En een fatsoenlijke kop koffie was het zeker, niet een
lullig bakkie, maar een kop echte verse met liefde gemaakte koffie.

Terwijl ze gaat zitten vraagt ze direct:’Je zegt dat dit
meer naar het positieve kijken een klein ‘side project ‘ is. Nou, ik moet
eerlijk zijn, dat lijkt mij al een hele kluif. Wat is dan dat grote project? Of
is het geen project.’

En daar zat ik dan, ik moest nu toch echt gaan vertellen wat
er mis is met mij en als ik dat al zou doen dan zal ze zeker weten vragen
waardoor dat nu komt.

‘Je vindt dit heel erg moeilijk hè?’ zegt ze.

‘Hoezo?’ antwoord ik quasi nonchalant.

‘Nou, alleen je reactie nu al. Hoezo? Man, ik zie dat je nu
echt iets heel persoonlijks wilt gaan vertellen. Het hoeft niet hoor als je het
niet wilt.’

Ik glimlach naar haar waarmee ik over probeer te brengen dat
ik dit gebaar heel erg waardeer.

‘Heb je wel eens iets meegemaakt. Iets waarvan je dacht dat
het helemaal geweldig zou zijn maar dat het uitliep op een regelrechte ramp?’

‘Een ramp?’ vraagt Amie

‘Nou ja, het gaat in ieder geval niet zoals je van tevoren
had bedacht. Het was überhaupt van te voren niet eens in je opgekomen.’

‘Nou,’ terwijl ze even lijkt te zoeken naar een voorbeeld, ‘
dat zal vast wel eens gebeurd zijn, maar ik snap niet wat dit met persoonlijke
verbetering te maken heeft. Vertel eens verder!’

‘Nou, niet te enthousiast hoor, zo’n leuk verhaal is het nou
ook weer niet! Maar goed, toen het eenmaal gebeurd was en ik toch redelijk, en
volgensmij voor het eerst in mijn leven redelijke stress mocht ervaren, wist ik
wel te handelen. Ik was overigens niet alleen maar gezien de situatie en de
omstandigheden kon ik dat ook niet want anders was er helemaal geen probleem
geweest. Maar goed, de andere persoon zat in dezelfde situatie als ik maar
reageerde daar heel anders op. Heel veel anders om maar te zeggen. Nee,
laconiek zelfs, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Hoe vreemd is
dat. Dat twee mensen in dezelfde redelijk ongewone situatie compleet anders
reageren.’

‘Tsja, ik heb niet echt een beeld bij de situatie, maar ik
denk dat dat inderdaad wel vreemd moet zijn. Zeker voor diegene die niet heel
erg relaxed eronder is.’

‘Ja, dat is inderdaad heel erg vreemd. En op dat moment leek
er iets aan mij veranderd te zijn. Gewoon in een split second werd ik een
compleet ander persoon. Niet een openbaring of iets dergelijks, maar er kwam
een muur om mij heen. Eerlijk waar, zelfs de Berlijnse muur is niet zo snel
gebouwd. En daar heb ik nu heel erg veel last van, ikzelf maar ik denk ook de
mensen om mij heen vinden dat heel vreemd.’

Amie kijkt me bedenkelijk aan ze zegt vervolgens:’Owkey, je
hebt iets meegemaakt wat je op een dusdanige manier heeft geraakt dat je iets
niet wilt vertellen, laten zien of doen? Begrijp ik dat goed?’

‘Ja, inderdaad ja! En die muur wil ik af gaan breken en het
liefste zo snel mogelijk want ik vindt het echt niet leuk.’

‘Maar wat is die muur dan, hoe is die er gekomen?’

‘Ja, dat vind ik dus heel erg moeilijk om te vertellen omdat
het heel erg persoonlijk is. En zo heel goed ken ik je ook weer niet dat ik dat
zo even aan de grote klok ga hangen.’

‘Is het iets lichamelijks?’

‘Ehhh..ja dat klopt, hoe kom je daar op?’ vraag ik
stomverbaasd

‘Nou, je bent niet heel erg verlegen om te praten dat staat
als een paal boven water. Je blogt, je vertelt aan mij, iemand die je maar net
kent je diepste geheimen. Dat zal het niet zijn. En daarnaast viel me op dat je
niet heel erg gesteld bent op lichamelijk contact. Hoe komt dat? Is dat het
ook?’

Ik kijk voor me uit, aan de ene kant ben ik blij dat iemand
naar me wil luisteren en dat ik hier rustig over lijk te kunnen praten, aan de
andere kant kan ik wel keihard janken. Het valt zelfs mensen die ik nog niet
eens zo lang ken al op. Ik neem een slok van mijn koffie en bereid mij voor te
gaan vertellen wat er in mijn ogen mis met mij is.

‘Ja, het is inderdaad iets lichamelijks. Ik ben niet heel
erg gesteld op lichamelijk contact. Dat is een deel afkomstig van mijn
opvoeding denk, onze hele familie is niet heel erg van het lichamelijk contact,
al verschilt dat per persoon. Maar ook voor een groot deel, of eigenlijk lijkt
dit tot in het extreme versterkt door die ene gebeurtenis. En ik ga absoluut
niet vertellen wat er toen is gebeurd maar het heeft ervoor gezorgd dat ik mij
vreselijk ongemakkelijk voel bij bijvoorbeeld omhelzingen. Ik weet mij daar
echt geen houding te geven. Ik weet wel dat ik terug moet helzen, maar heel erg
spontaan gaat dat ook niet. En dat merkt de ander en dat vind ik vervelend.
Maar het allerergste is dat het mij belemmerd in de omgang met vrouwen…’

‘Sorry, dat ik je onderbreek…omgang met vrouwen….dat klinkt sowieso heel vreemd maar ook vies?’

‘Nee, wel vreemd maar niet vies, joh daar kom ik niet eens
aan toe joh.’ Zegt is terwijl ik er een geforceerd lachje probeer uit te
persen.

‘Maar als ik mag raden is dat vervelende incident van
vroeger met een vrouw geweest?’

‘Ehm ja, precies, maar je moet nu echt ophouden met raden
want hier wil ik het helemaal niet over hebben.’

‘Ow ja natuurlijk sorry, al maakt het me wel makkelijker om
actief te luisteren. Maar goed, ga verder!’

‘Ehm, maar goed, ik ben dus echt een kneus, althans dat
vindt ik zelf, in de omgang met vrouwen. Zolang het gewoon nietszeggende mensen
zijn is er niet aan de hand, want met die mensen komen toch geen omhelzingen of
3 zoenen bij kijken.  Maar soms moet je wel
een een knuffel geven of een arm om iemand heen slaan om dichterbij iemand te
komen. En dan niet meteen ‘the dirty stuff’ maar gewoon iemand laten merken dat
je die persoon bijzonder vindt, of wilt steunen of whatever. Ik heb in de loop
der jaren een talent ontwikkeld voor het halen van glaasjes water of aangeven
van zakdoekjes. Op dit niveau was ik tot voorkort beland.’

‘Tot voorkort?’

‘Ja, ik was of eigenlijk ben nog steeds, dat gedrag van mij
zo zat, want het slaat werkelijk waar nergens op, dat ik er iets aan wilde gaan
doen. Maar ik vond het belangrijk eerst andere , in mijn ogen, zwakheden te
verbeteren om mij hierop te focussen.’

‘Dus als ik het goed begrijp is dit de laatste stap naar een
volledig tevreden met zichzelf zijnde watersteef?’

‘Ja, eigenlijk kun je het wel zo zien. Als ik in staat ben
zonder al te veel moeite mensen gewoon aan te kunnen raken dan ben ik bijna
compleet opnieuw opgebouwd. Precies zoals ik dan wil zijn….nee, zoals ik echt
ben. Een flink proces dat al een jaar of vijf in beslag neemt en dit zal de
laatste horde zijn.’

‘Wat een verhaal zeg’

‘Ja, het klinkt wellicht een beetje vreemd in de oren en
misschien heb je her en der een wenkbrauw moeten optrekken want veel mensen
kunnen zich hier volgensmij maar moeilijk een voorstelling van maken. Maar ik
heb volgensmij een aardig beeld neer kunnen zetten en wellicht een verklaring
kunnen geven waarom ik sommige dingen niet doe, minder vaak doe of helemaal
niet doe. Maar al mijn andere zwakheden heb ik ook overwonnen, verlegenheid (redelijk
verholpen), neiging tot introvertheid (goed onder controle) en ga zo nog maar
even door. Ik heb de afgelopen jaren mijzelf echt heel goed herzien en
herbouwt. Zelfs zonder die ene horde ben ik eigenlijk al vreselijk trots op
mijzelf!’

‘Ja, dat mag je volgensmij best zijn ja’

En beide namen we een slok van onze koffie. De laatste
koffie van de dag want Amie moest haar bus nog halen en ik? Ik liep terug naar
huis, lichter dan ooit, een last minder en de laatste paar puzzelstukjes van
mijzelf in de hand. Een glimlach om mijn lippen veroorzaakt door de gedachte:
‘Het gaat helemaal goed komen met mij!’

P.S. Zoals je ziet is dit een vrij persoonlijk verhaal wat
bijna 1 op 1 waar is. Ik vertel niet alles want sommige dingen zijn echt te
persoonlijk maar ik moest dit gewoon opschrijven. Dit verhaal is ook de reden
waardoor ik ging twijfelen of ik wel door wilde gaan met bloggen. Maar zoals je
merkt ben ik doorgegaan en heeft zelfs dit verhaal een plek gekregen in mijn
leven, in mijn hoofd. Want dat is waarvoor ik deze blog schrijf, voor mijzelf!
En het interesseert mij helemaal niet zoveel dat de hele wereld meeleest. Juist
niet, mensen om mij heen weten dan juist wat mij bezig houdt en hoe ze dingen
moeten plaatsen.