Ik zou bijna zeggen, speel juist wel spelletjes met mij!
Wouw, wat kreeg ik een kick zeg afgelopen weekeind. Vooral omdat ik mijzelf
wederom heb verbaasd. Is bij het bedrijf waar ik werk dit jaar, het jaar van de
verrassing, bij mij is het het jaar van de verbazing. Ik blijf mezelf maar
verbazen met waartoe ik in staat ben. En dit keer niet verbazing in mijn werk
prestaties maar sportieve prestaties!
Ik heb het afgelopen jaar bijzonder weinig gesport. Veel te
weinig zelfs want ik voel mij eigenlijk veel prettiger als ik wel sport. Maar
wat voor sport, dat is me elke keer maar niet duidelijk. Wat voor sport past nu
bij mij? Ja, zwemmen dat snap ik maar dat heb ik nu 15 jaar gedaan en vind ik
op zich wel mooi geweest. Wielrennen? Ja, leuk op zich maar dan moet ik eerst
een nieuwe fiets hebben want deze begin ik toch wel een beetje zat te worden en
heeft zijn beste tijd wel gehad na te zijn afgeragd tijdens mijn fietskoerier carrière.
En hardlopen dan? Dat leek even mijn nieuwste ding te worden, mede na het lezen
van het boek van Dolf Jansen en daarnaast aangemoedigd door een initiatief van
mijn werk om mee te gaan doen aan de zevenheuvelenloop op 16 november.
Maar ik kan helemaal niet hardlopen riep ik keihard om
mijzelf maar vooral ook mijn omgeving voor te bereiden op een tegenvallende
prestatie van mij. Want hardlopen past niet heel erg bij mijn lijf, het is er
niet op gemaakt en daarnaast vind ik het gewoon een beetje saai. Het schiet
niet zo heel erg hard op. Ter voorbereiding op deze 15 km over Nijmeegse heuveltjes
had ik mijzelf ingeschreven voor een 10 km ren evenement in Almere afgelopen
zondag. En ter voorbereiding van deze 10 km heb ik veel te weinig getraind.
Gewoon omdat ik er geen klap aan vond dat geren. Het was een te grote drempel
om die schoenen aan te trekken en te gaan hollen. Ik gok dat ik niet meer dan 50
km heb gerend in de 2 maanden voorafgaand aan deze 10 km, waarvan de laatste 20
in de 1,5 week ervoor.
Om maar direct een antwoord te geven op de vraag welke sport
het beste bij mij past? Dat maakt volgensmij niets uit. Ik kan alles (zonder al
te arrogant te willen klinken). Ik ben gewoon gemaakt om te sporten, mijn
lichaam moet gewoon sporten want dan kom hij het beste tot zijn recht. Ik heb
geen talent om muziek te maken, geen talent om toneel te spelen of boeken te
schrijven. Ik moet gewoon sporten! Toen ik zondagochtend wakker werd en mijn
van te voren bedachte voorbereiding op de wedstrijd (qua eten, drinken en
activiteit) ten uitvoer begon te brengen voelde ik me heerlijk! Ik was er klaar
voor om 10 km gas te geven. Een klein beetje twijfel of ik fysiek echt wel in
staat was om de afstand te volbrengen was er wel maar ik vertrouwde op mijn
doorzettingsvermogen dat deze er mij wel doorheen zou slepen. En toen ik
eenmaal voor de start stond was ik er klaar voor. Ondanks de wat stramme
rechterkuit wist ik dat dit wel goed zou komen.
Het lijkt wel of er, zodra er een wedstrijdelement bij komt
kijken, een knop omgaat die het hoofd en lichaam in de (top)sport modus zet en
de daarbij horende survival modus dat koste wat kost de finish bereik moet
worden. En tot mijn verbazing liep ik de eerste twee kilometer harder dan ik
ooit had durven dromen. Dit werd direct bestraft in de kilometer erop waar mijn
hartslag hoger dan ooit probeerde mijn lichaam functionerend te houden. Maar
gelukkig wist ik te recupereren en vanaf kilometer 7 een versnelling in te
zetten die mij langs alle instortende
renners schoot. Blijkbaar zit het met mijn conditie en lichamelijke gesteldheid
wel ok. Tot mijn eigen verbazing ben ik de dagen erna uitermate goed in staat
geweest te bewegen…dat had ik namelijk ook niet gedacht. Kijk, ik heb wel pijn
in kuiten, voeten en een beetje de knieën maar het is geen slechte pijn. En ik
kan nog redelijk functioneren.
Was dit het dan? Wordt die zevenheuvelenloop in november de
laatste hardloop acties voor mij? Ik heb het heel hard geroepen maar ik heb
mijzelf zo erg verbaasd dat ik deze uitspraken toch serieus ga heroverwegen.
Toen ik zondagavond op de bank lag met een dikke linkervoet (is inmiddels wel
weer redelijk over) toen kon ik voor mijzelf geen goede reden bedenken om niet
een keer een triatlon (1/8e om mee te beginnen!) te gaan proberen.
Het hardlopen is mij namelijk dusdanig meegevallen dat ik mijzelf toch niet
kansloos acht op een dergelijk event. Het zwemmen is geen probleem. Met een
beetje training zit dat fietsen ook wel snor (met een nieuwe betere fiets
natuurlijk) en dan moet dat hardlopen ook wel te behappen zijn.
Volgensmij mijn zus (en trainingsleer kenner) kan ik zelfs
nog sneller rennen dan ik nu al deed. Als ik iets meer gebruik maak van de
informatie die mijn hartslagmeter mij verschaft dan kan ik wellicht nog harder
die heuveltjes aanvallen. Maar goed, de roes van de persoonlijke overwinning
raast nog volop door mijn hoofd en dan kun je de hele wereld aan. Ik weet ook
van mijzelf dat wanneer ik iets voor het eerst doe dan gaat het meestal super
goed waarna de keren erna het een stuk minder gemakkelijk gaat. Ach, ik zie het
wel…ik ga deze week alvast een keertje zwemmen weer denk ik, en misschien wel
fietsen. Hardlopen nog even niet want dat breken wel mijn onderbenen af denk
ik. Even herstellen en dan echt trainen voor die 15 km want dat wordt toch wel
een stukje heftiger dan 10 kilometer door de vlakke polder rennen (al ging het
ook wel redelijk op en af geregeld).
Owja, wat was mijn tijd? 52 minuten en 3 seconden! Vooraf
was het doel binnen het uur te rennen en was ik zeer gelukkig geweest met een
tijd binnen de 55 minuten. Dit overtreft dus alle verwachtingen. Oké, ik was weliswaar
69e bij de mannen maar ik geloof niet dat er veel zijn die in de 2
maanden voorafgaand aan deze wedstrijd niet meer dan 50 kilometer hebben
gerend.