Ik vond het prachtig! Ik was enorm geroerd door een filmpje
van iets meer dan 5 minuten waarin een ogenschijnlijk simpele vraag werd
gesteld aan een aantal voorbijgangers. Ik bleef kijken, aan de ene kant omdat ik
wilde weten wat voor liedje het nu was dat op de achtergrond speelde maar
naarmate ik het filmpje bekeek werd ik gegrepen door de vraag. Ik keek hem nog
een keer, en nog een keer. En ik raakte gefascineerd door de ogenschijnlijke
eenvoud van de vraag.

Waar zou jij morgen wakker willen worden? Een vraag die de
meeste mensen beantwoorden met een kort en krachtig: thuis in mijn eigen bed?
Anderen nemen iets meer de tijd en komen met vage antwoorden of uitzonderlijk
creatieve antwoorden maar geen slechts een enkel persoon lijkt door te hebben
dat de onderliggende vraag eigenlijk is: Ben je gelukkig?

Een simpele vraag waarop je niet zo snel een goed antwoord
op kunt geven. Grappig is dat ik eigenlijk vorige week dezelfde constatering al
had gemaakt. Ongeveer twee weken keihard gewerkt om een rapport op te kunnen
leveren met slechts 9 regels. Een eenvoudige vraag met een eenvoudig ontwerp
maar met een vreselijk complexe uitwerking. Mijn hoofd knalde zo af en toe uit
elkaar zo complex was het om een overzicht te creëren. Hier kwam ook het besef
dat ik meer moest uittekenen en dat ik op een punt kwam dat ik niet alles uit
mijn hoofd kon doen. Nu al? Ja, ik stond er zelf eigenlijk ook een beetje van
te kijken. Maar goed, simpele vragen met een ogenschijnlijk moeilijker
antwoord.

Ben je gelukkig? Ben ik gelukkig? En terwijl ik deze zin
opschrijf val ik even stil. Ik ben nu op een punt aangekomen dat ik weer even
terug moet kijken op in ieder geval het afgelopen jaar. Vrijwillig? Ja, deels
wel andere deel is omdat mijn beoordeling op mijn werk eraan zit te komen. Een
reden om die twee gelegenheden te combineren? Jazeker. Het afgelopen jaar ben
ik afgestudeerd en begonnen met werken en dat heeft redelijk wat impact op een
persoon zijn of haar leven. Van de grote vakantie die het studeren heette naar
40(of meer) uur per week aan het buffelen. Ben ik gelukkig? Nee, maar ik word
wel steeds gelukkiger. Begrijp me nu even niet verkeerd, ik ben niet
ongelukkig! Maar ik ben ook niet uitgesproken gelukkig. Het gaat goed met mij,
heel erg goed. Op mijn werk gaat het erg goed en overtref ik vooral mijn eigen
verwachtingen. Maar het afgelopen jaar heeft mijn leven voor 99% uit werken
bestaan. Was ik er niet mee bezig dan lag ik er wel op de bank van uit te
puffen. En dat vindt een lijf dat is gewend aan sporten niet prettig dus daarom
start ik op 14 juni met mijn allereerste triatlon (ja, nu echt!) 14 maart ren
ik 5km in de city-pier-city race (met collega’s), 4 april wil ik meedoen met
een zwemloop in Amersfoort en 1 juni probeer ik mee te gaan doen met een trio
team aan een kwart triatlon in woerden en augustus wordt de klapper met de Twente
triatlon tour en een kwart triatlon in Laren (Gld), als deze doorgaat
tenminste. Ik ga weer actief sporten. Dat moet ik gewoon doen om gelukkig te
zijn. Ik voel mij fitter, kan mij beter concentreren en ben weer in staat
wedstrijden mee te gaan doen. Daarnaast ga ik over enkele maanden verhuizen.
Even de rust op zoeken in de middle of nowhere in het groene hart. Hoe kan ik
lekker veel sporten en wonen op een plek waar ik het wel naar mijn zin zal
hebben.

Waar zou ik morgen wakker willen worden? Op een zeilboot,
met buiten een windkrachtje vier en een strak blauwe lucht en zeeën van tijd of
gewoon in mijn bed maar dan een half jaar later. Stap voor stap maak ik stappen
naar de inrichting van mijn eigen leven zoals ik dat wil. Ik wil mijn ambities
waarmaken, mijn dromen najagen en ondertussen lekker sporten. In een huis wonen
waar ik het wel even uit kan zingen met steeds meer spullen erin die ik erin
wil hebben, wat ik mooi vind. Was vorig jaar het jaar van de start, bevind ik
mijzelf nu middenin het jaar van de groei. Groeien naar een gelukkige,
zelfverzekerde en gezonde ik!

En dat bedacht ik mij allemaal tijdens die vijf minuten en
ik werd weer een stukje gelukkiger in mijn streven naar blijvend geluk!

Het betreffende filmpje (via):

Owja en het nummer heet ‘Don’t see the sorrow’ van Au Revoir
Simone