Twee mensen zitten tegenover elkaar, in een restaurant, een
jongen en een meisje en ze horen bij elkaar. Althans, ze hoorden bij elkaar
toen ze binnenkwamen maar toen ving ik het volgende gesprek op.
‘Ik heb ruimte nodig…ik heb de tijd nodig om er achter te
komen wie ik ben. Weet je, het ligt niet aan jou, het ligt aan mij. Het ligt
absoluut niet aan jou maar aan mij en de timing van dit alles. Ik probeer er
achter te komen wie ik ben.’
Ik was direct getriggerd en zag dat dit meisje het aan het
uitmaken was. Want zulke woorden zeg je niet zomaar tussen de koetjes en
kalfjes door. En hij? Hij zat daar, een beetje verbaasd. Nou ja, een beetje,
hij was stomverbaasd en zocht naar woorden.
Het meisje vervolgt intussen haar zorgvuldig van tevoren ingestudeerd
verhaal.’Ik kan niet tegelijk jou leren kennen als ik nog niet eens weet wie ik
zelf ben.’
De jonge kijkt ineens naar haar op. Alsof hij het ineens
lijkt te snappen. Minuten lang heeft hij voor zich uitgekeken maar geen woord
kwam er uit zijn mond. Hij haalt adem, en zij houd haar mond. Maar in plaats
van in snikken uit te barsen, te jammeren waarom, richt hij zich tot de
serveerster die net voorbij loopt.
‘Mag ik een extra bord van u?’ vraagt hij.
Het meisje, kijkt nog even naar haar bord, maar lijkt niet
door te hebben waar de jongen om vroeg anders had zij op zijn minst vreemd
opgekeken. Ze vervolgt haar relaas;
‘Ik geloof echt dat we het echt geprobeerd hebben maar het
wordt tijd dat we verder gaan, begrijp je?’
Maar de jongen lijkt niet te luisteren. Hij staart voor zich
uit terwijl de vrouw maar doorgaat met wat standaard clichés aan het spuien is.
Ondertussen zet de serveerster een leeg bord neer voor de jongen. Hij knikt en
dankt haar vriendelijk. Het draait zich weer terug naar het meisje en knikt
begrijpend wanneer ze lijkt te zeggen dat ze nog wel van het houdt maar niet
meer op die manier. Ondertussen reikt hij naar zijn mes. Hij pakt het op en
steekt het in zijn borst ten hoogte van zijn borst.
Er valt een doodse stilte in het restaurant terwijl de
jongen het mes met een van pijn vertrokken gezicht naar beneden beweegt. Hij
legt het mes zorgvuldig weg en stopt zijn hand in de snee die hij zojuist heeft
gemaakt.
Ademloos kijkt iedereen naar wat deze jongen doet. Niemand
maant hem te stoppen, roept een ambulance te bellen of gaat überhaupt gillen.
De jongen haalt uit zijn borst zijn hart, althans daar lijkt het wel op en hij
legt hem op het lege bord. Hij schuift het bord naar het meisje toe en zegt:
‘Hier, voor jou.’
Het meisje kijkt met niet begrijpend aan en vraagt: ‘Je
realiseert je toch wel dat ik het aan het uitmaken ben?’
De jongen knikt begrijpend en zegt:
‘Ja, maar dat is het vreemde’ Wijzend naar het hart op het bordje
dat nog ligt na te kloppen vervolgt hij ‘Hij is nu eigenlijk van jou. Ik snap
niet waarom het op deze manier werkt maar ik zal nooit over jou heen kunnen
komen. En van nu af aan zal elke vrouw die ik ontmoet tot in detail en tot in
den treuren worden vergeleken met jou. En uiteraard geen enkele van deze
vrouwen zal ook maar in de buurt komen van dat wat wij ‘hadden’. ‘ Terwijl hij
met zijn handen het ‘tussen aanhalingstekens’ gebaar maakt.
Het meisje denkt kort na en zegt: ‘En als ik het nou
tijdelijk leen, voor als ik hem nodig heb wanneer ik bijvoorbeeld een slechte
dag heb gehad of wanneer ik gewoon behoefte heb aan één van onze goede gesprekken
die wij altijd hadden. En dan geef ik hem terug als wij allebei iemand anders
hebben gevonden.´
De jongen kijkt bedenkelijk.
´Hmm, ik denk niet dat dat gaat werken.´
´Waarom niet?’ vraagt het meisje.
‘Nou,’ vervolgt de jongen, ‘nu dat je mijn hart ben en ik
een redelijk leeg mens, of bij gebrek aan een betere omschrijving harteloos. Ik
zal vanaf nu, elke vrouw die ik ontmoet, benaderen met een passief agressieve botheid
welke relatie na relatie zal doen stuklopen voor jaren achtereen.’
En daar werd het meisje stil van, verschrikt kijkt ze naar
het hart en dan weer naar de jongen die haar met een vergenoegende glimlach zit
aan te kijken.
Het meisje vraagt:’ Luister je eigenlijk wel?’
De jongen keert terug naar de realiteit, draait zich terug
richting het meisje en zegt: ‘Nee!’
-Wie weet waar dit verhaal op is gebaseerd verdiend 20
punten!-