Mijn collega’s vonden het een mooie gelegenheid voor taart
en daar kon ik eigenlijk niet omheen. Ik blog inmiddels al weer 5 jaar! Dat
zijn 1827 dagen en dat is best lang. Ik herinner het me nog goed dat ik op mijn
kamertje zat achter mijn nieuwe pc. Ik was boos, echt heel erg boos en daar
kwam het eerst verhaaltje ‘ Een vriend’. En toen was ik los, in de loop der
jaren heb ik een (vind ik zelf) indrukwekkend aantal verhalen en gedichten
geschreven. Soms hilarisch, soms filosofisch en vaak over liefde, vriendschap
en de dood. Maar om nu niet helemaal terug te gaan in de tijd enkel even een
terugblik of het afgelopen gebroken blog jaar.
Want het was echt een geweldig mooi jaar geweest kan ik uit
eigen ervaring vertelling. Er was genoeg over te bloggen maar ik denk dat 1
ding er toch echt bovenuit springt. De liefde! Na een aantal jaar van redelijke
rust was het afgelopen jaar echt ‘feest’. Bijna alle gedichten die ik dit jaar
heb geschreven gingen over de liefde. Over haar schoonheid, over haar
onmogelijkheid en over haar schaduwzijden. En wat heeft het afgelopen jaar mij
opgeleverd? Nou, een aantal momenten van euforie, twijfel, gemiste kansen en
machteloosheid. En nu ben ik gewoon weer terug bij af. Heeft het ook niet iets
mooi opgeleverd? Ja hoor, het mooiste wat het mij heeft opgebracht is Amie. Nu
is het wel even een mooi moment om uit de doeken te doen wie Amie is. Want ik
geloof dat de meesten het wel weten maar Amie bestaat helemaal niet. Nou ja,
dat is niet helemaal waar…ik ben een beetje Amie. Hoe is het zover gekomen?
Amie is ontstaan toen ik even niet wist wat ik moest doen en
dringend behoefte had aan rust in mijn hoofd. Dat klinkt heel erg dramatisch
maar zo erg was het ook niet maar om nu een groot monoloog af te steken leek
het mij leuker om met mijzelf in conclaaf te gaan. Als ik Amie ontmoet dat weet
ik dat ik ergens over moet praten maar wat precies weet ik nog niet. Als ik
begin te tikken weet ik absoluut nog niet hoe het afloopt. Ik schrijf wat ik
denk en daarop reageer ik (in de vorm van Amie) weer op. Zo ontstaat een soort
mono-dialoog (nieuw woord hahaha). En naast dat mijn moeder na het eerste
verhaal mij opbelde om te vragen wie Amie was en wanneer ze haar te zien zou
krijgen en waarom ze daar nog niets van wist, geloofden veel mensen dat Amie
bestond. Maar ik geloof dat inmiddels allang duidelijk is dat ze niet bestaat.
Ik ben gewoon een beetje Amie, mijn klankbord, mijn spiegel en ze is zo echt
zoals jij haar vindt.
Maar dat was niet het enige bijzondere dit jaar, ook ben ik
persoonlijker dan ooit geworden dit jaar. Nog nooit heb ik zoveel geschreven
over zoveel dingen die mij persoonlijk zijn gebeurd, die mij bezighouden of
waar ik aan werk. Het meest persoonlijke verhaal was toch wel mijn gesprek met
Amie deel 7. Dat verhaal was ook de reden dat ik wilde stoppen met bloggen maar
goddank ben ik doorgegaan! Want ik ga door, dat staat zeker vast, ik moet dit
gewoon doen. Ik denk veel, ik denk heel erg veel en soms heb ik niet de juiste
woorden en dan moet ik schrijven, soms heb ik mooie woorden en dan schrijf ik
een gedicht. Ik moet gewoon schrijven, dat hoort bij mij! Het is goed voor mij
en hoewel ik W@T3R$T33F mijn alter-ego noem is het toch wel degelijk wie ik ben
en wat ik denk. Soms met een sausje dramatiek erover maar altijd echt, eerlijk
en met gevoel.
Stiekem ben ik echt heel erg trots dat ik dit al vijf jaar
doe. Ik geniet ook van reacties van mensen, vaker persoonlijk dan via de site
maar dat maakt mij niet uit. Ik schrijf nog steeds omdat ik het zelf wil en
zelf een plek moet geven. Maar als andere mensen het lezen en het mooi vinden,
het ermee eens zijn, me begrijpen of wat ze er ook van vinden dan maakt dat het
nog meer waard om te blijven schrijven. Helemaal verbaasd maar ook geroerd was
ik toen ik van heel veel mensen (soms via via) reacties kreeg toen ik dreigde
te stoppen. Ik had geen idee dat zoveel mensen die ooit (of nog steeds) een rol
hebben gespeeld in mijn leven nog steeds actief mijn blog bezochten. Geweldig
en daarvoor dank! Ik ga lekker taart eten en op voor een nieuw blog jaar! Hiep
hiep hoera voor mij!

GEFELICITEEEEERD!! ~~@~@~@~@~@~@~@~@~@~~
Bij 5,5 jr weer gebak?