hoe te handelen. Het gaat nog niet in een schrikbarend tempo maar het is echt compleet nieuw voor mij. Het is voornamelijk op emotionele vlak dat ik eens allerlei stappen heb gemaakt. Niet dat dit nu op iedereen toepasbaar is maar er is iemand die ik lijk te begrijpen en vice versa en dat heb ik nog nooit zo meegemaakt. Niet op een dergelijk niveau althans.

Het grappige is is dat dit ook opvalt bij andere mensen. Ik kom blijkbaar als enorm gelukkig over op mijn vrienden. En afgelopen week gebeurde er iets heel erg vreemds. Althans voor mij was het heel erg vreemd. Binnen 24 uur zeiden twee mensen, onafhankelijk van elkaar, tegen mij dat ik dit geluk zo verdiende! Ik werd er gewoon stil van. Een rilling ging door mij heen en bijna schoot ik vol. Maarja achter je bureau gezeten is dat een beetje lastig. Maak ik dan een dergelijk goede indruk op andere mensen dat zij mij ook daadwerkelijk dit geluk gunnen? Ben ik dan niet die enigszins afstandelijk, nuchtere jongen die pas als je hem een beetje leert kennen wat meer van zichzelf laat zien? Bezit ik dan echt eigenschappen als aardig of sociaal? Ik werd er gewoon stil van…heb ik dan al die jaren een verkeerd beeld van mijzelf gehad of klopt het wel aardig maar moet ik gewoon lekker hierbij houden. Bescheidenheid siert de mens welliswaar niet?

Maar toch is er iets met dit geluk de laatste dagen. Nee, schrik niet ik ben niet ongelukkig, nee verre van zelfs en dat gevoel is mij eigenlijk volledig onbekend. Ik kan het ook niet goed omschrijven of benoemen. Het is, zoals alles de afgelopen weken, anders dan ik ooit heb meegemaakt. Alles gaat anders dan anders en ik doe dingen die ik mijzelf nooit heb zien doen. Angsten lijken als sneeuw voor de zon te verdwijnen en maken plaats voor genieten en vertrouwen. Meer en meer vertouwen in mijzelf en ach…weet je ik kan hier wel heel veel woorden aan vuil maken maar ik zat vanavond gewoon even vast in mijn gedachten. Mijn persoonlijkheidsdynamiek kan ook zo moeilijk overweg met emoties dus het kost gewoon even moeite. Ik voelde mij vreemd en wist niet wat ik moest. Ik was even bang voor mijn twee maanden gevoel dat op zou komen zetten maar ik snapte ook niet waarom dat überhaupt zou kunnen zijn. Ik kan gewoon niets bedenken. Dit stelde mij enigszins gerust maar ik ken dit gevoel (als dat het is) gewoon echt niet.  Ik was van plan Amie erbij te halen…zij zou mij wel kunnen helpen maar nadat wij hadden afgesproken in het cafe sloeg het gesprek dood als snel erna ook mijn biertje. Ik heb toen maar snel weer afscheid genomen en ben verder gegaan. En ineens, ik kan het niet eens vergelijken met een donderslag want er was geen sprake van een heldere hemel. Er was gewoon een soort mist in mijn hoofd maar ineens trok deze op en werd alles zo helder als glas. Ik weet het gewoon, heb geen woorden meer nodig , geen lange verhalen of gesprekken met mijzelf. Ik ga gewoon lekker door met maar wat doen. Gewoon omdat je niet meer kan.

P.S. Volgensmij is dit een heel vaag verhaal. Ik weet ook niet waarom ik dit schrijft maar goed ik doe ook maar wat.