Bij twijfel, niets doen! Dat is mijn bijgebracht en predik
ook vaak tot mijn vrienden. Gewoon even pas op de plaats en even de tijd nemen
alles op een rijtje te zetten. Zoals ik onlangs nog schreef in mijn gesprek met
Amie, het is vaak even noodzaak om
de emoties uit te laten werken en daarna weer rustig verder te kijken wat nu
wijs is.

Dit klinkt natuurlijk allemaal leuk en aardig maar het is zo
grappig dat je het bij jezelf vaak vergeet. Een time-management goeroe kan in
zijn eigen tijd best een chaoot zijn en een boekhouder van een groot bedrijf
kan zijn eigen boekhouding vaak beter aan zijn vrouw over laten. En, hoe vreemd
ook, ik heb meestal in het toilet geweldige inzichten. Ook in mijn werk kom ik
vaak met een originele aanpak terug om mijn probleem waar ik daarvoor mee was
vastgelopen, vanuit een nieuw perspectief te bekijken. Maar zo ook 5 minuten
geleden. Ik zat op het toilet, gewoon omdat ik moest, en ineens schoot door
mijn hoofd. Bij twijfel, niets doen!

Waarom moet ik niets doen en waarom twijfel ik? Ik weet het
eerlijk gezegd niet maar er heeft zich weer een onrust van mij meester gemaakt
zoals ik enkele maanden terug ook
had. Na het afronden van mijn studie wist ik even niet meer of ik nu links of
rechts af moest gaan. Maar nu is het volgensmij niet werk gerelateerd (kan mijn
baas ook weer gerust ademhalen ) maar meer in de persoonlijke sfeer. Mensen
die mijn blog een beetje bijhouden hebben gemerkt dat er in korte tijd een hele
hoop is gebeurd. Van mooie gedichtjes over de liefde naar zielige (haast onbegrijpelijke) verhalen over emoties
en mijn eigen persoonlijke amie. Een
beetje een emotionele rollercoaster was het zeker. En leek de impact in eerste
instantie wel mee te vallen (behalve de eerste schok natuurlijk) heeft er nu ineens
weer een onrust zich van mij meester gemaakt. Ik weet het gewoon even niet.
Mijn gedachten schieten van links naar rechts maar geen moment heb ik de rust om die gedachten eens goed uit te
laten kristalliseren. Waar draait het allemaal om? Ik heb geen idee maar ik
denk dat het allemaal draait om de vraag of ik het kan opbrengen vrienden met
iemand te zijn waar ik tot voorkort in een razend tempo gevoelens voor heb
gekregen en die ik in een mum van tijd volledig durfde te vertrouwen?

Een niet al te simpele vraag dat kun je denk ik wel beamen.
Maar het antwoord daarop weet ik gewoon niet, ik weet niet of ik dat kan. Ja,
ik kan het wel, ik kan mij zeker als een goede vriend opstellen en gedragen
maar ik vraag mij dan af wat dit met mij doet. Met mijn gevoelens die, ik kan
daar gewoon niet omheen, nog steeds wel aanwezig zijn. Maar dat is ook niet zo
gek, want dat heb ik bij al mijn vroegere cruches, daar zal ik altijd gevoelens
voor blijven houden en ik gok dat iedereen dat wel zo heeft. Maar geen van die
eerdere cruches zijn goede vriendinnen geworden/gebleven…dat gaat gewoon zo, je
verliest elkaar gewoon een beetje uit het oog. Maar dit is een andere situatie,
zoals elke situatie altijd net even anders is. Ik zit nu gewoon met deze vraag
omdat deze nu speelt. Ik weet het gewoon even niet, ik twijfel…dus ik doe even
niets. Ik wacht gewoon tot mijn gedachten weer in het gareel zijn en dat ik
rustig met mijzelf in ‘ discussie’  kan
(ooow klinkt dat schizofreen of wat?). Wellicht heeft de vraag wel een
zelfoplossend antwoord in zich wie weet. Ik wacht gewoon even af en ga op zoek
naar de rust…mijzelf kennende na bijna 5 jaar bloggen (a.s. donderdag is het
feest!) helpt dit verhaal al een heleboel!