Wat maakt dit vak nou zo mooi? Waarom zou ik ervoor kiezen?
Ja, daar sta je dan even met je bek vol tanden als je zo’n vraag krijgt. Want
eigenlijk is het gewoon in zijn geheel een mooi vak. Niet dat het mijn
droombaan is, ik geloof ook niet dat die bestaat. Ik zal dit absoluut niet de
rest van mijn leven blijven doen. Ik wil ook absoluut geen specialist worden op
dit gebied maar het is een geweldige omgeving om te werken.

Ik gaf dan ook als antwoord dat ik het gehele proces dat je
doorloopt geweldig vind. Het vraagt gewoon heel veel van je inlevingsvermogen,
denkvermogen en analytische capaciteiten.  Ik heb al eens eerder geschreven dat ik het
liefste gewoon echt moeilijk dingen te doen krijg. Complexe problemen, daar
leef ik van…dat vind ik echt helemaal geweldig. Er zit echter wel een nadeel
aan. Ik droom inmiddels regelmatig van mijn werk. De problemen die ik moet
oplossen zijn dusdanig complex voor iemand zonder ervaring dat het een hele
hoop denk capaciteit vergt gedurende de dag.  Het meest fantastische vind ik trouwens dat je
twee dagen volledig geconcentreerd bezig bent met het uitzoeken van een
geweldig complex probleem en dat de oplossing hiervan ligt in iets ‘ kleins’
als een vinkje dat aan of uit moet staan. Ik snap dat dit wel heel erg sullig
klinkt maar doordat de processen zo complex zijn maakt een simpel vinkje een
verschil van een paar miljoen euro meer of minder op je rapport. Geweldig toch?

Het verbaasde mij trouwens ook niet dat toen ik weer eens om
half 10 ’s avonds omviel van vermoeidheid dat dit wellicht wel heel veel
vraagt. Maar ik vindt het gewoon geweldig dus dat ik daardoor net die film niet
af kan kijken interesseert me eigenlijk helemaal niets. Lekker slapen, niets
mis mee. Maarja dan komen die dromen. Dromen waarin ik complete queries schrijf
over alledaagse problemen, de rijen bij de supermarkt, mijn toekomstige
racefiets of persoonlijke relaties. Joins leggen tussen gebeurtenissen die de
afgelopen tijd hebben plaatsgevonden en een mapplet maken van dat ene complexe
probleem.  

Geïrriteerd word ik dan wakkere want eigenlijk wil ik gewoon
slapen. Maar het hoort er eigenlijk gewoon bij. Die denkkracht die ik overdag
gebruik is net niet voldoende dus draait hij ’s nachts door op volle toeren om
alle randvoorwaarden en vergeten elementen in kaart te brengen. Met als gevolg
dat ik ’s ochtends tijdens het strijken van mijn overhemd de oplossing weet
voor dat complexe probleem dat de avond ervoor nog voor onmogelijk was
uitgemaakt (echt gebeurd!). Ik roep daarom ook altijd dat ik ’s ochtends productiever
ben dan ’s middags, maar dat gaat wellicht niet helemaal op.  Feitelijk ben ik de gehele dag productief…inclusief
de nacht maar doordat ik in de nacht de ongebruikte hersencapaciteit
beschikbaar heb om de overige informatie te ‘ processen’) lijkt het alsof ik ’s
ochtends heel effectief ben.  Grappig
eigenlijk vindt je niet? Het nadeel van dit gebeuren is dat dit niet een
continue proces is. Na een onrustige nacht vannacht en het vinden/beseffen van
de oplossing ben ik nu dus totaal a-productief. Er komt nu gewoon even niets
gemakkelijk uit mijn hoofd, want dat vergeet ik er nog bij te zetten. Die denkcapaciteit
is namelijk gedurende de periode dat het wordt gebruikt extreem snel. Sneller
dan gemiddeld weet ik een dergelijk probleem te tackelen maar als een soort
super hero (althans zo voel je je maar goed dat heeft weer een beetje te maken
met het verhaal ‘succes went’) na het uitvoeren van je ultieme
aanvals/verdedigings move ben je gewoon even uitgeschakeld en moet je weer
opnieuw herstellen om te kunnen presteren. Gewoon een soort golfbeweging tussen
super zijn en gewoon presteren. Niets mis mee gewoon een soort feit en wel
geinig om dat te beseffen. Maar goed, nu weer terug aan het werk, op naar het
volgende complexe probleem. En naar een volgende droom…