Ik weer op zo’n punt in mijn leven. Ik heb weer een top bereikt, althans ik vind zelf dat het een top is dus is dat zo! Ik ga weer kijken welke top ik nu kan gaan bedwingen. Een nieuwe top want ik doe liever anders dan beter. Waarom zou ik nogmaals dezelfde top gaan beklimmen maar dan beter? Daar is toch niets aan. Elke keer kom je dezelfde randen, hoeken en gaten tegen, het enige verschil is dat je nu weet hoe je je er langs kunt werken zonder teveel tijd en energie te verliezen. Beter is niet altijd beter. Anders is beter en nog leuker ook! Beter is niet beter omdat het hetzelfde is, het is geen keuze het is volgen. Anders is een keuze en dus beter. Het feit dat je voor anders kiest is maakt dat anders beter is. Anders leidt sowieso tot een keuze anders was er geen anders geweest.

Genoeg vage praat maar voor mij maakt dit heel veel sense. Ik ben niet gewoon, ik ben niet normaal en daar ben ik trots op ook. Ik ben zelf anders dus kies ik ook voor anders! Op zich moet ik mijzelf niet veel bijzonderder maken dan anderen  maar waarin ik mij onderscheid is dat ik anders durf te zijn. Ik ben anders en heb daardoor een keuze en ik neem de keuze maar het allerbelangrijkste is dat ik de consequentie aanvaard. Dat is iets wat mijn ouders mij hebben meegegeven en iets wat ik mijn hele leven mee wil nemen. Ik creëer mijn eigen keuzes, maak ze en aanvaard de consequenties (positief of negatief).

Nu ik mijn eigen leven aardig op orde heb, en daar ben ik trots op ook! Kijk ik vaker terug op wie ik ben en hoe ik zo ben geworden. Wat hebben mijn ouders mij meegegeven en wat vind ik daar zelf van. Is dat ook mijn keuze. Ik leef nu zelf, ik maak mijn eigen keuzes en hoef hiervoor niet verantwoording af te leggen mijn ouders of ik kan er zelf voor kiezen om de visie van mijn ouders aan te horen om vervolgens mijn eigen keuze te maken. En dat voelt goed! Je richt je leven in zoals jij vindt dat het beste voor jou is. Stapje voor stapje klim ik op (soms een stapje terug) op Maslow’s piramide met uiteindelijk doel, zelfverwezenlijking. Wat het precies is en hoe het voelt…dat zal ik waarschijnlijk nooit weten want volgensmij ben je je er niet van bewust als je jezelf aan het verwezenlijken bent. Het doel is voor mij ook niet heilig, ik geniet van het nastreven ervan waarvoor zou ik anders maar doorblijven gaan met klimmen. Dan zou ik na het bereiken van mijn eerste doel gestopt zijn met het nastreven. Doel is bereikt en klaar is kees. Neen! Dan begint het pas, daar waar iets eindigt begint iets nieuws. Zoals een soap serie, daar komt ook geen einde aan. Is de ene crisis bezworen dient de andere zich al aan. Het enige verschil met een soap is dat deze zich maar niet ontwikkeld maar dat is weer een ander verhaal.

Ik sta weer op zo’n punt in mijn leven waarop ik staande op de top ga uitkijken naar nieuw te beklimmen toppen. Ik creëer mijn eigen keuzes en zal deze overwegen, nemen uitvoeren ervaren en aanvaarden. Wat is het leven toch heerlijk! Niet?