‘ Goh, ik dacht eigenlijk dat we waren uitgepraat!’ roept ze
nog voordat ze mij gedag heeft gezegd. ‘ Hoi’ zegt ze vervolgens op een
plagerige toon als ze merkt dat ik er nog niet heel erg om kan lachen.

‘Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook dat gevoel had. Feitelijk
weet je alles al van me en vooral ons laatste gesprek was wel een aardige
drempel waar ik overheen ben gestapt waardoor ik alweer dichterbij ben dan ooit
met het overwinnen van dat punt. Maar goed, zullen we eerst maar gewoon
instappen?’

‘ Ja, dat is goed’ zegt ze,’het staat zo slordig als de
trein zonder ons vertrekt.’

‘ Precies, maar hoe gaat het met jou?’ vraag ik beleefd.

‘Je hoeft niet te vragen hoe het met mij gaat, daar is niet
zoveel verandering in gekomen sinds onze laatste ontmoeting. Jij wilde graag
weer afspreken dus vertel jij het maar!’ 
kaatst ze de bal volledig terecht terug.

‘Ja, dat is waar’ zeg ik terwijl ik me stiekem een idioot
voel want dat ze dat zou zeggen had ik natuurlijk van mijlen ver kunnen zien
aankomen. Ik neem plaats in de niet al te comfortabele stoelen van wat door
moet gaan voor een intercity. Het is heel erg laat en al bijna donker. Ik heb
geen idee welke trein we zijn ingestapt maar goed ik zie wel waar ik terecht
kom. We zijn in iedergeval alleen in de coupe en kunnen dus in alle rust met
elkaar praten.
Ik begin mijn verhaal: ‘Na afloop van ons laatste gesprek, je hebt het vast
gelezen, voelde ik mijzelf opgelucht en er was een last van mijn schouders afgevallen.
Ook voelde ik mijzelf heel erg trots. Jij was één van de eersten die tegen mij
had gezegd dat ik trots op mijzelf kon zijn vanwege alles wat ik heb gedaan om
mijzelf te verbeteren. Nog nooit had iemand dat tegen mij gezegd. Ik begin nu
ik dit zo schrijf zelfs te twijfelen of het vertellen van mijn verhaal of jouw
compliment mijn zo’n goed gevoel had gegeven. Maar goed, dat is een andere
discussie. Ik dacht echt dat wij elkaar nooit meer hoefden te spreken. Ik had
mijn eigen, enige echte Amie gevonden, dacht ik.’

‘Huh, hoe bedoel je? Je eigen enige echte Amie? Je bedoelt
gewoon een meisje?’ vraagt ze.

‘Wat is dat nou weer…gewoon een meisje? Is dat zo bijzonder
dan? Dacht je dat ik homo was ofzo?’ werp ik de vraag terug.

‘Neej, zo bedoel ik het niet, maar ik snap niet wat je
bedoeld met je eigen, enige echte Amie.’ Zegt ze.

‘ Nou,  ja, dit is een
beetje ingewikkeld om uit te leggen. Maar wat wij hebben is heel erg bijzonder,
ik ken je nauwelijk maar ik kan je echt altijd en overal over lastig vallen en
we praten over van alles en voornamelijk over mij.’

‘En dat vindt jij fijn als het allemaal om jou draait?’
vraagt ze met verbaasde blik.

‘ Nee joh, nee dat absoluut niet, maar ik voel me zo veilig
en vertrouwd en begrepen bij jou dat ik gewoon alles durf te vertellen en te
vragen. En het leek erop dat ik mijn eigen, enige echt Amie had gevonden
waardoor ik nooit meer met jou hoefde af te spreken en alles bij haar kwijt zou
kunnen. Je had zelf ook al het gevoel dat wij ons laatste gesprek hadden
gevoerd en het leek een geweldige timing dat nou net ineens zij in mijn leven
terecht kwam. Een smooth transition zeg maar.’

Ze is even stil en kijkt naar buiten waar het ene weiland na
het andere voorbij raast.

‘Je spreekt de hele tijd in verleden tijd en ik maak hieruit
op dat het toch niet zo bleek te zijn?’ zegt ze terwijl ze een beetje bezorgd
mijn kant op kijkt.

‘Wouw, je slaat de spijker op zijn kop. Wat mij betreft was
het geen verleden tijd geworden maar goed, je kunt zulke beslissingen niet
alleen nemen.  En daar wil ik het verder
even bij laten.’ Ik voel mijzelf weer volschieten dus ik kap het geheel maar
af.

‘Maar waar wil je het dan over hebben?’ vraagt ze direct na
afloop van mij zin.

‘Emoties’ zeg ik.

‘Emoties?’ echoot ze terug.

‘Ja, emoties ja, en dan vooral de niet zulke fijne. Weet je,
dat vind ik zo irritant aan mijzelf. Ik kan nooit volledig geëmotioneerd zijn
besef ik me nu. Ook toen naar buiten kwam dat mijn eigen, enige echte Amie niet
waar bleek te zijn. Ik heb zitten janken, echt keihard, redelijk ongekend voor
mijzelf maar ik was mij er volledig bewust van. Het voelde heel raar, de ene
kant van mij was gewoon echt geschrokken en verdrietig, de andere kant van mij
stond op een afstand naar me te kijken naar wat ik deed en dacht.’

‘Wow, dat klinkt freaky…naar jezelf kijken wanneer je  zelf iets aan het doen bent? Moet ik me
zorgen maken om je? Vraagt ze met haar ene wenkbrauw opgetrokken.

‘Nee, natuurlijk niet,’ zeg ik lachend, ‘ maar het is wel zo
zoals ik het ervaren heb…achteraf. Het is namelijk schokkend om te zien hoe
anders je gaat denken in emotionele toestand. Je vindt jezelf de zieligste
persoon op aarde, je bent de enige die er toe doet, je denk alleen maar aan
jezelf. Je gedachten die altijd, of nou ja, bijna altijd helder zijn, zijn nu vertroebeld.
Alsof je ratio met je tranen mee naar buiten stromen. Jou achterlatend met niet
dan ondoordachte, onrealistische en onechte gedachten. Een fout die ik toen heb
gemaakt is om toen met haar te gaan praten.’

‘Hoezo een fout? Het is toch heel lief van haar dat ze
vraagt hoe het met je gaat?’

‘ Ja, dat is ook zo, maar ik, die meestal redelijk normale
dingen zeg, althans dat vind ik zelf, begon nu die ondoordachte, onrealistische,
onechte en vooral egoïstische dingen zeggen. Ik was de zieligste persoon op
aarde. En dat irriteerde mij, want ik was niet wie ik ben en al helemaal niet
wie ik wilde zijn en had geen controle over mijn gedachten, handelingen en
uitspraken.’

‘En dat vindt jij irritant? Ben jij een controlfreak ofzo?’

‘Nou, misschien wel een beetje ja, niet over anderen maar
vooral over mijzelf.’ Antwoord ik

‘Maar iedereen heeft dat toch als hij of zij geëmotioneerd is.
Dan ben je gewoon even verminderd toerekeningsvatbaar. Heel gewoon hoor! Heb ik
ook last van.’ Bekent ze.

‘Ja, ik geloof ook wel dat dat anderen daar ook last van
hebben maar irriteert jou dat niet dan? Heb je geen spijt van de dingen die je
op dat moment heb gezegd? Ik heb altijd mijzelf ingeprent dat wanneer ik
emotioneel ben dat ik dan even pas op de plaats moet maken. Niets doen, niets
zeggen totdat ik weer kalm ben en weer helder kan nadenken.’

‘Ik weet eigenlijk niet of ik dat irritant vindt, als ik geëmotioneerd
ben, dan ben ik geëmotioneerd…so be it. Ik ga vervolgens niet nog even naar
mijzelf zitten kijken hoe ik geëmotioneerd zit te wezen. Ik geloof….’

Even houdt ze op met praten. Ik kijk naar de deur van de
coupe maar er is geen conducteur die kaartjes wil knippen. Maar ze vervolgt
haar verhaal.

‘…nee, dit ga ik niet zeggen.’

‘Ho, wacht…nee dat gaan we niet doen! Wat wilde je zeggen…nu
wil ik het weten ook!’ bijt ik haar toe.

Ze schrikt een beetje van mijn toon en lijkt even te zoeken
naar de juiste woorden.

‘Nou, ik dacht, als je in staat was naar jezelf te kijken
terwijl je in een emotionele toestand verkeerd, hoe geëmotioneerd was je dan
eigenlijk. Het lijkt mij onmogelijk wanneer je echt geëmotioneerd bent dat je
dan in staat bent om andere dingen te doen….je bent dan geëmotioneerd en that’s
it.’

‘Hmm, interessant, zo had ik er nog niet bij stil gestaan…wow…dit
is shocking eigenlijk. Ik weet nu eigenlijk even niet meer wat ik moet zeggen.’

Ik was even uit het veld geslagen en heb gedurende een half
uur apathisch voor me uit zitten staren.

‘Nou,’ zeg ik terwijl amie zich rot schrik want ik begin
ineens weer te praten, ‘ ik denk dat ik zo bewust naar mijzelf heb gekeken wat
ik deed omdat ik nog nooit in een dergelijk situatie heb gezeten. Normaal was
ik degene die de beslissing nam of iemand wel of niet mijn Amie is. Maar dit
keer had ik dus geen controle en dat was nieuw voor me. Dat neemt niet weg dat
ik echt geëmotioneerd was. Maar blijkbaar stond ik verbaasd van mijzelf dat ik
zo geëmotioneerd was.’

‘Ja, dat zou best kunnen ja’ zegt ze licht mompelend.

En wederom viel er een lange stilte…daar zaten we dan,
wederom met elkaar te praten terwijl we er eigenlijk klaar mee waren. Alles
leek gezegd maar er is blijkbaar meer …