Ik zal de wereld een dienst bewijzen
want ik zie al hun afgrijzen
Zal ik het eindelijk leren
dat ik voor de jaarwisseling me beter even kan scheren
W@T3R$T33F
Dec 31
LikeDec 30
Meestal betekend een dergelijk titel boven een verhaal de beschrijving van een of ander bijzonder feestverhaal tijdens de jaarwisseling maar dit jaar wil ik de gelegenheid even pakken om voor mijzelf terug te kijken en vooruit te dromen. Volgens mij heb ik dit vorig jaar niet gedaan. Nou ja, ik heb het in ieder geval niet expliciet op mijn blog gezet. Wel had ik afgelopen jaar een voornemen. Nou ja, niet zozeer een goed voornemen maar wel een soort thema. Kijk, 2008 was het jaar van ‘het eind en de start’.
Na het afronden van mijn studie begon ik voor het eerst aan een echte baan, haalde mijn rijbewijs en dat allemaal ongeveer tegelijkertijd. In dit eerste jaar maakte ik voor mij gevoel al heel wat sprongen. Ook begon ik het sporten weer wat serieuzer op te pakken. Net een beetje gewend aan alles wat met werken te maken had kreeg ik het gevoel dat ik meer moest doen. Niet meer als in nieuwe dingen, maar die dingen waar ik aan was begonnen door te pakken en hierin verder groeien. Afgelopen jaar was het jaar van de ‘groei’. Ik ben dit jaar ook daadwerkelijk gegroeid. En nu ik er zo over nadenk ben ik ook echt gegroeid op alle vlakken. Uiteraard ben ik als persoon ook weer gegroeid maar dat is voornamelijk te danken aan de vlakken waarop ik mijzelf meer heb geprofileerd. En dit is ook een beetje te danken aan ‘Human Dynamics’ maar dan vooral omdat dit mij in staat heeft gesteld kenmerken van mijzelf te kunnen benoemen en te herkennen die ik eigenlijk al wel wist van mijzelf maar met een woord of term die daaraan is gekoppeld is je doen, laten en denken beter uit te leggen aan anderen.
Ook in mijn werk ben ik gegroeid. Voor mijn eigen gevoel is dat enigszins een beetje een verrassing omdat ik dit niet had verwacht mij dusdanig te ontwikkelen. De belangrijkste ontwikkeling heeft zich dan ook pas in de tweede helft van het jaar afgespeeld aangezien het eerste deel vooral in beslag werd genomen door het verbreden van kennis over een technische tool waar ik nog niet zoveel ervaring mee had. Dit eenmaal onder de knie bleek ik de ruimte te krijgen en te hebben genomen om mijzelf op andere vlakken ook verder te ontwikkelen. En dan meer op het gebied van communicatie, visie, advies en politiek. Stapje voor stapje ga ik ook steeds meer de dingen doen die ik echt leuk vind, waar ik energie van krijg en waar ik in mijn ogen ook echt goed in zal zijn. Daarin schort het met name nog in het zelfvertrouwen. Nog te vaak houd ik mijn mond en zeg ik mezelf dat ik nog maar een broekie ben die nog maar net komt kijken. Maar dat betekend natuurlijk niet dat ik achterlijk ben dus als ik echt denk iets te vinden dan moet ik dat ook gaan zeggen en de consequenties daarvan aanvaarden. Maar goed, in mijn werk heb ik zeer zeker een groei doorgemaakt…tegen de economische beweging in waar ik eigenlijk tot op heden totaal geen hinder van heb ondervonden. Maar goed wellicht dwing je dat ook zelf wel af?
Ook privé ging het goed. Dit jaar heb ik eindelijk mijn sport gevonden die ik de komende jaren kan gaan beoefenen. Triatlon is echt helemaal mijn ding geworden al blijf ik maar problemen houden met dat verdomde hardlopen. Maar daar ga ik komend jaar ook verbeteringen in aanbrengen. Nog een kilootje of 3 afvallen de komende periode en dan beschouw ik mijzelf fit genoeg om een aantal triatlons te gaan ondernemen. Ook heb ik afgelopen jaar het wintersporten, en dan vooral het snowboarden ontdekt en ben ook hier compleet aan verslingerd geraakt. Mijn vakanties voor de komende jaren zijn wel gepland denk ik. In de winter snowboarden, in het voorjaar en zomer triatlon en begin van het najaar ff een paar dagen zeilen. Klinkt goed toch?
Tot slot nog een andere grote verandering dit jaar, ook weer een groei proces. Ik ben namelijk verhuisd naar een ander appartement. Totaal andere omgeving, ruimte, schone lucht en mijn eigen parkeerplaats. Ook de inrichting wordt helemaal mijn smaak, lekker strak met veel zwart en wit. Geweldig gaat dit stulpje worden, ik weet het zeker.
Het enige waar ik dit jaar niet zo over te spreken ben is het bloggen. Ik heb meerdere keren dit jaar gedacht dat het gedaan was. Dat ik het gewoon niet meer kon. Ideeën heb ik genoeg. Heel veel zelfs maar het feitelijke uitwerken kwam er maar niet van. Maar dat gaat de laatste paar dagen wel wat beter. Een beetje rust, ontspanning, slaap en wil zorgt ervoor dat ik toch nog aardig het blogjaar kan afsluiten. Dit jaar is op emotioneel vlak ook redelijk vlak geweest, ik kan zelfs stellen dat ik dit jaar gewoon bovengemiddeld gelukkig ben geweest waardoor er van bloggen maar weinig terecht kwam. Misschien moet ik, om dit te voorkomen, maar meer over vrolijke dingen schrijven. Of een keertje met het openbaar vervoer naar mijn werk gaan aangezien dat vaak een grote inspiratiebron was voor verhalen. Saaie kantoren en altijd dezelfde files is niet boeiend genoeg om over te schrijven. Maar ik kan verklappen dat het komende jaar wel eens een goed blogjaar zou kunnen worden. Waarom? Geen idee, dat gevoel heb ik gewoon. Het kan wellicht te maken hebben met het thema van komend jaar: ‘Het jaar van de volgende stap’ Lekker vaag maar het gaat erom dat ik precies weet wat ik ermee bedoel en dat weet ik!
Alvast de beste wensen en al het geluk voor het nieuwe jaar!
Dec 18
Dec 17
Het jaar is nog niet helemaal afgelopen maar volgende week ga ik op vakantie en ik verwacht tussen al het apres-ski gebeuren geen nieuwe geweldige muziek tegen te komen. Dus daarom alvast de top 20. Het was een lekker jaartje waarbij een paar geweldige dance nummers zijn gemaakt, de singer-song writers van het vrouwelijke geslacht mijn hart hebben veroverd en natuurlijk het jaar van het nieuwe album van Ernst van der Pasch. Er wordt weer goede muziek gemaakt die gelukkig ook steeds meer wordt gedraaid want die Rhianna enzo kunnen me echt gestolen worden. DUs daarom hier, zoals altijd in willekeurige volgorde, mijn top 20 van 2009. Heb je zelf een andere top 20 dan kun je hem natuurlijk hier posten. Maar ik wil, eigenlijk net zoals vorig jaar nog even een extra artiest tippen die ik in de jaren ervoor over het hoofd heb gezien. Op zich was de zangeres in kwestie niet zozeer onbekend want ze was de zangeres in de triphop formatie LAMB maar nadat zij zijn opgehouden met muziek maken heeft Lou Rhodes, want zo heet ze, een tweetal solo albums gemaakt. En deze zijn zooooo mooooi echt bovenaan de frequent playlist van dit jaar. No doubt! Dus kij onder andere even hier naar…prachtig!
| Artiest | Titel | Youtube |
| Selah Sue | Raggamuffin | Klik |
| Ane Brun | Changing of the seasons | Klik |
| Marieke Jager | Like You | Klik |
| Slow Club | It doesn’t always have to be beautifull | Klik |
| She & Him | Why do you let me stay here | Klik |
| Mando Diao | Gloria | Klik |
| Matt & Kim | Daylight | Klik |
| Diane Birch | Nothing but a miracle | Klik |
| Grizzly Bear | Two Weeks | Klik |
| De Staat | Wait for Evolution | Klik |
| Kasabian | Vlad the Impaler | Klik |
| Fake Blood | I think i like it | Klik |
| Duck Sauce | Annyway | Klik |
| Caravan Palace | Suzy | Klik |
| The Prodigy | Warriors Dance | Klik |
| Ernst van der Pasch | Dieren | Klik |
| Raphael Saadiq | 100 yard dash | Klik |
| Arctic Monkeys | Crying lIghtning | Klik |
| Jon Allen | Dead mans suit | Klik |
| The Noisettes | Never forget you | Klik |
Dec 13
Wat een enorm raar weekeind. Ik ben er zelfs een beetje door van slag. Ik heb even goed moeten nadenken of ik dit verhaal wel zou plaatsen. Maar waarom niet? Ik heb me in de jaren dat ik nu blog nog niet heel erg vaak getwijfeld om iets te schrijven maar toen dacht ik aan een uitspraak die ik laatst deed. “Maar in mijn hoofd klonk het enorm grappig!” Want zo is het wel dit verhaal is namelijk enorm subjectief en enorm gedramatiseerd maar ik hoop wel grappig!
Man, man, man het kan ook nooit normaal bij Watersteef. Waar ik eerst een beetje in de put zat en helemaal klaar was met die vrouwen had ik dit weekeind ineens de andere kant van de medaille gezien. Die schijnt er altijd te zijn maar dat die zo snel en zo bizar kwam dat snap ik ook niet. Afgelopen vrijdag was het (altijd geweldige) huisfeest van Ikbenhetismij en ach, ik had een goede dag gehad op mijn werk, ik was fit en lekker ontspannen. Ik herinner nog dat ik tegen mijzelf zei dat ik gewoon lekker lol zou gaan maken en dat ik nu eens gewoon lekker sociaal gaan lopen zijn. Althans dat ging ik proberen want met veel (vaag (on))bekenden is, conform mijn persoonlijkheidsdynamiek, het redelijk gebruiklelijk dat ik me aardig teruggetrokken gedraag.
Maar goed, nu ben ik wat vrouwen betreft redelijk onhandig. Ik heb namelijk een enorm bord voor mijn kop, niet dat ik lomp ben ofzo (volgensmij niet) maar ik kan die signalen die vrouwen uitzenden een beetje lastig opvangen. Nu ik dit schrijf begin ik wel een beetje te twijfelen of ik, dat ik denk te hebben meegemaakt, ook wel echt is gebeurd. Maar goed, we zien wel.
Nu maar gewoon even met de billen bloot maar waarom ik nu zo in shock ben…ik werd namelijk door vier vrouwen tegelijk versierd. Het was echt te bizar voor woorden en ik was dusdanig verbaasd, zo leuk ben ik nou toch ook weer niet op het eerste gezicht, dat ik ook niet echt vervolgstappen heb ondernomen. Closing the deal zoals de ervaren lieden (lees players) dat zullen noemen. Ik was er teveel door van mijn à propos. En wat die vrouwen dan allemaal niet doen tegen elkaar dat is echt fascinerend om te zien. Er wordt echt strijd geleverd op een sluwe slinkse wijze. Het resulteert er wel in dat ik echt geen moment alleen sta. Is de een even een drankje halen dan grijpt de ander direct haar kans. En ik ben netjes opgevoed en misschien ook wel te goed voor deze wereld dus ik wijs ook niemand af voor een gesprek. Vraag je mij iets dan zal ik ook netjes antwoorden. Maar door de andere vrouwen wordt je enorm in de gaten gehouden en de blikken naar de dame waarmee ik sta te praten zijn vernietigend. Ik zie dat omdat ik van nature altijd observerend ben. Vandaar wellicht ook dat ik niet een stap verder ben gegaan…ik was daar mentaal niet aan toe en ik was gewoon benieuwd hoe zich dit verder zou ontwikkelen. AL klinkt dit als een schijnbare tegenstelling want zonder actie geen reactie.
Maar goed, wie weet had ik een goede dag maar wat schetst mijn verbazing de dag erna. Zit ik bij het ‘kerstfeest’ van mijn werk en ja daar valt niets te halen want iedereen is met partner behalve de bediendestaf zou nog wat kunnen zijn. En laat nu net daar een leuk meisje rondlopen. En terwijl ik mijn sinas bestel, tsja ik moet nog rijden, begint een over en weer gelach naar elkaar waarbij zelfs van haar kant ineens een knipoog voorbij komt. En weer was ik van slag. Wat is dit? Waarom eerst nooit, althans niet dat ik weet, en nu ineens meerdere versierpogingen in 48 uur tijd. Ik snap er echt helemaal niets van. Wat doe ik anders dan anders? Rook ik lekker, zat mijn haar goed? Ik snap het echt niet. Kijk, ik zit erg goed in mijn vel, had een goede dag gehad dus was ook nog eens vrolijk en elke dag win ik aan zelfverzekerdheid maar maakt dit mij dan ineens aantrekkelijk ofzo. Of ben ik eindelijk op een punt dat ik niet meer op mezelf let maar mij bewuster ben van mijn omgeving en ik dergelijke signalen opvang.
Feit blijft dat ik niet heb ondernomen qua volgende stappen, waarom niet? Damn, dat durf ik echt niet omdat ik, hoe duidelijk wellicht sommige signalen ook waren, gewoon nog steeds niet zeker weet of ik dan kans van slagen heb. Blijkbaar is failure not an option ofzo en moet iemand zich letterlijk op mij werpen om bij mij een kwartje te laten vallen. Enniewee, dit is dus wat er is gebeurd, in iedergeval in mijn hoofd. En of dit in werkelijkheid ook zo was en of anderen dit ook zo hebben beleefd weet ik niet maar dat merk ik vanzelf wel weer. Ik ga jullie op de hoogte houden want als dit iets structureels wordt dan moet ik toch echt even gaan schakelen en nadenken hoe dit nu echt komt en wat ik daarmee moet/kan. (die laatste vraag hoeven jullie niet te beantwoorden hoor hahaha).
Dec 03
Ik heb hem per slot van rekening zelf bedacht (althans dat denk ik); steek net zoveel energie in mensen als dat je terug krijgt. Zo simpel en zo waar maar dan moet ik er zelf ook wel naar leven natuurlijk. Vandaag was echt een klote dag maar misschien ook wel weer een hele mooie. Het heeft me namelijk weer inspiratie opgeleverd en denkstof waar ik weer lekker mee kan gaan worstelen. Maar toch is het wel jammer want het ging zo fantastisch goed. Het gaat eigenlijk nog steeds fantastisch goed. Ik voel me steeds zelfverzekerder in de dingen die ik doe en blijf continue mijn grenzen verleggen.
Maar ineens schoot er door mij heen dat ik mijzelf moest afvragen of mijn vrienden wel echt mijn vrienden zijn. Ontvang ik wel net zoveel energie als dat ik anderen geef? Een vrij egoïstische gedachten zo op het eerste gezicht natuurlijk maar het draagt wel bij aan mijn gevoel van geluk als ik gewaardeerd, gerespecteerd en serieus genomen wordt door mijn vrienden. De vraag stellen is in dit geval hem niet beantwoorden overigens. Ik krijg van mijzelf het signaal dat ik wel even goed moet kijken naar mijn sociale omgeving.
Gezien mijn persoonlijkheidsdynamiek (Human Dynamics…serieus lees dat boek!) ben ik niet zo’n kei met emoties. Ik kan ze heel gemakkelijk negeren en gewoon stug doorgaan. Maar dat betekend niet dat ik ze niet heb, uiten is alleen een beetje een probleem. Enige plek waar ik dat momenteel echt volledig kan is via mijn blog. Ja, en nu ik dat zo schrijf klinkt dat niet cool. Ik kan mijn diepste gevoelens eigenlijk alleen bij mijzelf kwijt. Ik durf mijn diepste gedachten eigenlijk helemaal niet zo goed te uiten bij mijn vrienden. Waarom? Weet ik eigenlijk niet, ligt dat probleem bij mijzelf? Ik denk grotendeels wel ja. Aangezien ik de mening van mijn vrienden mij heel erg aantrek zal alles wat ik tegen hen zeg en waar zij vervolgens op reageren heel dicht bij mij komen. Maar wat nu als ik er gewoon bang voor ben mijn diepste gedachten en gevoelen uit te spreken omdat ik wellicht gek gevonden kan worden of zelf uitgelachen kan worden? Vreemd eigenlijk.
En hoger en hoger wordt dat muurtje dan weer. Het ‘grappige’ is dat ik mijzelf nu bewust ben van het feit dat ik een muurtje aan het bouwen ben. Dat is lekker gemakkelijk want als ik dat muurtje afbreek dan krijg ik toch alleen maar ellende. Het gaat de afgelopen maanden op dat gebied namelijk niet zo goed. Ja, ik doel op de vrouwen. Val ik op de verkeerde? Ben ik te schijterig te zeggen wat ik voel (ja, vaak wel ja)? Laat ik te makkelijk over mij heen lopen? Genoeg vragen maar zoals het nu gaat werkt het in ieder geval niet.
Ik heb ooit eens een stuk geschreven waarin ik een film citeerde: ‘Why do I fall in love with every girl that shows me the least bitt of attention?’ En dat wordt maar weer eens bevestigd. Ik maak mijzelf gewoon veel te snel gek in mijn hoofd. En nu is die quote wel enigszins overdreven want voordat ik überhaupt iemand toelaat in de buurt van mijn directe ‘ik’ dan moet je al iets hebben bewerkstelligd hoor. Want ik kies mijn vrienden wel heel goed uit. Maar het is jammer dat wanneer ik dan mijn muurtje afbreek omdat ik voel (kijk misschien gaat het daar wel mis) dat ik me veilig voel bij deze persoon ik vrij snel wordt geraakt en achter wordt gelaten. Nou ja achtergelaten, ik werk dan iemand weer buiten mijn muur en bouw deze in record tijd weer op. Maar het lijkt erop alsof sommige mensen in staat zijn die muur keer op keer af te breken, een ravage te veroorzaken en vervolgens weer te vertrekken. En daar baal ik zo van want dat wil ik helemaal niet. Maar ben ik dan niet eerlijk naar mijzelf toe? Maak ik, omdat ik zo slecht ben met gevoelens uiten, dan van iets wat er schijnbaar niet is toch iets heel groots. Ik weet het gewoon even niet meer. Ik ga nadenken…iemand zin om mee te denken? Alsjeblieft!?!
Recent Comments