Wat een enorm raar weekeind. Ik ben er zelfs een beetje door van slag. Ik heb even goed moeten nadenken of ik dit verhaal wel zou plaatsen. Maar waarom niet? Ik heb me in de jaren dat ik nu blog nog niet heel erg vaak getwijfeld om iets te schrijven maar toen dacht ik aan een uitspraak die ik laatst deed. “Maar in mijn hoofd klonk het enorm grappig!” Want zo is het wel dit verhaal is namelijk enorm subjectief en enorm gedramatiseerd maar ik hoop wel grappig!

Man, man, man het kan ook nooit normaal bij Watersteef. Waar ik eerst een beetje in de put zat en helemaal klaar was met die vrouwen had ik dit weekeind ineens de andere kant van de medaille gezien. Die schijnt er altijd te zijn maar dat die zo snel en zo bizar kwam dat snap ik ook niet. Afgelopen vrijdag was het (altijd geweldige) huisfeest van Ikbenhetismij en ach, ik had een goede dag gehad op mijn werk, ik was fit en lekker ontspannen. Ik herinner nog dat ik tegen mijzelf zei dat ik gewoon lekker lol zou gaan maken en dat ik nu eens gewoon lekker sociaal gaan lopen zijn. Althans dat ging ik proberen want met veel (vaag (on))bekenden is, conform mijn persoonlijkheidsdynamiek, het redelijk gebruiklelijk dat ik me aardig teruggetrokken gedraag.

Maar goed, nu ben ik wat vrouwen betreft redelijk onhandig. Ik heb namelijk een enorm bord voor mijn kop, niet dat ik lomp ben ofzo (volgensmij niet) maar ik kan die signalen die vrouwen uitzenden een beetje lastig opvangen. Nu ik dit schrijf begin ik wel een beetje te twijfelen of ik, dat ik denk te hebben meegemaakt, ook wel echt is gebeurd. Maar goed, we zien wel.

Nu maar gewoon even met de billen bloot maar waarom ik nu zo in shock ben…ik werd namelijk door vier vrouwen tegelijk versierd. Het was echt te bizar voor woorden en ik was dusdanig verbaasd, zo leuk ben ik nou toch ook weer niet op het eerste gezicht, dat ik ook niet echt vervolgstappen heb ondernomen. Closing the deal zoals de ervaren lieden (lees players) dat zullen noemen. Ik was er teveel door van mijn à propos. En wat die vrouwen dan allemaal niet doen tegen elkaar dat is echt fascinerend om te zien. Er wordt echt strijd geleverd op een sluwe slinkse wijze. Het resulteert er wel in dat ik echt geen moment alleen sta. Is de een even een drankje halen dan grijpt de ander direct haar kans. En ik ben netjes opgevoed en misschien ook wel te goed voor deze wereld dus ik wijs ook niemand af voor een gesprek. Vraag je mij iets dan zal ik ook netjes antwoorden. Maar door de andere vrouwen wordt je enorm in de gaten gehouden en de blikken naar de dame waarmee ik sta te praten zijn vernietigend. Ik zie dat omdat ik van nature altijd observerend ben. Vandaar wellicht ook dat ik niet een stap verder ben gegaan…ik was daar mentaal niet aan toe en ik was gewoon benieuwd hoe zich dit verder zou ontwikkelen. AL klinkt dit als een schijnbare tegenstelling want zonder actie geen reactie.

Maar goed, wie weet had ik een goede dag maar wat schetst mijn verbazing de dag erna. Zit ik bij het ‘kerstfeest’ van mijn werk en ja daar valt niets te halen want iedereen is met partner behalve de bediendestaf zou nog wat kunnen zijn. En laat nu net daar een leuk meisje rondlopen. En terwijl ik mijn sinas bestel, tsja ik moet nog rijden, begint een over en weer gelach naar elkaar waarbij zelfs van haar kant ineens een knipoog voorbij komt. En weer was ik van slag. Wat is dit? Waarom eerst nooit, althans niet dat ik weet, en nu ineens meerdere versierpogingen in 48 uur tijd. Ik snap er echt helemaal niets van. Wat doe ik anders dan anders? Rook ik lekker, zat mijn haar goed? Ik snap het echt niet. Kijk, ik zit erg goed in mijn vel, had een goede dag gehad dus was ook nog eens vrolijk en elke dag win ik aan zelfverzekerdheid maar maakt dit mij dan ineens aantrekkelijk ofzo. Of ben ik eindelijk op een punt dat ik niet meer op mezelf let maar mij bewuster ben van mijn omgeving en ik dergelijke signalen opvang.

Feit blijft dat ik niet heb ondernomen qua volgende stappen, waarom niet? Damn, dat durf ik echt niet omdat ik, hoe duidelijk wellicht sommige signalen ook waren, gewoon nog steeds niet zeker weet of ik dan kans van slagen heb. Blijkbaar is failure not an option ofzo en moet iemand zich letterlijk op mij werpen om bij mij een kwartje te laten vallen. Enniewee, dit is dus wat er is gebeurd, in iedergeval in mijn  hoofd. En of dit in werkelijkheid ook zo was en of anderen dit ook zo hebben beleefd weet ik niet maar dat merk ik vanzelf wel weer. Ik ga jullie op de hoogte houden want als dit iets structureels wordt dan moet ik toch echt even gaan schakelen en nadenken hoe dit nu echt komt en wat ik daarmee moet/kan. (die laatste vraag hoeven jullie niet te beantwoorden hoor hahaha).