Nu ik er aan terug denk komt er toch een beetje woede naar boven toe drijven. Kijk het is heel simpel, je kunt bij mij veel maken. Ik ben enigszins eigenzinnig maar als je echt met overtuigende argumenten over de brug komt ben ik ook mans genoeg mijn mening te herzien. Maar waar ik absoluut niet tegen kan is oneerlijkheid. Niet zozeer oneerlijkheid in de wereld maar oneerlijkheid tegenover mij. Laat ik het anders stellen, je kunt mij niet snel op de kast krijgen maar als je mij ergens van beschuldigd wat absoluut niet waar is dan is het hek van de dam. Je kunt dan in korte tijd je complete credibility (weet even geen goed Nederlands woord) verspelen bij mij. Onheuse bejegeningen daarmee krijg je mij niet op de kast maar daar krijg je wel een ongelooflijke scherp persoon voor terug.

In het kader van mijn persoonlijke ontwikkeling heb ik sinds ruim een jaar mijn schroom afgeworpen om vragen te stellen. Sterker nog, ik stel nu juist heel veel vragen en zie het juist als een teken van zelfverzekerdheid. Ik durf toe te geven dat ik iets niet weet en ben bereid iets aan te nemen van mensen van wie ik denk dat die het weten. Ik geloof ook dat je mensen dingen moet laten doen waar ze goed in zijn (een inkoppertje maar hoe vaak wordt dit niet over het hoofd gezien). Dus als ik iets wil weten wat ik zelf niet weet dan heb ik geen schroom om dat aan die persoon te vragen. Ik merk zelf dat ik het ook geweldig vindt als iemand iets aan mij vraagt. Ik voel mij er beter door en ik ben blij dat die persoon met zijn of haar vraag naar mij toe komt. Vind ik zo iemand dan minderwaardig of misschien zelfs dom? Neen! Die gedachte is nog nooit in mij opgekomen.

Voor de tweede keer in een jaar stel ik mijzelf de vraag: Mag ik mijzelf beter voelen dan anderen? Is daar iets mis mee? Ik geloof van niet, het volgensmij gewoon in onze genen of in onze cultuur dat wij succes nastreven. Toppen vallen immers op, dalen niet. Maar als iemand mij een vraag stelt voel ik mij op dat moment niet beter dan de ander. Juist niet, het is juist ongelofelijk slim van deze persoon dat hij of zij niet zelf het wiel opnieuw probeert uit te vinden maar kennis probeert uit te wisselen met een ander. To the point Watersteef…waar wil je met dit onsamenhangende verhaal nu heen?

Nou, waar ik dus absoluut niet tegen kan, ook al is het grappig bedoeld, dat ik een gevoel in de schoenen geschoven krijg dat, wanneer ik een vraag stel over iets waar ik zelf na lange tijd nadenken en proberen niet uit ben gekomen, ik dom ben. Dat ik er niets van bak, dat ik daar niet eerder aan heb gedacht. Wat een klote gevoel geeft dat en hoe snel maakt dit gevoel plaats voor woede! Ik laat mij niet zomaar een schuldgevoel aanpraten omdat ik iets vraag. Ik ben niet dom, dat durf ik van mijzelf te zeggen en hoe hard je ook probeert mij anders te laten denken (wellicht uit angst?) hoe scherper ik zal zijn, hoe scherper ik zal worden en hoe zakelijker ik mijzelf zal opstellen. Nu heb ik nog gereageerd door niet te reageren en slechts zonder woorden slechts een blik op te zetten van: wat lul je nou? Maar de volgende keer krijg je het te horen! Niet boos, niet direct maar gewoon op een beleefde manier (want zo ben ik opgevoed) dat ik van die toon en die wijze van bejegening niet ben gediend. Ik ben dan weliswaar nog steeds een broekie die nog maar net komt kijken in dit leven en een hoop moet leren. Dat weet ik, daar ben ik mij volledig van bewust maar daarom stel ik juist vragen….aan jou…STUPID!

NB. Overdrijven is een vak hè!Maar het schrijft zo lekker makkelijk!-

Nu zit ik al een paar uur naar mijn monitor te staren en zit ik vol goede moed te wachten op inspiratie om wat leuks te schrijven. Maar zoals een cabaretier standaard voor het blok wordt gezet doordat met aanneemt dat die persoon altijd grappig is zo voel ik mij nu even omdat ik iets wil schrijven. Het is niet zo dat ik niets heb om over te schrijven maar het lijkt wel alsof ik eerst iets moet behandelen voordat mijn hoofd ruimte heeft voor echt belangrijke zaken. De enige naam die voorbij komt is Ray Tjoep Tjoep.

Who the hell is Ray Tjoep Tjoep? Eerlijk gezegd weet ik het ook niet. Maar die vent of jochie of wat het ook mag zijn, hij spookt al een week door mijn hoofd. In eerste instantie zie ik Ray Tjoep Tjoep als een grote vent. Niet zozeer in zijn daden maar vooral qua omvang. Een meer ovaal naar vierkant neigend figuur waarbij de BMI van deze persoon hoger is dan de slotstand van de AEX van vandaag. Ray is zo’n permanent zwetende dikzak maar dat boeit hem niets want zolang ze nog Hawaï shirtjes in zijn maat maken maakt hij zich niet druk helemaal niet zolang hij nog door de deur bij de Mac past.

Maar genoeg slechte woorden over Ray, want Ray is een zeer bijzonder mens! Hij is namelijk een ras artiest. Hem zit optreden echt in het bloed, nou ja voor zover dat nog niet in zijn aderen is vast geklonterd. Hij is een dusdanige ras artiest dat hij zelfs optreedt in het café op de hoek. En al de gehele week loop ik langs het bord waarop staat vermeld dat de enige echte Ray Tjoep Tjoep aanstaande zaterdag (helaas voor de fans dit was afgelopen zaterdag) gaat optreden. Met nog ietsjes grotere letters staat erbij geschreven dat een biertje slechts 1 euro kost. Hetgeen mij niets verbaasd want ik kan inmiddels uit eigen ervaring vertellen dat Ray Tjoep Tjoep een dusdanige stem heeft dat hij zelfs de hele straat wist te bereiken dus als je in die kroeg zit dan wil je je wel volgieten met bier…zeker voor een euro want dan maak je met een beetje geluk de toegift niet meer mee.

Terwijl Ray Tjoep Tjoep zijn orkestband cd’tje aan het afwerken was stond ik in mijn keukentje nog aan mijn fiets te sleutelen. Hoewel ik al meer dan een half jaar naar dit moment toe aan het werken ben sta ik nog laat in de avond de boel te poetsen, te controleren en goed vast te draaien. En terwijl Ray onder luid gelal van dronken mensen zijn versie van ‘De Vlieger’ ten gehore brengt probeer ik de slaap te vatten. Morgen gaat het gebeuren, de afgelopen twee jaar heb ik mij nog niet zo fit gevoeld als nu en al heb ik die nacht niet veel kunnen slapen ik was er klaar voor! En hoe! Mijn allereerste (1/8^e) triathlon was een succes, een groot persoonlijk succes welteverstaan. Ik voelde mij even als Ray Tjoep Tjoep, een ras sporter dan wel te verstaan. Ik heb dit nodig! Zoveel is wel duidelijk, ik heb dat sporten gewoon in mijn bloed zitten. En al zal ik nooit meer het niveau bereiken dat ik tijdens mijn actieve zwemcarrière had, ik moet gewoon sporten, wedstrijden doen…en dan vooral met mijzelf.

Ging het allemaal van een leien dakje? Nee, natuurlijk niet, ik heb ongelofelijk vaak getwijfeld of ik het wel zou kunnen, of ik niet halverwege dood langs de weg zou liggen omdat mijn lichaam het allemaal niet meer aan zou kunnen omdat ik al te lang te weinig had gesport. Maar soms komt dat laatste zetje uit onverwachte hoek! Dat zetje kwam van mijn ouders! Nu zul je wel denken…dat is toch helemaal niet onverwacht?

Owkey en hier stop ik even…ik ga nu even niet vertellen wat ik echt allemaal denk en zou willen zeggen, dus laten we het gewoon maar bij dat ze op hun manier zorgden voor dat extra zetje. Ik ben echt een beetje trots op mijzelf dat ik dit heb geflikt en nog boven mijn eigen verwachtingen gepresteerd. Op naar de volgende triathlon, binnenkort bij een café bij u in de buurt en een BIERTJE VOOR SLECHTS 1 EURO!