The end of the world as we know it

Het is niet mijn intentie om jullie nu heel erg bang te maken maar ik maak mij wel heel erg zorgen. Als je vanaf een afstandje de zaken eens rustig bekijkt slaat dit al snel om in lichte paniek. Het zou zo maar eens kunnen zijn dat wij aan de vooravond staan van het uitsterven van de mensheid!

Voordat jullie de telefoon pakken en denken dat ik gek ben geworden of om te onderzoeken bij welke sekte ik mijzelf heb aangesloten heb ik toch liever dat jullie gewoon even doorlezen. Ik heb wellicht gewoon iets heel erg doms gedaan maar wie weet ook wel iets revolutionairs ontdekt. Als ik ’s avonds thuis kom van mijn werk dan moet ik even ‘unwinden’ of ff lekker chillen…hoe je het maar wilt noemen. En dan kijk ik lekker dom naar ‘Take me out’. Voor hen die het nog nooit hebben gezien, dit is een dating programma waarbij 30 vrouwen worden voorgesteld aan 1 man en zij mogen door al dan niet te drukken op 1 enkele knop bepalen of ze hem ‘ok’ vinden of niet. Geweldig oppervlakkig maar heerlijk om even het verstand uit te zetten.

Om vervolgens weer te worden ingeschakeld bij de boeken van Bas Haring, deze filosoof schrijft echt geweldige boeken die vermakelijk en ook nog eens reuze inzichtelijk zijn. En laat ik nu net een link hebben gelegd tussen deze twee zaken. Leuk klinkt dat natuurlijk allemaal maar hoe en wat voor link heb ik nu tussen deze twee gelegd zul je je afvragen.
Nou, ik geloof dat de mensheid gaat ophouden met bestaan omdat wij ons simpelweg niet meer zullen gaan voortplanten. En hij die zich niet voortplant sterft uit zo simpel is dat. Naast de opgetrokken wenkbrauw wellicht ook een vragende blik dus ik ga dit uitleggen door een stuk uit ‘Voor een echt succesvol leven’ van Bas Haring te parafraseren.
Hij vertelt in het boek feitelijk hoe evolutie werkt, niet zo uitgebreid als in ‘Kaas en de evolutietheorie’ maar dit verhaal draagt wel bij aan mijn stelling. Het gaat namelijk over de vioolkrab. Dit beestje, althans het mannen exemplaar, heeft namelijk één hele grote schaar en één normale schaar. Die ene schaar is zelfs zo groot dat hij eigenlijk ook veel te zwaar is voor het beestje. Die grote schaar doet ook niets speciaals ofzo hij is gewoon groot en reuze onhandig. De enige reden waarom het vioolkrab mannetje zo’n grote schaar heeft is omdat hij daarmee de vrouwtjes versierd. En hij die vrouwtjes versierd plant zich voort en krijgt zodoende kindjes met jongetjes die één grote schaar hebben en meisjes die van grote scharen houden. Simpel copy/paste werk. Waarom de vrouwtjes op die grote schaar vallen is een raadsel maar het had ook een kleur kunnen zijn of een ingegroeide teennagel (als vioolkrabben tenen en teennagels hebben tenminste dan). Het gaat er om dat mannetjes met één grote schaar blijven bestaan en mannetjes die niet over een dergelijke grote schaar beschikken zich niet voortplanten en zodoende uitsterven. Hoe handig de mannetjes met normale scharen ook zijn, de onhandig grote schaar blijft bestaan omdat vrouwtjes dat leuk vinden etc. etc. Tot zo ver Bas Haring en zijn vioolkrab.

Gaat dit ook zo bij mensen? Ja, dat geloof ik wel ja. Wij zijn allemaal producten van eigenschappen waarover mannen beschikten en vrouwen aantrekkelijk vonden en zijn derhalve geëvolueerd in diegene wie wij nu zijn. Maar het lijkt nu grandioos mis te gaan. In de oertijd wilden de vrouwen graag echte mannen, mannen die gingen jagen en de vrouwen beschermden tegen grote mensenetende tijgers. Dat vonden de vrouwen aantrekkelijke eigenschappen aan mannen en deze planten zich voort. De sukkelige man die nog niet eens een speer vast kon houden , laat staan zijn familie kon beschermen, die stierf uit. Enerzijds omdat vrouwen hem niet aantrekkelijk vonden anderzijds omdat de vrouw en kinderen werden opgegeten door de mensenetende tijgers. Heel erg simpel. En dat die sterke, jagende en beschermende mannen nu sociaal niet heel erg ontwikkeld waren, niet invoelend waren dat maakte niet zoveel uit. De vrouwen wilde gewoon echte mannen. Dit ging eeuwen lang goed. Totdat de mensheid zich dusdanig ver ontwikkelde dat de mensenetende tijgers uitgeroeid werden. Mannen waren wellicht niet heel sociaal vaardig, ze waren wel zo slim dat ze zich bedachten dat ze zich een hoop werk konden besparen door die tijgers uit te roeien want dan konden ze meer tijd besteden aan het vangen van eten (twee vliegen in 1 klap). De primaire taken van de man verdwenen en zo hadden mannen ineens tijd om met hun vrouwen door te brengen. En nu de vrouwen niet meer beschermd hoefden te worden maar zij nog wel de mannen uitzochten die dat zouden kunnen (dat zat immers zo ingebakken in hun genen) kwamen er fricties tussen man en vrouw. De man moest ineens gaan communiceren met vrouwen, die in de loop der jaren beiden hun eigen manier van doen, laten en communiceren tussen het eigen geslacht hadden ontwikkeld. Zodoende ontstond ineens de behoefte van vrouwen naar mannen die ook konden koken, de was konden doen, kinderen opvoeden en vooral konden praten over hun gevoel. Maarja, die mannen waren in de loop der eeuwen heel erg schaars geworden. Een paar gelukkige ‘zwakkere mannen’ die wel over deze eigenschappen beschikten waren dankzij vrouwen die nu net wel op dergelijke mannen vielen maar mondjesmaat aanwezig en bijna uitgestorven. De mannen moesten dus aan de slag om aan deze vraag van de vrouw te voldoen. Maarja, de economie was inmiddels ook uitgevonden en een simpel vraag/aanbod rekensommetje deed de vrouwen leren dat deze ‘metro mannen’ enorm schaars zijn. Vrouwen gingen dus vrolijk door met zich voortplanten met mannen die wellicht iets minder jagerig waren maar nog niet de man waar ze echt naar zochten (vandaar ook de vele echtscheidingen van de laatste jaren…vrouwen zochten eigenlijk iets anders).

En terwijl ik aan het kijken was naar ‘Take me out’ zag ik allemaal jongen voorbij komen, behalve diegene die nog bij hun moeder woonden natuurlijk, die konden koken, voor zichzelf zorgen én konden praten over hun gevoelens. De evolutie kan verder dacht ik in eerste instantie maar wat blijkt, de vrouwen lijken wel verbaasd, haast geschrokken van de plotselinge inhaalslag die de mannen hebben gemaakt. Ineens zijn er ‘metro mannen’ in overvloed en geloof het of niet, de vrouwen lijken terug te vallen om hun oude gedrag. De echte man is weer gewenst. De botterik die niet praat over zijn gevoel en niet is geïnteresseerd is in koken of mode. De ene na de andere jongen wordt weggestuurd om de meest bizarre redenen. Maar de rode draad is vaak dat het niet gaat om echte mannen!

Ik voorzie een groot probleem voor de mensheid. De vrouwen en mannen kunnen elkaar niet meer vinden! Wij planten ons niet meer voort. Wij mannen hebben allemaal normale scharen terwijl de vrouwtjes nog steeds op zoek blijken naar mannetjes met één grote schaar! Ons lot lijkt bezegeld…of ik nu maar weer de sportschool inga, onder auto’s ga liggen knutselen, bier drinken en kut roepen en stop met communiceren? Hmm, neh ik denk het niet…maar ik ga ook niet meedoen met ‘Take me out’ want het kan natuurlijk ook zo zijn dat hier de uithoeken (of uitschot hoe je het ook wilt noemen) van het menselijk ras elkaar probeert te vinden. Dus dat deze types uitsterven is misschien ook niet zo erg.

Owkey en als bonus dan nog dit liedje van Ernst van der Pasch…slechte geluidskwaliteit maar daarom niet minder leuk!

Twat!

Such a twat! ..Nummer van het album ‘A grand don’t come for free’ van The Streets. In de zoektocht naar een titel voor dit verhaal kwam ik al snel uit op het woord ‘twat’. Hetgeen het dichtste ligt bij het woord twit en ook nog eens goed de lading dekt hoe ik over dat gehele twitter gebeuren denk! Een twat wordt in het Engels ondermeer gebruikt om een idioot te duiden. Een idioot gebeuren dat getwitter! Gelukkig ben ik niet de enige (zie onderstaande filmpje). Serieus…kijk er even naar!

En hoe voel je je nu? Knap useless hè? Wat de hel kan het mij schelen of je net wakker bent of naar bed gaat. Of überhaupt waar je mee bezig bent! Wat je hebt gekocht! Dat boeit mij helemaal niets! Waarom ga je het dan in hemelsnaam met de rest van de wereld delen?
Jaha, kijk eerst eens even naar jezelf hoor ik al die twitteraars/twittenezen/twittwats (weet ik veel hoe jullie heten) denken. Jij schrijft toch ook dingen en plaatst het op het net zodat iedereen kan lezen wat je doet of waar je over denkt?
Jazeker, dat klopt helemaal maar ik schrijf niet over overbodige zaken, ik schrijf over die dingen waar ik om moet lachen, over nadenk, hoe ik me voel en waar ik me heel erg druk over maak! En trust me…dat past absoluut niet in 140 tekens. Twitteren gaat ook geen succes worden. Waarom? Heel simpel en nu ga ik even de oude opa uithangen!

Ik blog nu alweer bijna 6 jaar! Jawel zes jaar en dicht mijzelf wel wat ervaring toe op het gebied van bloggen en over de zin en onzin van schrijven over wat je bezig houdt. Toen bloggen in opkomst kwam enkele jaren terug schoten de blogs als paddenstoelen uit de grond! Iedereen dacht wel even een blog bij te kunnen houden waarop regelmatig berichten worden geplaatst!Guess again! Alle huidige twitter gebruikers die toen ook aan het bloggen gingen hielden het niet langen dat een paar weken uit. Verhaaltjes over het voeren van katten, saaie schooldagen etc. vlogen over het wereld wijde web en niemand vind dat leuk om te lezen! Trust me! Die blogs stierven dan ook een stille dood, een enkele volhouder daargelaten die naar nog een paar naschokken hadden met blogberichten die allemaal begonnen met: Tijd voor een nieuw berichtje, het is alweer veel te lang geleden!Geloof me, ik ben heel veel blogs tegengekomen die leuk waren om te lezen maar bij gebrek aan creativiteit en inspiratie eindigden in niets! Het is namelijk vreselijk moeilijk om écht te bloggen!

Twitteren gaat het daarom ook niet worden! Nadat je een maand lang de wereld laat weten dat je wederom deze dag ook weer wakker bent geworden gaat het toch wel heel erg vervelen! Het is namelijk geen nieuws! Dat je aan het begin van de avond gaat eten is geen nieuws want dat doet iedereen! Nu lijkt twitter heel erg populair te zijn onder topsporters en werkende mensen. Een nieuwe reden waarom het gedoemd is te mislukken. Deze mensen hebben hele saaie levens. Sporters trainen, slapen of eten alleen maar. Dit kan ik uit eigen ervaring bevestigen namelijk. Dus om die mensen te volgens is absoluut niet interessant. Ook de werkpaarden zijn volop aan het twitteren en dat is ook saai. Ze zitten namelijk allemaal in een kantoor gebouw met allemaal ‘gezellige’ collega’s die allemaal elke dag meerdere keren een kop koffie drinken! NIET BOEIEND DUS!

Ik snap niet dat mensen het idee hebben dat ze interessant genoeg zijn om met 140 tekens de wereld te kunnen boeien? Ik heb al moeite om mensen te boeien met een veelvoud van 140 tekens. De eerste 140 tekens van een normaal gesprek in de kroeg zijn ook niet interessant. Het is slechts een noodzakelijk kwaad om doorheen te komen. Pas na die eerste noodzakelijke handelingen kom je pas echt tot een doel. Een elevator pitch duurt meestal ongeveer 30 seconden. Je moet daar je idee verkopen voordat de lift de bovenste etage heeft bereikt. Ongelofelijk moeilijk en vaak ook slechts een inleiding om vervolgens tot een echt interessant gesprek te komen.

Stel ik zou nu een twitteraar zijn (en als je het nog niet zelf had bedacht dat ben ik dus never nooit niet!) en zou dit verhaal als een twit of tweet ofzo moeten beginnen dan zou ik niet verder komen dan: Such a twat! ..Titel van het album ‘A grand don’t come for free’ van The Streets. In de zoektocht naar een titel voor dit verhaal kwam ik al . Brengt de boodschap niet echt over hè? Mensen alsjeblieft, stop met dat getwitter, het is niet boeiend en als je echt iets te melden hebt ga lekker bloggen…nodig mij uit en ik kom graag op je blog kijken!

Dark night

The dark night
Doesn’t have to be this black
Thoughts about you
Makes it more like dark blue

Dark is the night
When I slowly start to walk
Knowing that somewhere far
There is that one beautiful star

W@T3R$T33F

Through

I should have said

I wasn’t mad

But just disappointed

However that’s not even true

Knew that’s what you’d do

Ever since I started

I think you should feel bad

Not because I’m mad

But because I’m through


Echt echt

‘Zeg je wat je denkt of praat je na wat je hoort?’ De gasten van Opgezwolle zijn een van de weinige nederhoppers die ook daadwerkelijk iets inhoudelijks te melden hebben. En regelmatig schiet bovenstaande regel uit het nummer ‘Hamvraag’ door mijn hoofd. Het schijnt te zijn dat mensen op een bepaalde manier dingen onthouden. Voor sommige mensen corresponderen cijfers of letters met kleuren. Anderen leggen associaties met geuren. En ik? Ik denk alleen maar in quotes…filmquotes, songteksten of dingen die ik mensen heb horen zeggen. Waarbij mij moeder toch wel met stip bovenaan staat. Ik stap de deur niet uit of ik hoor de stem…letterlijk de stem…van mijn moeder die vraagt of ik mijn jas wel aan heb. Werd ik vroeger er boos om nu kan ik er alleen maar om lachen. Ik denk nu eenmaal zo en ik vind dat wel prettig.

Even voor de duidelijkheid, ik denk niet 100% in teksten maar ik leg veel referenties aan teksten….vandaar dat ik wellicht ook in staat ben mijn gedachten op papier te zetten. Dus jullie hebben er ook wat aan. Maar goed, dat is niet waar ik over wil spreken. Het is mij recentelijk opgevallen dat oprechtheid en echtheid echt werkt. Of eigenlijk andersom, niet echt of oprecht zijn helpt absoluut niet. Ik geloof dat heel veel mensen maar trucjes uithalen om te proberen te bereiken wat ze willen. En nu klinkt trucjes zo negatief en zo is het niet bedoeld. Mensen imiteren, we zijn niet voor niets kuddedieren. Hele industrieën leven bestaan hiervan, zoals de ‘zelfhulp’ boeken. Iemand die niet imiteert heeft toevallig iets ontdenkt dat werkt…voor hem/haar. Deze persoon weet dat de meeste andere mensen zoiets nooit zullen bereiken (de bekende 80/20 regel) maar wel graag zouden willen. Deze mensen schrijven een boek en verkopen hun trucje. Geweldig slim natuurlijk.

Ik lees deze boeken ook, daar schaam ik mij niet voor maar ik lees zie niet om het trucje te leren. Ik lees ze om inzicht te kijken hoe ik mijzelf wil gedragen. Ik kan niet opnieuw een wiel uitvinden, ik kan ook niet iemand anders zijn wiel gebruiken. Dat wiel doet het voor het doel wat zijn uitvinder ermee bedoelde. Ik moet een wiel hebben dat voor mijn doel werkt en daarvoor gebruik ik elementen van andermans uitvindingen. Maar ik pas ze niet toe om toe te passen.

Sinds ik werk ben ik al heel wat mensen tegen gekomen die trucjes doen. Als je veel zelfhulpboeken hebt gelezen dan merkt je iemand gebruik maakt van andermans wiel. Het komt niet echt, niet natuurlijk over. Dat wil misschien een paar keer werken maar al snel merkt iedereen het. Om vervolgens je doel te bereiken

Een simpel voorbeeld. Waarom zijn de topvoetbalclubs nou de beste clubs? Een beetje onlogische vraag op het eerste gezicht maar het antwoord is heel erg simpel. Deze clubs hebben hun eigen wiel uitgevonden. Trainen, stellen hun team samen en gedragen zich zoals zij dat willen, zoals voor hen het werkt. Topclubs hoor je nooit zeggen, zo gaat dat nu eenmaal in de voetballerij! Topclubs doen niet aan trucjes. Subtopclubs en daaronder…daar doen ze trucjes, ze imiteren het wiel in plaats van het zelf uit te vinden. Waarom zijn Louis van Gaal of Guus Hiddink nou zulke goede trainers…zij hebben hun eigen wiel uitgevonden en dat werkt. Waarom faalt Marco van Basten? Of gaat Bert van Marwijk falen als coach? Zij doen andermans trucjes na. Heb je Marco ooit iets vol overtuiging zien doen terwijl andere moord en brand schreeuwden? Niet echt, trucjes allemaal trucjes.

Oprecht en echt werkt absoluut. Ik geloof er in dat je beter vol overtuiging, echt en oprecht de mist ingaan zal op veel meer respect kunnen rekenen dan iemand die met een trucje succes behaald. Maar goed er zijn genoeg mensen die er succes mee behalen maar ik maak me er geen zorgen om verre van.