Ik vond het prachtig! Ik was enorm geroerd door een filmpje
van iets meer dan 5 minuten waarin een ogenschijnlijk simpele vraag werd
gesteld aan een aantal voorbijgangers. Ik bleef kijken, aan de ene kant omdat ik
wilde weten wat voor liedje het nu was dat op de achtergrond speelde maar
naarmate ik het filmpje bekeek werd ik gegrepen door de vraag. Ik keek hem nog
een keer, en nog een keer. En ik raakte gefascineerd door de ogenschijnlijke
eenvoud van de vraag.
Waar zou jij morgen wakker willen worden? Een vraag die de
meeste mensen beantwoorden met een kort en krachtig: thuis in mijn eigen bed?
Anderen nemen iets meer de tijd en komen met vage antwoorden of uitzonderlijk
creatieve antwoorden maar geen slechts een enkel persoon lijkt door te hebben
dat de onderliggende vraag eigenlijk is: Ben je gelukkig?
Een simpele vraag waarop je niet zo snel een goed antwoord
op kunt geven. Grappig is dat ik eigenlijk vorige week dezelfde constatering al
had gemaakt. Ongeveer twee weken keihard gewerkt om een rapport op te kunnen
leveren met slechts 9 regels. Een eenvoudige vraag met een eenvoudig ontwerp
maar met een vreselijk complexe uitwerking. Mijn hoofd knalde zo af en toe uit
elkaar zo complex was het om een overzicht te creëren. Hier kwam ook het besef
dat ik meer moest uittekenen en dat ik op een punt kwam dat ik niet alles uit
mijn hoofd kon doen. Nu al? Ja, ik stond er zelf eigenlijk ook een beetje van
te kijken. Maar goed, simpele vragen met een ogenschijnlijk moeilijker
antwoord.
Ben je gelukkig? Ben ik gelukkig? En terwijl ik deze zin
opschrijf val ik even stil. Ik ben nu op een punt aangekomen dat ik weer even
terug moet kijken op in ieder geval het afgelopen jaar. Vrijwillig? Ja, deels
wel andere deel is omdat mijn beoordeling op mijn werk eraan zit te komen. Een
reden om die twee gelegenheden te combineren? Jazeker. Het afgelopen jaar ben
ik afgestudeerd en begonnen met werken en dat heeft redelijk wat impact op een
persoon zijn of haar leven. Van de grote vakantie die het studeren heette naar
40(of meer) uur per week aan het buffelen. Ben ik gelukkig? Nee, maar ik word
wel steeds gelukkiger. Begrijp me nu even niet verkeerd, ik ben niet
ongelukkig! Maar ik ben ook niet uitgesproken gelukkig. Het gaat goed met mij,
heel erg goed. Op mijn werk gaat het erg goed en overtref ik vooral mijn eigen
verwachtingen. Maar het afgelopen jaar heeft mijn leven voor 99% uit werken
bestaan. Was ik er niet mee bezig dan lag ik er wel op de bank van uit te
puffen. En dat vindt een lijf dat is gewend aan sporten niet prettig dus daarom
start ik op 14 juni met mijn allereerste triatlon (ja, nu echt!) 14 maart ren
ik 5km in de city-pier-city race (met collega’s), 4 april wil ik meedoen met
een zwemloop in Amersfoort en 1 juni probeer ik mee te gaan doen met een trio
team aan een kwart triatlon in woerden en augustus wordt de klapper met de Twente
triatlon tour en een kwart triatlon in Laren (Gld), als deze doorgaat
tenminste. Ik ga weer actief sporten. Dat moet ik gewoon doen om gelukkig te
zijn. Ik voel mij fitter, kan mij beter concentreren en ben weer in staat
wedstrijden mee te gaan doen. Daarnaast ga ik over enkele maanden verhuizen.
Even de rust op zoeken in de middle of nowhere in het groene hart. Hoe kan ik
lekker veel sporten en wonen op een plek waar ik het wel naar mijn zin zal
hebben.
Waar zou ik morgen wakker willen worden? Op een zeilboot,
met buiten een windkrachtje vier en een strak blauwe lucht en zeeën van tijd of
gewoon in mijn bed maar dan een half jaar later. Stap voor stap maak ik stappen
naar de inrichting van mijn eigen leven zoals ik dat wil. Ik wil mijn ambities
waarmaken, mijn dromen najagen en ondertussen lekker sporten. In een huis wonen
waar ik het wel even uit kan zingen met steeds meer spullen erin die ik erin
wil hebben, wat ik mooi vind. Was vorig jaar het jaar van de start, bevind ik
mijzelf nu middenin het jaar van de groei. Groeien naar een gelukkige,
zelfverzekerde en gezonde ik!
En dat bedacht ik mij allemaal tijdens die vijf minuten en
ik werd weer een stukje gelukkiger in mijn streven naar blijvend geluk!
Het betreffende filmpje (via):
Owja en het nummer heet ‘Don’t see the sorrow’ van Au Revoir
Simone
Ajax spelt in shirtjes zonder kraagje! Vatte mijn zus
afgelopen week op. Ik was in een lollige bui dus stelde vast dat dit vast komt
door de kredietcrisis. Het kost minder stof en dus minder geld om shirtjes
zonder kraag te maken. Hoofdsponsor Aegon is niet voor niets een van de
slachtoffers van de dalende koersen dus moet er bij de sponsoring ook wat
worden gesneden in de kosten. De salarissen van de spelers zijn voorlopig nog
niet onderhevig aan de recessie maar op de shirts wordt al wel enigszins beknibbeld.
En er staat Ajax nog meer onfortuin te wachten. Over enige tijd zijn de
stadions half leeg aangezien supporters van geen enkele bezoekende club nog
welkom zijn. Gemiste inkomsten waardoor er nog meer kosten moeten worden
bespaard. Geld inleveren komt niet voor in de voetballerij dus zullen de
shirtjes het wederom moeten ontgelden. De opwarming van de aarde zal een reden
zijn voor de shirtjesmaker om shirts zonder mouwen te leveren. Die mouwen zijn
toch veel te warm en die stof is inmiddels onbetaalbaar geworden. Wellicht dat
dit meer vrouwelijk supporters zal trekken maar dat betwijfel ik. Ik heb er wat
mannen betreft niet heel veel kijk op maar de gemiddelde voetballer bevat nu
niet zulke sterke armen dat vrouwen hiervan opgewonden zullen raken en 90
minuten lang in extase dromen van hun favoriete biceps…ehhh club. De stokjes
die armen voorstellen zijn ook nog eens ingekleurd met inkt. Overigens met de
meest zwakzinnige tekeningen (sterretjes en cirkels vieren hoogtij). Die
gespierde armen kunnen de dames overigens wel vergeten aangezien de gemiddelde
voetballer al geblesseerd raakt bij het optillen van enig voorwerp dat zwaarder
weegt dan een voetbal of een playstation controller. Een krachthonk krijg je de
verwende jochies niet in, niet omdat ze er niet in durven maar de jonge schoolverlatertjes
kunnen het namelijk niet schrijven, of in hun TomTom intikken. Een wetenschapper
heeft namelijk ontdekt dat goede voetballers erg slim zijn, sommigen doen zelf
VWO (wereldnieuws!) en laten we aan goede voetballers in Nederland nu net een
gebrek hebben.
Over de opwarmende aarde gesproken. Ja, ik zal even uw
geheugen opfrissen, maar tot enkele weken geleden waren groen, climate change
en zuinig de enige woorden die telden. Nederland ging massaal in lelijke
hybride auto’s rijden. Wij lopen voorop in het hybride rijden lijkt het wel.
Maar denk alsjeblieft niet dat dit komt doordat wij zo begaan zijn met het
milieu. Nee, hoor Hollandse zuinigheid speelt hier de boventoon. Krenterigheid,
aasgierig want we hoeven minder bijtelling te betalen en hebben het dan best
wel over om in een foei lelijke auto te rijden (op de linkerbaan bij
voorkeur!). Die wagens zijn naast onooglijk ook nog eens vreselijk gevaarlijk.
De rijders in deze auto’s zijn voornamelijk notoire linksrijders maar hebben nu
ook nog eens een trage auto met veel te dunne bandjes waardoor het levens
gevaarlijk is wordt om ook maar in de buurt van deze ‘ groene’ auto’s te rijden.
De ironie van deze financiële crisis (kredietcrisis is zo’n
vreselijk woord om uit te spreken) of recessie of waar we ons dan ook in
bevinden is nog wel dat uitgerekend de hippie omroep Llink het eerste
slachtoffer lijkt te gaan worden van een dipje in onze groeiende welvaart. De
groene fundamentalisten zullen de komende jaren samen met dierenrechten
organisaties en hun politieke takken van het toneel verdwijnen. Iedereen tankt
momenteel weel lachend hun tank vol, maakt zich niet zoveel zorgen om de
(schandalig) gestegen energiekosten want het afgelopen jaar zijn we massaal geïsoleerd
en hangen we vol met spaarlampen.
Tot slot nog even een kritische noot aan onze regering. Ik
snap er namelijk geen reet van. Waarom moeten wij in godsnaam gaan bezuinigen?
Waarom stromen de potjes met reserves voor werkeloosheidsuitkeringen, pensioenen
en wat allemaal nog meer, nu niet leeg. In de afgelopen jaren is ons land
dusdanig gegroeid, was de werkloosheid historisch laag en is er dus voldoende
premie afgedragen om de komende jaren goed uit te kunnen zingen. Althans dat
lijk mij! Deze potjes zijn juist opgericht om mindere tijden (zoals nu) goed
door te komen zonder teveel te hoeven snijden. Wat gebeurt er met dat geld? In
wie zijn zakken verdwijnt dit? Of ligt dit nog ergens verborgen in een IJslandse
bank? Ik snap het echt niet! Waarom wordt de renovatie van die prachtwijken, de
ontwikkelingshulp en de talloze kansloze reclamecampagnes niet per direct
stopgezet en deze middelen aangewend om te investeren in het doortrekken van de
A4! Het verbreden van de A12 en de A27? Juist deze sector heeft het zwaar. Nu
is juist het moment! Niemand geeft nu even om h et milieu. Dat zeldzame
bosmuisje is minder heilig dan het behouden van je baan dus hoppa die schop
moet in de grond! Ik ben stiekem wel een beetje blij met deze crisis. Ik lijd
er persoonlijk nog niet echt onder om eerlijk te zijn. Ik heb mijn baan nog
steeds, ik heb geen koophuis dat ik veel te duur heb gekocht en aan de
straatstenen niet kwijtraak. Ik huur gewoon lekker, ben lekker flexibel. Ik ben
blij met deze crisis omdat ik echt zat werd van dat vreselijk gezeik van die
neo-hippies. Laat ze lekker uitsterven dan gaan we eens rustig kijken hoe erg
het nou echt is met de aarde als de stofwolken van dit economische dalletje
zijn opgetrokken. Dan kunnen we kijken of we in echte! Hybride auto’s gaan
rijden die er ook nog eens cool uitzien. Zullen we sowieso minder stoken want
het is toch een paar graden warmer en zorgt de aantrekkende economie voor
kansen voor echte innovaties van het milieu! Dan kan deze dag de geschiedenis
ingaan als de dag dat ik, Watersteef, het uitsterven van de Neo-hippies
aankondigde!
Ik ga niet te vaak naar concerten. Waarom eigenlijk niet? Ik
houd van muziek, heel erg zelfs maar iets lijkt met tegen te houden. Wellicht
heb ik wel teveel liefde voor de muziek. Ik kan helemaal opgaan in nummers.
Simpele nummers die enkel met een piano of gitaar waarin je ziel wordt geraakt.
Nummers die je nadat ze zijn afgelopen nog een keer wilt horen, en nog een keer
en nog harder. Liedjes die live nog mooier en beter zijn dan dat ze op de cd
klinken. Ik houd vreselijk veel van muziek, ik ga niet naar concerten omdat ik
op slag verliefd wordt op die zangeres die prachtige melodieën creëert en
hartstochtelijk zingt over onmogelijke liefdes. Ik ga niet naar concerten om ik
de zanger van dat prachtige nummer over die verbroken relatie als mijn beste
vriend ga zien. Deze mensen zorgen voor ‘stofjes’. Zoals mijn collega dat noemt
‘ stofjes’ die je een onbeschrijfelijk gevoel geven net zoals verliefd zijn of
chocolade eten. Je wilt er altijd meer van, je wilt niet dat het stopt….nooit!
Maar liedjes duren niet eeuwig, de muziek houdt op en dat is het stofje weg en wat
blijft er achter? Een vreselijke sterke behoefte aan dat ‘stofje’ dat zelfs de
cd niet meer goed kan maken. En daarom ga ik niet vaak naar concerten, de cd
verdwijnt in de kast en slechts de herinnering aan dat gelukzalige moment van
die prachtige ‘ stofjes’ blijft. Mooi verhaal natuurlijk en jullie geloven het
ook nog vast maar de waarheid is enkel dat ik gewoon niet zo van mensenmassa’s
houd.