Such a twat! ..Nummer van het album ‘A grand don’t come for free’ van The Streets. In de zoektocht naar een titel voor dit verhaal kwam ik al snel uit op het woord ‘twat’. Hetgeen het dichtste ligt bij het woord twit en ook nog eens goed de lading dekt hoe ik over dat gehele twitter gebeuren denk! Een twat wordt in het Engels ondermeer gebruikt om een idioot te duiden. Een idioot gebeuren dat getwitter! Gelukkig ben ik niet de enige (zie onderstaande filmpje). Serieus…kijk er even naar!

En hoe voel je je nu? Knap useless hè? Wat de hel kan het mij schelen of je net wakker bent of naar bed gaat. Of überhaupt waar je mee bezig bent! Wat je hebt gekocht! Dat boeit mij helemaal niets! Waarom ga je het dan in hemelsnaam met de rest van de wereld delen?
Jaha, kijk eerst eens even naar jezelf hoor ik al die twitteraars/twittenezen/twittwats (weet ik veel hoe jullie heten) denken. Jij schrijft toch ook dingen en plaatst het op het net zodat iedereen kan lezen wat je doet of waar je over denkt?
Jazeker, dat klopt helemaal maar ik schrijf niet over overbodige zaken, ik schrijf over die dingen waar ik om moet lachen, over nadenk, hoe ik me voel en waar ik me heel erg druk over maak! En trust me…dat past absoluut niet in 140 tekens. Twitteren gaat ook geen succes worden. Waarom? Heel simpel en nu ga ik even de oude opa uithangen!

Ik blog nu alweer bijna 6 jaar! Jawel zes jaar en dicht mijzelf wel wat ervaring toe op het gebied van bloggen en over de zin en onzin van schrijven over wat je bezig houdt. Toen bloggen in opkomst kwam enkele jaren terug schoten de blogs als paddenstoelen uit de grond! Iedereen dacht wel even een blog bij te kunnen houden waarop regelmatig berichten worden geplaatst!Guess again! Alle huidige twitter gebruikers die toen ook aan het bloggen gingen hielden het niet langen dat een paar weken uit. Verhaaltjes over het voeren van katten, saaie schooldagen etc. vlogen over het wereld wijde web en niemand vind dat leuk om te lezen! Trust me! Die blogs stierven dan ook een stille dood, een enkele volhouder daargelaten die naar nog een paar naschokken hadden met blogberichten die allemaal begonnen met: Tijd voor een nieuw berichtje, het is alweer veel te lang geleden!Geloof me, ik ben heel veel blogs tegengekomen die leuk waren om te lezen maar bij gebrek aan creativiteit en inspiratie eindigden in niets! Het is namelijk vreselijk moeilijk om écht te bloggen!

Twitteren gaat het daarom ook niet worden! Nadat je een maand lang de wereld laat weten dat je wederom deze dag ook weer wakker bent geworden gaat het toch wel heel erg vervelen! Het is namelijk geen nieuws! Dat je aan het begin van de avond gaat eten is geen nieuws want dat doet iedereen! Nu lijkt twitter heel erg populair te zijn onder topsporters en werkende mensen. Een nieuwe reden waarom het gedoemd is te mislukken. Deze mensen hebben hele saaie levens. Sporters trainen, slapen of eten alleen maar. Dit kan ik uit eigen ervaring bevestigen namelijk. Dus om die mensen te volgens is absoluut niet interessant. Ook de werkpaarden zijn volop aan het twitteren en dat is ook saai. Ze zitten namelijk allemaal in een kantoor gebouw met allemaal ‘gezellige’ collega’s die allemaal elke dag meerdere keren een kop koffie drinken! NIET BOEIEND DUS!

Ik snap niet dat mensen het idee hebben dat ze interessant genoeg zijn om met 140 tekens de wereld te kunnen boeien? Ik heb al moeite om mensen te boeien met een veelvoud van 140 tekens. De eerste 140 tekens van een normaal gesprek in de kroeg zijn ook niet interessant. Het is slechts een noodzakelijk kwaad om doorheen te komen. Pas na die eerste noodzakelijke handelingen kom je pas echt tot een doel. Een elevator pitch duurt meestal ongeveer 30 seconden. Je moet daar je idee verkopen voordat de lift de bovenste etage heeft bereikt. Ongelofelijk moeilijk en vaak ook slechts een inleiding om vervolgens tot een echt interessant gesprek te komen.

Stel ik zou nu een twitteraar zijn (en als je het nog niet zelf had bedacht dat ben ik dus never nooit niet!) en zou dit verhaal als een twit of tweet ofzo moeten beginnen dan zou ik niet verder komen dan: Such a twat! ..Titel van het album ‘A grand don’t come for free’ van The Streets. In de zoektocht naar een titel voor dit verhaal kwam ik al . Brengt de boodschap niet echt over hè? Mensen alsjeblieft, stop met dat getwitter, het is niet boeiend en als je echt iets te melden hebt ga lekker bloggen…nodig mij uit en ik kom graag op je blog kijken!