Ik ga niet te vaak naar concerten. Waarom eigenlijk niet? Ik
houd van muziek, heel erg zelfs maar iets lijkt met tegen te houden. Wellicht
heb ik wel teveel liefde voor de muziek. Ik kan helemaal opgaan in nummers.
Simpele nummers die enkel met een piano of gitaar waarin je ziel wordt geraakt.
Nummers die je nadat ze zijn afgelopen nog een keer wilt horen, en nog een keer
en nog harder. Liedjes die live nog mooier en beter zijn dan dat ze op de cd
klinken. Ik houd vreselijk veel van muziek, ik ga niet naar concerten omdat ik
op slag verliefd wordt op die zangeres die prachtige melodieën creëert en
hartstochtelijk zingt over onmogelijke liefdes. Ik ga niet naar concerten om ik
de zanger van dat prachtige nummer over die verbroken relatie als mijn beste
vriend ga zien. Deze mensen zorgen voor ‘stofjes’. Zoals mijn collega dat noemt
‘ stofjes’ die je een onbeschrijfelijk gevoel geven net zoals verliefd zijn of
chocolade eten. Je wilt er altijd meer van, je wilt niet dat het stopt….nooit!
Maar liedjes duren niet eeuwig, de muziek houdt op en dat is het stofje weg en wat
blijft er achter? Een vreselijke sterke behoefte aan dat ‘stofje’ dat zelfs de
cd niet meer goed kan maken. En daarom ga ik niet vaak naar concerten, de cd
verdwijnt in de kast en slechts de herinnering aan dat gelukzalige moment van
die prachtige ‘ stofjes’ blijft. Mooi verhaal natuurlijk en jullie geloven het
ook nog vast maar de waarheid is enkel dat ik gewoon niet zo van mensenmassa’s
houd.

WoW ~ Hartstocht