Ik heb die film geloof ik wel eens gezien…een bordspel met
ineens allemaal slingerende apen rond je hoofd. Robin Williams speelt er
volgensmij een bijzondere rol in…het enige wat ik weet van de film zijn twee scènes.
Of de scènes elkaar opvolgen heb ik trouwens geen weet van maar ik weet nog dat
meneer Williams ergens in de film heel hard JUMANJIIIIIIIII roept en in de
volgende scene komen vervolgens allemaal neushoorns door het huis denderen.

Wat lijkt mij dat heerlijk om te roepen…gewoon heel hard
schreeuwen: JUMANJIIIIIIII….het bekt ook zo goed…je hoeft je niet te
overschreeuwen en zal er ook (gok ik) niet zo snel schor van worden. En soms
heb ik ook echt de neiging om dat te schreeuwen. Want ik wordt echt helemaal
gek van die stomme Hollanders. Van dat campingvolk zeg maar, dat elk jaar de
caravan achter de auto hangt om vervolgens de hele buurt waarin ze wonen tegen
te komen op dezelfde camping. Waar zij ’s avonds zich storten in het leed dat
bingo heet of hun maanden lange oefening van singstar op de ps2 ten gehore
brengen tijdens de karaoke avond. Maar als ze niet op vakantie zijn dan zijn
deze uitermate vervelende mensen terug te vinden bij de uitzendingen van Paul
de Leeuw of op zaterdagmiddag in uw plaatselijke winkelstraat. Elke zaterdag, ja,
elke zaterdag na afloop van de voetbalwedstrijd en/of ballettraining van zoon
en dochterlief.

Van die mensen die naar de huishoudbeurs gaan, of welke
andere beurs waar ze gratis sjit weggeven om vervolgens huiswaarts te keren met
tassen vol met zooi. Het zijn die mensen die wanneer ze op zaterdag in de
winkelstraat lopen meerdere keren langs een standje lopen waar ze kleine zakjes
chips weggeven of tandpasta of cruesli of wat voor teringzooi ze dan ook
weggeven! Ik weet dat je nu lacht want je kent ze…als je niet lacht maar een gevoel
van schaamte ervaart, ga dan even goed bij jezelf te rade. De allerergste types
sturen gaan niet zelf maar sturen hun kinderen eropaf aangezien je een kind niet
kan weigeren als ze met verwachtingvolle blikken in hun ogen je aan staan te
kijken en jij verlangd naar een gratis zakje chips. Het zijn die mensen die
altijd even de parfumerie binnen lopen, niet om iets te kopen maar om gewoon
even een duur geurtje op te spuiten uit de proef flessen die er staan om
vervolgens direct weer naar buiten te lopen.

Tegen die mensen zou ik, nee, heb ik heel vaak de neiging om
tegen te gaan roepen. Ik werk momenteel bij de overheid op een opdracht. Een
plaats waar zulke Nederlanders mijns inziens bovengemiddeld grote aantallen in
het wild rondlopen. Het is ook niet zo gek dat de overheid het imago heeft
hopeloos inefficiënt te zijn. Al die huishoudbeurs gangers hebben een mening en
vinden deze zelfs zo belangrijk dat dit met iedereen moet worden gedeeld en
overlegd.

Op zich heb ik daar als externe medewerker helemaal niets
mee te maken met deze mensen, ja ik heb ze wel nodig maar dat zijn meestal niet
die Hollander Hollanders. De echt krijgen namelijk al jeuk bij het horen van
het woord ‘ externe’ en vervallen dan in de zoveelste monoloog over wat er wel
niet mis is met externen wat louter gebaseerd lijkt op stereotypen.

De enige keer dat ik wel in aanraking kom met deze
campinggasten is wanneer het voedertijd is. En net als bij een lopend buffet
staan deze mensen vooraan om als eerste te kunnen kiezen uit datgene wat de
mensen achteraan ook te eten kunnen krijgen. Het is puur een soort prestige kwestie
waarin vooral de voorganger het moet ontgelden. Een instinctieve drang om zo
snel mogelijk jouw deel van je maaltijd bijeen te krijgen voordat het wellicht
ooit op zou kunnen zijn! Vorige week was de meest recente situatie waarin ik
werd geconfronteerd met dit volk. Ik stond in de rij…nou ja naast de rij maar
dat is een ander verhaal, om een dienblad en bord te pakken om vervolgens langs
de verse broodjes en de belegde broodjes te lopen. Terwijl ik in mijn ene hand
net een dienblad had gepakt strekte ik mijn rechterarm uit om een bord te
pakken. Even voor de duidelijkheid…ik stond recht voor de stapel dienbladen en
borden! En ineens verscheen met zeer hoge snelheid vanonder mijn arm een hoofd
en een uitgestoken hand om voor mij langs snel een dienblad te kunnen pakken.
Verbouwereerd bleef ik sta, draaide mij half om richting de vrouw die half
voorover gebukt stond met een dienblad in haar hand. Het enige wat ik kon doen
toen is mijn wenkbrauw optillen maar de vrouw was zo gefocust op het behalen
van twee seconden tijdwinst om zo eerder bij de kassa te zijn en een mooie voorraad
aan gratis zout en peper zakjes, mosterd en servetjes buit te maken (het blijft
een Hollander), dat ze niet eens doorhad dat ik haar verbaasd, verwonderd en
lichtelijk geïrriteerd aan stond te kijken. Wat ik het liefste op dat moment
had gedaan was het bord keihard op de grond laten vallen, op de stapel
dienbladen geklommen (het liefste met haar dienblad en als het kon hand er nog
tussen) en keihard te schreeuwen: JUMANJIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII!