Ik had op dat moment toch best wel een beetje houvast kunnen
gebruiken. Jammer genoeg had de pistebulley hier anders over gedacht. Elders
bleek de sneeuw harder nodig dat op de plek waar ik mij op dat moment bevond.
De dag ervoor was er niets aan de hand, het zag er zelfs hoopvol uit met een
betrekkende lucht die toch wel enige vorm van neerslag zou moeten opleveren. De
voorkeur ging uit naar een mooi vers laagje wit poeder zodat iedereen zich weer
in hogere sferen kon begeven maar niets bleek minder waar. Neerslag kwam er
maar zorgde voor nog meer ellende. Na een mooi laagje sneeuw te hebben weggeschraapte
bleek enkel een harde, verbrokkelde en spiegelgladde vlakte over. Een vlakke
vlakte waar je toch wel snelheid moet maken om beneden te kunnen komen. Beneden
komen lukte sowieso wel, al was links afslaan niet aan te raden getuige de
diepe afgrond met vrolijk uitstekende rotspunten. Een smalle, vlakke en toch
hobbelige, spiegelgladde piste schoot met ongeveer 40 kilometer per uur onder
mijn monoplankje door terwijl de tweelattigen fluitend langs mij heen schoten
deed ik verwoedde pogingen dit deel van mijn leven zo kort mogelijk te laten
duren maar niet zo kort dat het niet meer verder zou gaan aangezien ik toch wel
naar die links gelegen afgrond neigde. En voor ik het wist had ik een nieuwe
sport uitgevonden, extreme sport welteverstaan, al gaat snowboarden op je knieën
gevolgd door een tweevoudige salto denk ik geen Olympische status verkrijgen.
Ik was eigenlijk van plan om over iets vrolijks te schrijven…iets
waarvan je de spreekwoordelijke ballen uit je broek van lacht. Ik heb er ook
alle reden voor om dit te doen. Op mijn werk gaat het bijzonder goed waarbij ik
zelfs mijzelf verbaas. Ik heb een heerlijke week wintersport gehad. Mijn eerste
vakantie in tweeënhalf jaar tijd en ook nog eens komende week een aantal dagen
in de Oostenrijkse bergen spelen in het vooruitzicht. Nee, ik kan er gewoon
niet omheen dat het gewoon uitermate goed gaat met mij.
En terwijl ik dit schrijf besef ik mij ineens hoe ongelofelijk
trots ik wel niet ben geweest om mijzelf. Maar mijn valkuil komt dan weer om de
hoek kijken dat ik alles wat goed gaat voor vanzelfsprekend aanneem. Op het
moment dat ik dit schrijf besef ik mij pas hoe goed het met mij gaat. Maar
direct komt daar een vreselijk ongemakkelijk gevoel bij. Waarom? Nou eigenlijk
heel simpel, ik heb in deze week vol trotse gevoelens ook twee keer
verschrikkelijk hard gehuild.
Mijn hoofd heeft zich weer gevuld met potentieel
fantastische inspiratie voor nieuwe verhalen en gedichten en dat allemaal door
naar een tweetal films te kijken. Afgelopen dinsdag heb ik vreselijk zitten
janken om de film ‘Marley & me’. Niet omdat in die film Jennifer Aniston is
getrouwd met Owen Wilson, want ik weet natuurlijk ook wel dat dat maar nep is.
Maar de film draait volledig om Marley, een labrador die zijn leven doorbrengt
bij dit gezin. En al vanaf het moment dat Marley zijn intrede doet weet je al
hoe de film gaat aflopen. In tranen! Het deed mij beseffen hoe erg ik van
honden houd! Hoeveel ik Joris stiekem nog steeds mis en hoeveel ik geef om Jochem
waarmee ik al vanaf dag één de beste maatjes ben. Ik geloof zelfs dat op dit
moment in mijn leven mij niemand dichterbij staat dan deze vrolijke, enthousiaste
enigszins lompe Laekense herder. Marley en zijn film deed mij nog meer beseffen
hoe erg ik, of eigenlijk ieder ander mens, gehecht kan raken aan zijn huisdier.
Ik persoonlijk heb het enkel met honden. Katten doen mij niets, sterker nog, ik
vertrouw katten voor geen meter! Ze zijn eigenwijs en onvoorspelbaar en die
combinatie kan ik waarschijnlijk heel slecht mee omgaan….ook bij mensen denk
ik.
Tweede tranen moment van de week was zojuist bij het zien van
´Seven Pounds´. Het is voor de tweede keer in een jaar (na ‘The Pursuit of
Happiness’) dat Will Smith mij aan het huilen krijg. Wat een fantastisch
intrigerende film. Ik zal niets over de film verklappen want daarmee verdwijnt
alle reden om de film te gaan bekijken. Oscarwaardige film al zeg ik het zelf.
Waar ik me wel over verbaasde is dat ik in staat ben om te
huilen op het moment dat het leven naar me lacht. Vreemd is dat toch eigenlijk?
Ik kan het niet helpen te denken dat er dan toch nog iets mis is, iets wat mij
dwars zit waar ik met mijn vinger maar niet achter kan komen. Zou het dan toch
weer het verleden zijn dat mij telkens weer een stapje terug werpt op het
moment dat ik er net even niet aan hoefde te denken? Ik denk dat het wel
degelijk meespeelt. Waarom is iets wat niet kan, althans dat is wat ik mijzelf
probeer wijs te maken en me er daarom bij neer te leggen toch zo moeilijk om
vanaf te blijven. Bij kinderen en pubers werkt een verbod leggen op iets juist
als een extra aantrekkingskracht. Maar werkt dat ook bij volwassenen? Ik denk
het net zo goed…maar het gekke is dat het blijkbaar ook opgaat voor iets wat je
jezelf hebt verboden.
Het is eigenlijk best intrigerend dat ik iets wat ik graag
wil hebben maar niet heb wellicht wel zou kunnen krijgen maar het niet doe.
(Kan die zin nog vager, ik denk het niet maar ik snap in ieder geval wat ik
ermee bedoel en dat is voor nu even voldoende). Luister ik teveel naar mijn
hart, of juist teveel naar mijn hoofd. Tѐ is nooit goed! Grappig dat ik dat de
laatste tijd veel heb gebruikt in mijn verhaal naar anderen maar dat ik mijzelf
er net zo schuldig aan maak. Tis nu wel even klaar, ik heb wat van me
afgeschreven en weer wat nieuw denkvoer gecreëerd. Wellicht nog een gedichtje
en een mixje (nieuw Watersteef ding) en dan even ontspannen een biertje drinken
en dansje doen.
Ja hoor, ik ben weer terug van een welverdiende (althans dat vind ik zelf) vakantie. Voor het eerst in mijn leven op een snowboard de berg af. Of eigenlijk sowieso een berg af. En het was een grandioos succes! Snowboarden is vet, sneeuw is vet en bergen zijn nog vetter! Even uitgewaaid want het was alweer 2,5 jaar geleden dat ik voor het laatst op vakantie ben geweest. Even was ook het schrijven op. Er zat gewoon niets creatiefs meer in mijn hoofd en daar had ik een stille hoop dat ik bij terugkomst wel weer voldoende geïnspireerd zou zijn om een jaar weer volop te kunnen bloggen. En daar was het al, direct bij terugkomst, was de inspiratie daar. Wederom een gedicht en wederom over de liefde…enfin de mensen die mij kennen weten dan al wat er aan de hand is.
Vanaf mijn kant een inspirerend en verbazingwekkend goed jaar!
