Succesvol zijn is leuk, succes hebben is fantastisch maar succes
went ook. Toen ik nog zwom had ik periodes dat wanneer ik het water in sprong
er gegarandeerd een persoonlijk record op het bord kwam te staan. Een heerlijk
gevoel natuurlijk maar je went eraan. Je weet op een gegeven moment bijna zeker
dat je weer sneller zal gaan dan daarvoor. Maar dat kan niet altijd maar zo
doorgaan. Af en toe zit er wel eens iets tegen, ben je niet helemaal fit of wil
het gewoon echt niet lukken. En dan zwem je geen persoonlijk record. En dat is
heel erg vervelend, nou ja…het voelt heel erg vervelend. Je voelt je even
teruggeworpen, dat euforische gevoel van onoverwinnelijkheid waar je in de loop
der tijd zo verslaafd aan bent geraakt is er dan gewoon even niet. En daar kun
je ziek van zijn…ziek van teleurstelling.

Sinds ik ben begonnen met werken ging het gewoon heel erg
goed. Buitengewoon goed! Ik hoefde maar naar iets te kijken of ik snapte het,
loste het op of wat er dan ook nodig was (een beetje opgeklopt hé maar het ging
gewoon echt heel erg goed). Ik voelde me onoverwinnelijk en kon alles en
iedereen aan. Ik blaakte van het zelfvertrouwen en achtte mijzelf in staat
alles te kunnen. Tot gisteren, gisteren was het moment wat ik al zo vaak hem
meegemaakt tijdens mijn actieve zwemcarrière. Het lukte gewoon even niet, ik
zag de logica niet en ik had het gevoel dat ik tegen de grenzen van mijn
kennisgebied aanliep. Op zich is dat niet zo’n probleem maar als je probleem of
eigenlijk het oplossen daarvan essentieel is voor het oplevermoment van de
volgende dag dan gaat ben je daar toch iets minder relaxed onder. En dat was ik
ook gister. Het euforische gevoel was weg, zelfvertrouwen slonk naar onzekere
proporties en de heldere blik was gehuld in een mist van vaagheid. En ik was
daar goed ziek van kan ik je vertellen. Verliezen is sowieso niet leuk maar
verliezen van jezelf is nog veel minder leuk. Gelukkig sta je er in je werk
niet alleen voor en zijn er genoeg collega’s met veel meer kennis en veel meer
ervaring die je graag helpen. Gelukkig heb ik inmiddels niet meer de neiging
niets te vragen aan mensen. En ik moet ook niet vergeten dat ik nog maar enkele
maanden aan het werk ben. Ik ben nog maar een broekie.

Daarnaast is een tegenslag vaak goed. Het maakt je weer
scherp, zet je weer met beide benen op de grond en al lijkt het even alsof je
afglijdt van de stijgende lijn waar je op zat maar het is in feite enkel even
een stukje vlak waar je kunt recupereren om weer een nieuwe spurt omhoog in te
zetten. En zoals het vaak gaat na een inspanning wordt je wanneer je gaat
rusten nog een keer extra moe. Zwemmers in de taperfase (google maar ff) zijn
langer moe dan dat ze echt uitgerust zijn. Pas de laatste paar dagen voor de
grote wedstrijd voelen ze zich echt fit. Dit verklaard waarom ik ook vandaag
nog een beetje met een ‘ kater’ zit omdat ik nog steeds even moet recupereren
om daarna weer te gaan klimmen. Even voor mijzelf op een rijtje zetten wat ik
allemaal heb geleerd en heb bereikt. Een inschatting maken hoe hoog ik mij
momenteel bevindt en hoe ver het is nog naar de oneindig hoge top. Even een
periode van bezinning. Kijken of ik ook eens de rust in kan bouwen om te
genieten van mijn prestaties…al weet ik het antwoord hierop eigenlijk al. Maar ik
kijk nu alweer uit van de rush, naar de flow en naar het verslavende gevoel van
succes.