Ik vind het heerlijk om te werken. De meeste mensen zullen dit raar vinden en roepen steevast ‘ik werk om te leven’. Ik niet. Ik werk ook niet om te leven. Ik vind het gewoon leuk om te werken. Ik kan er mijn energie, creativiteit en kennis in kwijt. Wat krijg ik er voor terug? Energie, nog meer kennis en de mogelijkheid mijn brein het vuur aan de schenen te leggen. Doe ik dan werk wat mij boven de pet gaat? Nee, hoor ik leg mijzelf graag uitdagingen voor. Ik geniet ervan om de lat hoog te leggen, mijn hoofd in mijn handen te moeten rusten om maar de illusie te wekken bij mijzelf dat ik hiervan beter kan nadenken. Mooiste nog is dat het ook nog eens zijn vruchten lijkt af te werpen. Over het gehele vlak gaat het gewoon goed! Uitstekend zelfs…en dat mag ik best een keer van mijzelf zeggen aangezien ik vaak nog veel te bescheiden reageer en uitermate moeilijk complimenten in ontvangst kan nemen.

En daar sla ik precies de spijker op zijn kop. Ik word steeds bewuster van wat ik doe en wat ik denk. Ik bepaal voor mijzelf dat ik eerst in staat moet zijn trots te zijn op mijzelf. Mijzelf te complimenteren met het geleverde werk. Dat doe ik nog te weinig. Ik haal mijn drive nog teveel vanuit mijn onzekerheid, in plaats van mijn drive te halen uit nieuwe dingen ontdekken en leren. Feitelijk gezien komt het op hetzelfde neer maar de insteek is wel degelijk anders en het gevoel wat er bij komt kijken ook.

Dit geldt natuurlijk niet alleen voor mijn werk. Maar dit maakt een dusdanig groot deel uit van mijn leven dat ik er niet aan ontkom om die verbetering hier ook voor het grootste deel te realiseren. Het grootste deel van de dag ben ik bezig met mijn werk en waarom zou ik dan niet de gelegenheid aangrijpen om juist hier te experimenteren met mijzelf. Door mijzelf dingen op te leggen, te laten doen of gewoon kritisch te kijken naar wat ik zojuist heb gedaan. Het stelt mij in staat grote stappen te maken die ik zo nu en dan zomaar als gegeven aanneem waar ik tot voorkort nog niet eens over durfde dromen.

Maar ambitieus als ik ben, gecombineerd met de drive en discipline die ik van mijn topsportleven heb overgehouden wil ik nogal vaak eens te hard rennen. Te hard voor de mensen om mij heen, hetgeen op zich nog niet zo heel erg hoeft te zijn, maar een groter gevaar ligt in het te hard gaan voor mijzelf. De afgelopen twee dagen ben ik tot het inzicht gekomen dat het moeilijke inslapen en de onrustige nachten komen door een gebrek aan mentale rust. Ik droom te vaak over mijn werk, lig te vaak te piekeren over van alles en nog wat. En hoe komt dit? Ik neem niet de tijd om mijn geest even tot rust te brengen. Ben altijd maar bezig met hoger, verder en sneller en kom daardoor nogal eens in mentale ademnood.

Gelukkig is deze ademnood redelijk snel verholpen want gelukkig weet ik zelf wel wat ik hiervoor moet doen. Gewoon lekker relaxed gaan zitten, een ultiem relaxerend muziekje op en ademhalen maar. De gedachten even los laten om uiteindelijk een heerlijk gevoel van leegte en rust te ervaren. Prikkels die binnenkomen worden erkend en met rust gelaten. Mijn hoofd, mijn lijf, alles komt even tot rust. Niet alleen haalt mijn lichaam adem maar ook mijn geest maakt even pas op de plaats. En ik slaap rustiger, wordt meer uitgerust wakker en kan weer heerlijk werken, denken en bewuster spreken, luisteren en handelen. Stapje voor stapje, en allemaal in lijn met mijn doel dit jaar. Het jaar van de ‘groei’. Terwijl de economie krimpt, terwijl mensen zich angstvallig koest en stilhouden maak ik stappen. Ik wil groeien, ik wil naar die bergtop die ik voor mij zie, en eroverheen want ik weet van al die vorige bergtoppen, dat er meer zijn en nog mooiere. Waarom genieten van het uitzicht als de reis naar de top nog veel mooier is. Een uitzicht vanuit hetzelfde perspectief brengt geen blijvend geluk. Het brengt geluk bij de eerste blik. Wat erop volgt is de gedachte aan de herinnering aan dat moment en de hoop dat het ooit terug komt. Daarom loop ik door, om elke stap die ik neem weer dat geluk te ervaren van dat prachtige uitzicht dat nooit verveeld. Ik groeiiiiiiiiii!