‘Wat ben jij nou in hemelsnaam aan het doen?’ Vraagt Amie terwijl ze in mijn deuropening staat.

‘Tsja..ach…voel me klote’ brom ik vanuit in elkaar gedoken positie op de bank. ‘Hoe kom jij eigenlijk binnen?’

‘Ach, ik was in de buurt en eigenlijk helemaal niet van plan om langs te komen maar volgensmij voelde ik het goed aan en heb je me nu even nodig…heb je last van je maag ofzo?’

‘Nee, ik ben alleen ineens heel erg moe en wil het liefste gewoon slapen’ zucht ik zachtjes vanachter mijn handen welke mijn hoofd bedekken.

‘Ben jij gek! Kom we gaan fietsen, het is prachtig weer joh! Kom op van die bank af’ zegt ze.

En voordat ik het doorhad zat ik op de fiets. Ze zei het op een dusdanig dwingende en zelfverzekerde toon dat ik haar zonder na te denken volgde.

‘Ik dacht dat het juist zo goed met je ging, ik lees je site nog steeds weet je en de laatste dingen die ik heb gelezen gaven mij absoluut geen reden tot ongerustheid…wat scheelt er?’ vraagt ze terwijl we rustig de wijk uitfietsen op weg naar ruimte, open weilanden met gladde oranje/rode fietspaden geflankeerd door smalle slootjes.

‘Nou, tot gister zat ik in een upward spilar of happiness’ zeg ik.

‘Een watte of hoeveel?’ vraagt ze

‘Ik zat in een opwaartse spiraal van geluk….je kunt toch wel Engels?’ voeg ik er plagerig aan toe.

‘…’

‘ Het ging gewoon heel erg goed, allemaal kleine dingetjes gingen goed en ik werd gewoon met de minuut vrolijker. Ik kon op een gegeven moment niet eens meer stoppen met lachen…heerlijk joh! Maar vanaf het moment dat ik het gedicht ‘Te’ had geschreven ging het mis.’

‘Waarom na dat gedicht?’

‘Nou, ik geloof namelijk dat ‘te’ nooit goed is. Te vrolijk incluis. Dat kan gewoon niet goed gaan.’

‘Te is inderdaad nooit goed maar men zegt dat wel vaker…maar tevreden valt daar natuurlijk niet onder’

Ik lach een beetje en zeg:’Dat ben ik niet met je eens, in mijn optiek is tevreden net zo slecht. Het impliceert een gelaten acceptatie van de huidige situatie die niet zozeer slecht is maar wellicht meer potentie of ambitie bevatte. Maar we dwalen een beetje af van het onderwerp’

‘Precies, lacht ze want je was ineens niet meer gelukkig, toch?’ vraagt ze terwijl ze me kort even onderzoekend aankijkt om vervolgens haar aandacht weer op de weg te richten.

‘Nou, zo scherp zou ik het niet willen formuleren maar er gebeurden in korte tijd allerlei kleine dingen die mij normaal gesproken niet van mijn stuk zouden brengen. Dat deden ze eigenlijk ook niet want het waren zulke minuscule dingetjes maar het zorgde er wel voor dat die upward spiral werd doorbroken. En ik was er al bang voor dat het gevoel van permanente vrolijkheid niet lang kon duren en dan komt het altijd op een vreemd moment.’

Ik pauzeer even om een slok water te drinken want hoewel het avond is is het nog steeds erg warm. Amie grijpt direct de stilte aan om te reageren.

‘Maar de spiraal is verbroken maar hoe voel je je nu dan?’

‘Ik voel me heel vreemd, een beetje verward misschien. Ken je dat gevoel dat wanneer je ergens naartoe op weg bent en je denkt te weten waar je moet zijn maar terwijl je loopt en je denkt nog een eindje onderweg te zijn kom je ineens langs je plaats van bestemming. Dat moment van verwarring maar dan permanent’ Probeer ik haar uit te leggen.

‘Hmm, dat is inderdaad een vreemd gevoel. Maar je hebt het idee dat je te snel gaat en in gedachten verderop moet zijn terwijl je wellicht vergeet in het heden te leven en te handelen?’ vraagt ze terwijl we beiden afremmen voor een vervelend liggende oude treinrail.

‘Wow, ehhm dat weet ik niet eigenlijk. Moet ik even over nadenken hoor. Ik heb namelijk niet het idee dat ik te snel ga voor mijzelf. Wel heb ik het idee dat ik in rap tempo zekerder van mijzelf wordt en mijzelf niet meer schaam voor mijn eigenaardigheden.’

‘Heb jij die dan?’ vraagt ze licht sarcastisch

‘En of, elke gek heeft zijn gebrek toch? Nee, maar ik heb het idee dat ik door mijn zekerdere gevoel mijzelf meer uitspreek en dat dit vreemd kan over komen op andere mensen, begrijp je?’

‘Ehhm ja en nee. Ik heb niet echt het idee dat jij zo heel zeker bent, een goede vriend zei mij ooit dat wanneer je denkt heel zeker van jezelf te zijn en je spreekt dit uit dat dit eigenlijk gewoon naar jezelf toe uitspreken is van je zekerheid.’

‘Je bedoeld dat ik mijzelf nu probeer te overtuigen dat ik zelfverzekerder ben terwijl ik in gesprek ben met iemand anders?’

‘Ja, dat zou best wel kunnen. Maar waarom denk je dat vreemd overkomt op anderen? Want ik snap het probleem nog steeds niet echt.’

‘Tsja, ik dacht eerst dat het lag aan mijn ogenschijnlijk zelfverzekerde gedrag dat ik hiermee mensen van mij vervreemd maar door hier met jou over te praten begin ik hieraan te twijfelen. Kijk, je weet dat ik ongelooflijk competitief ben ingesteld en ik altijd en overal de beste in wil zijn. Hiermee kan ik echter intimiderend op andere overkomen.’

‘Ja, dat heb je wel eens verteld maar wat heeft dit te maken met je huidige vreemde gevoel?’

‘Nou, ik heb het gevoel dat ik met mijn huidige gedrag mensen ook intimideer…en….’ even pauzeer ik om na te denken. ‘Nee, weet je wat het is, ik zit nu volgensmij gewoon op een kantelpunt van daadwerkelijke zelfverzekerdheid en de acceptatie hiervan naar mijzelf toe. Ik heb toch helemaal niets te verliezen? Waarom stap ik niet gewoon op iemand af en zeg haar wat ik denk….ow shit en nu heb ik mijzelf versproken.’

‘hahaha, nu komt de aap it de mouw’ gilt Amie, ‘Het gaat wederom over vrouwen, ben je nou nog steeds niet aan de vrouw’

‘Nou, nou nou zo kan ie wel weer hoor. Maar inderdaad doordat ik mijzelf steeds meer op orde heb heb ik meer oog gekregen voor mijn omgeving…laat ik het maar zo omschrijven. Maar wat ik eerder zei dat ik niets had om te verliezen is voor mij een big thing. Dat competititieve zit me erg in de weg in dit geval. Ik wil niet verliezen dus wanneer ik iets onderneem wil ik hier graag ook succesvol in zijn. Ik haat verliezen en de druk die ik mijzelf hierbij opleg zorgt er al jaren voor dat ik liever niets onderneem dan het risico loop om te verliezen.’

‘Je bedoeld een blauwtje te lopen?’

‘Ja, precies, maarja nu even nuchter bekeken, een blauwtje lopen is helemaal niet erg want dit betekend dat er eigenlijk ook niet te winnen valt en nooit heeft gevallen. Kijk, ik ben dat wel weer in staat te bedenken dat je allebei gelukkig moet zijn, dat een relatie een verrijking van je leven moet zijn en wel voor allebei. Zit dat er voor 1 van de partijen niet in zit het er feitelijk voor beiden niet in. Maar die strijd aangaan dat vermijd ik elke keer. Zelf zo erg dat ik gewoon maar excuses zoek zodra het puntje bij het paaltje komt om er maar voor te zorgen dat ik die strijd niet aan hoef te gaan en gelijkspel speel in plaats van te winnen of verliezen.’

‘ Ik geloof dat jij nu zelf snapt wat er scheelt want ik ben je een beetje kwijt.’ Zegt Amie vertwijfeld.

‘Ja, ik ben er over uit. Ik ben een sportman, ik wil graag winnen maar durfde tot op heden de wedstrijd maar niet aan. Dat moet anders….game on!’

‘Mooi zo, dan gaan we nu terug fietsen want ik begin enorme last van zadelpijn te krijgen’

En lachend keren we om en rijden rustig terug maar sprinten wel de laatste lange weg om de winst!