Zelfs in mijn eentje werd de ruimte toch even te klein. Het liefste wilde ik wegkruipen in een hoekje van de kamer maar hoewel ik alleen was kon zelfs ik het niet aanzien om iets dergelijks te doen. Want zo erg is het toch niet? Ik bleef maar tegen mijzelf zeggen dat het heel normaal is en dat iedereen daar wel eens over nadenkt. Maar ik wist al wel dat ik de komende uren niet zou kunnen gaan slapen. Dit houdt mij nu al een tijd bezig en lijkt nu op een top (of diepte) punt te zijn gekomen dat ik er niet meer omheen kan. Dat ik me er niet meer achter kan verschuilen of het van mij weg te houden door in een hoekje te gaan zitten. Ik moest door dit dieptepunt heen. Het is een gevaar, het is mijn gevaar en ik weet precies wat het probleem is en wat ik er aan zou moeten doen. Althans dat dacht ik tot dat moment. En ik was nog trots op dat ik het in mijn ogen goed deed. Het ging goed bleef ik maar tegen mijzelf en tegen anderen roepen. Uitermate goed!

Maar is dat wel zo? Aan die vraag ontkwam ik gisteravond niet. Ik moest hem aan mijzelf stellen. Je kent dat wel, je ziet jezelf terug op een foto of nog ergens op video en je schrikt je rot. Ben ik zo, doe ik zo, zie ik er zo uit? Het beeld dat je hebt van jezelf hoeft niet altijd overeen te komen met dat beeld wat je zelf hebt. Niet dat ik mijzelf heb teruggezien, of dat iemand mij een spiegel voor heeft gehouden heeft mij die vraag doen stellen. Maar juist het tegenovergestelde. Wanneer ik mijzelf een spiegel voorhoud dan zie ik wie ik wil zien, mijzelf. Maar wie houdt mij de andere spiegel voor zie ik dan nog steeds hetzelfde. En hoe vreemd het ook klinkt, ik hoop dan dat ik inderdaad iets anders zie. Dat ik het toch niet bij het juiste einde had en dat ik toch niet ben wie ik denk te zijn. Dat zou een hele hoop schelen want nu weet ik het even niet meer. Als ik echt ben wie ik ben wat doe ik dan verkeerd. Doe ik wel iets verkeerd want het gaat ook eigenlijk heel erg goed met me. Maar even lijkt de balans zoek. Uiteraard is het moeilijk om op meerdere fronten stappen te kunnen maken. Maar de balans lijkt nu even scheef. Nou ja, zo voelt het vanaf de ene kant bekeken. Maar vanaf de andere kant voelt er niets verkeerd want het gaat gewoon goed!

Kijk ik zie de wereld zoals ik die zie. Ik interpreteer dingen van buitenaf zodanig dat het binnen mijn visie van de wereld past. Dat is niet bijzonder want dat doet iedereen. Nadeel is dat je soms dingen interpreteert terwijl ze wellicht anders zijn bedoeld. Mijn wereld is helder en duidelijk. Althans dat is hij voor mij en in mijn wereld komt vaagheid en cryptologie niet zoveel voor. Je moet met mij dus ook niet aankomen met vage subliminal messages want die snap ik gewoon niet!

Maar ik dwaal een beetje af want ik lag inmiddels al een tijdje op de bank met de televisie uit en met melancholische muziek aan. Heerlijk is dat stiekem door met muziek je gevoel te kunnen versterken. Heerlijk ook omdat mijn creativiteit op zulke momenten hoogtij viert. Meestal, want gister kwam ik nergens toe. Ik kwam niet verder dan de vraag, ben ik wie ik denk dat ik ben en doe ik wat ik nu doe goed? Een vraag die je niet zo 1.2.3 beantwoord en al helemaal niet alleen. Maar goed, wie kan zo’n vraag voor je beantwoorden? Of in iedergeval je helpen het antwoord te vinden. Wie heeft daar tijd voor of zin in? Het is per slot van rekening elke keer wel wat. Ik word er soms ook een beetje moe van dat ik elke keer maar, zelfbewust als ik ben, tegen dingen aan die vragen bij mijzelf oproepen. Positief neveneffect is dat daarom de site die je nu bekijkt als meer dan vijf jaar bestaat. Maar goed, bij twijfel niets doen is één van mijn motto´s en daarom om tijd te rekken heb ik mijzelf geboden om even er tussen uit te gaan. Dingen doen waar ik in eerste instantie tegenop zie. Mijn luie ´ik´ even opbergen en dingen doen. Niet denken, even niet teveel denken en dan zien we wel weer. Daarnaast schrijven. Veel schrijven, gewoon schrijven wat je denkt en wat je vindt. Te beginnen met dit verhaal.

To be continued…