Rennen is sowieso al niet mijn ding en na het fietsen over
heuveltjes in de Ardennen bleken die heuveltjes ook al niet zo’n succes. JE zou
echt gek zijn als je die twee dingen gaat combineren. En daar stond ik dan
afgelopen zondag aan de start van de zevenheuvelenloop. Vijftien kilometer op
en af (voor je gevoel voornamelijk op). Met een beetje verstand zul je denken
dat je daar natuurlijk goed voorbereid aan de start staat, maar niets was minder
waar. Twee weken lang loop ik al rond met een vervelend verkoudheidje
geflankeerd door een heerlijk ongezond kuchje. En qua sportieve activiteiten
waren er de afgelopen maanden twee stuks, de 10 km in Almere en de 100+ km in
de Ardennen op de fiets. Niet zoveel dus. Tel daarbij een oefenrondje van 6 km
de dag voor de wedstrijd en dat was de voorbereiding. Concluderend kun je
stellen dat ik niet voorbereid was.

Ik was mij er ook volledig van bewust dat ik ongetraind was
en ik wist dus ook al wel dat ik heel erg veel pijn zou gaan krijgen tijdens en
vooral de dagen na de loop. En pijn had ik inderdaad na 11 km. Hoewel de weg
vanaf dat punt voornamelijk naar beneden ging, mijn lichamelijke gesteldheid
deed hetzelfde. Dit resulteert in een prachtige finish video waarop ik aan
mijzelf kan zien dat ik niet eens blij ben de finish te passeren. Ik kon de
laatste kilometer waar een grote hoeveelheid mensen langs de kant stonden te
juichen en de klappen gewoon niet meer lachen. Ik wilde gewoon naar huis ofzo.
Dat rennen is echt vervelend. Het schiet echt niet op, maar goed ik ben gefinisht
in 1 uur 27 minuten en 11 seconden of zoiets. Niet een tijd waar ik trots op
ben maar gedurende de eerste kilometers voelde ik al wel dat het behalen van de
finish mijn grootste zorg zou zijn in verhouding tot de tijd. Zeker toen ik
mensen passeerden die langs de kant van de weg waren ingestort en in een folie
lagen gewikkeld wachtende op de ambulance. Helemaal toen er naast mij een
meisje gewoon ineen zakte. Die finish was ineens even het hoogste.

Ik heb gezworen nooit meer een dergelijke sportieve
activiteit ongetraind te ondernemen. Sinds ik ben gestopt met zwemmen heb ik
eigenlijk geen enkele activiteit goed voorbereid ondernomen. Slecht….heel
slecht. Zo was er de trioteam triatlon waar ik 1km in open water moest zwemmen
met 2 uurtjes zwemtraining voorbereiding (dat ging nog heel aardig). De 10 km
in Almere wat boven verwachting hard ging met slechts 20 km totaal aan trainingskilometers
in de twee weken vooraf. De 100+km in de Ardennen met een stel getrainde
fietskoeriers (dat ging tot 60km goed) met 20 km voorbereiding in Schiedam en
omstreken. En dan als klapstuk dan afgelopen zondag.

Tijdens het rennen voelde ik niet de voldoening die ik
altijd had/heb als ik met iets sportiefs bezig ben. De kick die ik kreeg van
een nieuw PR op mijn favoriete zwemafstand of een andere zeilboot inhalen
tijdens een kruisrak. Die kick zat er al die keren niet in. Het was vooraf een
beproeving van mijn mentale weerbaarheid, mijn doorzettingsvermogen. Het
overlevingsinstinct heeft al genoeg werk verricht de afgelopen tijd. Zo rond
kilometer 9 heb ik mijzelf gezworen nooit meer een sportief evenement
onvoorbereid te gaan ondernemen. Zeker niet wanneer er een zeker
wedstrijdelement in zit. Dan moet ik minimaal mijzelf verbazen en overtreffen
wil ik daar echte genoegdoening uit halen. Niet verbazen dat ik ongetraind toch
de finish heb gehaald maar dat ik mijn grenzen heb verlegd dat ik beter dan
ooit heb gepresteerd. Het is gewoon een klote gevoel om na 15 km rennen te
finishen met een kapot gevoel waarvan je weet dat je veel harder en beter had
kunnen rennen als je er maar iets aan had gedaan.

Rennen is wellicht een slecht voorbeeld in dit geval omdat
ik toch niet echt gemaakt ben om te rennen. Want rond de elfde kilometer heb ik
gezworen nooit meer dan 10 km te gaan rennen. Waarom niet? Tot dan vind ik het
nog wel leuk. Daarna is het niet meer cool.

Nu zijn al deze goede voornemens natuurlijk een beetje
vroeg, het is nog geen oudejaarsdag, maar ik ben al wel begonnen met trainen.
Waarvoor? Voor mijn eerste 1/8^e triatlon. Ik ben begonnen met
zwemmen. Dat kan ik goed, dat vind ik leuk en is gewoon heerlijk.

Nu ik dit zo aan het schrijven ben realiseer ik mij ineens
dat ik gister iets heel erg goeds heb gedaan. Ik heb namelijk een nieuw
appartement gevonden waar ik halverwege 2009 in ga trekken. Ik ga weg uit dat
klote Schiedam met vieze lucht etc.  Ik
ga lekker in een omgeving wonen waar ik de deur uit kan stappen en direct
lekker kan wegscheuren op mijn racefietsje en niet eerst 15 minuten van
stoplicht naar stoplicht te rollen om überhaupt de stad uit te komen.

Mijn moeder vroeg mij, nadat ik definitief een ja had
gegeven, of ik niet heel erg blij was? En het bleef stil….ik wist geen antwoord
te geven, Ik voelde mij niet blij? Ik was misschien zelfs een beetje
ongelukkig. In eerste instantie dacht ik dat het met mijn werk te maken had,
daar is ook genoeg aan de hand. Maar toen ik langs het zwembad reed op weg naar
huis zei ik tegen mijzelf. Ik ga even lekker zwemmen zo direct. En sindsdien
voel ik mij heerlijk. Ik heb voor het eerst sinds weken weer lekker geslapen.  Ik heb gewoon sport nodig zoveel is wel
duidelijk! Aanstaande maandagochtend lig ik lekker in het water denk ik…van 7-8
ff lekker zwemmen en daarna aan het werk! Top idee, al zeg ik het zelf.