Ik heb hem per slot van rekening zelf bedacht (althans dat denk ik); steek net zoveel energie in mensen als dat je terug krijgt. Zo simpel en zo waar maar dan moet ik er zelf ook wel naar leven natuurlijk. Vandaag was echt een klote dag maar misschien ook wel weer een hele mooie. Het heeft me namelijk weer inspiratie opgeleverd en denkstof waar ik weer lekker mee kan gaan worstelen. Maar toch is het wel jammer want het ging zo fantastisch goed. Het gaat eigenlijk nog steeds fantastisch goed. Ik voel me steeds zelfverzekerder in de dingen die ik doe en blijf continue mijn grenzen verleggen.
Maar ineens schoot er door mij heen dat ik mijzelf moest afvragen of mijn vrienden wel echt mijn vrienden zijn. Ontvang ik wel net zoveel energie als dat ik anderen geef? Een vrij egoïstische gedachten zo op het eerste gezicht natuurlijk maar het draagt wel bij aan mijn gevoel van geluk als ik gewaardeerd, gerespecteerd en serieus genomen wordt door mijn vrienden. De vraag stellen is in dit geval hem niet beantwoorden overigens. Ik krijg van mijzelf het signaal dat ik wel even goed moet kijken naar mijn sociale omgeving.
Gezien mijn persoonlijkheidsdynamiek (Human Dynamics…serieus lees dat boek!) ben ik niet zo’n kei met emoties. Ik kan ze heel gemakkelijk negeren en gewoon stug doorgaan. Maar dat betekend niet dat ik ze niet heb, uiten is alleen een beetje een probleem. Enige plek waar ik dat momenteel echt volledig kan is via mijn blog. Ja, en nu ik dat zo schrijf klinkt dat niet cool. Ik kan mijn diepste gevoelens eigenlijk alleen bij mijzelf kwijt. Ik durf mijn diepste gedachten eigenlijk helemaal niet zo goed te uiten bij mijn vrienden. Waarom? Weet ik eigenlijk niet, ligt dat probleem bij mijzelf? Ik denk grotendeels wel ja. Aangezien ik de mening van mijn vrienden mij heel erg aantrek zal alles wat ik tegen hen zeg en waar zij vervolgens op reageren heel dicht bij mij komen. Maar wat nu als ik er gewoon bang voor ben mijn diepste gedachten en gevoelen uit te spreken omdat ik wellicht gek gevonden kan worden of zelf uitgelachen kan worden? Vreemd eigenlijk.
En hoger en hoger wordt dat muurtje dan weer. Het ‘grappige’ is dat ik mijzelf nu bewust ben van het feit dat ik een muurtje aan het bouwen ben. Dat is lekker gemakkelijk want als ik dat muurtje afbreek dan krijg ik toch alleen maar ellende. Het gaat de afgelopen maanden op dat gebied namelijk niet zo goed. Ja, ik doel op de vrouwen. Val ik op de verkeerde? Ben ik te schijterig te zeggen wat ik voel (ja, vaak wel ja)? Laat ik te makkelijk over mij heen lopen? Genoeg vragen maar zoals het nu gaat werkt het in ieder geval niet.
Ik heb ooit eens een stuk geschreven waarin ik een film citeerde: ‘Why do I fall in love with every girl that shows me the least bitt of attention?’ En dat wordt maar weer eens bevestigd. Ik maak mijzelf gewoon veel te snel gek in mijn hoofd. En nu is die quote wel enigszins overdreven want voordat ik überhaupt iemand toelaat in de buurt van mijn directe ‘ik’ dan moet je al iets hebben bewerkstelligd hoor. Want ik kies mijn vrienden wel heel goed uit. Maar het is jammer dat wanneer ik dan mijn muurtje afbreek omdat ik voel (kijk misschien gaat het daar wel mis) dat ik me veilig voel bij deze persoon ik vrij snel wordt geraakt en achter wordt gelaten. Nou ja achtergelaten, ik werk dan iemand weer buiten mijn muur en bouw deze in record tijd weer op. Maar het lijkt erop alsof sommige mensen in staat zijn die muur keer op keer af te breken, een ravage te veroorzaken en vervolgens weer te vertrekken. En daar baal ik zo van want dat wil ik helemaal niet. Maar ben ik dan niet eerlijk naar mijzelf toe? Maak ik, omdat ik zo slecht ben met gevoelens uiten, dan van iets wat er schijnbaar niet is toch iets heel groots. Ik weet het gewoon even niet meer. Ik ga nadenken…iemand zin om mee te denken? Alsjeblieft!?!
Like
ok meedenken..
in this case, you it is not..
her, it is.. i think.
may the force be with you