Eigenlijk is het heel erg zielig. Althans zo zie ik het, maar dat is volgens mij niet de norm. Ik ben er nog niet echt over uit of dit nu een menselijk trekje, of wellicht een dierlijk trekje is. Het is in ieder geval niet heel erg chique, dat weet ik in ieder geval zeker. Ik ben namelijk redelijk vaak in mijn leven overgelopen. Voornamelijk van zwemvereniging naar zwemvereniging maar soms ook van coach naar coach of van studentenhuis naar studentenhuis. Vaak draaide het wel om het zwemmen dus wellicht kan ik niet over het algemeen spreken en enkel over hoe dat binnen het ‘dorpje’ van het zwemmen gaat. Zodra je aankondigt dat je weggaat (vaak met goede gegronde redenen zonder ruzie) dan is het vanaf het moment dat je uitspreekt een ‘outcast’. Vanaf dat punt hoef je niet meer op vriendelijkheid te rekenen. Mensen springen over in de zakelijke modus en wat er verder met jou gebeurd kan ze geen zak meer schelen. Je voelt je haast een landverrader dat je hun clubje durft te verlaten voor iets anders. Misgunnen in plaats van begrip.
Inmiddels heb ik het al zo vaak meegemaakt dat ik er niet meer van opkijk. Ik weet dat het gaat gebeuren, zorg dat ik geen ingewikkelde dingen meer hoef te regelen en hoop altijd maar dat er nog een paar mensen zijn die wel gewoon normaal tegen je blijven doen. Ik vind het geen stijl maar goed zoals ik al zei ben ik niet de norm om dat te bepalen.