Even hoopte ik dat ik het acht uur journaal zou openen of in
iedergeval genoemd te worden tijdens ‘ Hart van Nederland’ prime time rond het
weerbericht van Piet. Ik was gisteravond namelijk bij de kapper. Al komt dat
niet zo heel vaak voor, het is niet heel erg nieuwswaardig. Het was trouwens
bizar druk op donderdagavond bij de kapper. Het is dan koopavond maar ik had
nooit gedacht allemaal vrouwen in de wachtrij voor me te vinden. De meeste
vrouwen zagen er nou niet uit alsof ze het overdag nou zo vreselijk druk
hadden. Waarom gaan ze dan in godsnaam op donderdagavond naar de kapper, laten
ze hun gezinnetje achter in het winkelcentrum en gaan zij even een uurtje in de
verf zitten om er weer tip top uit te zien. Ik denk, waarom gaan deze vrouwen
niet overdag zodat de donderdag avond bestemd is voor de mensen die de rest van
de week geen tijd hebben naar de kapper te gaan.

Maar goed, over dat wereldschokkende nieuws. Ik zat in een dilemma,
lang heb ik er tegenaan zitten hikken wat ik nou met mijn enorme bos krullen
moet doen. Het was zelfs zo lang dat, wanneer mijn haar nat was, met gemak een
staartje kon maken. Mijn haar was in natte toestand zelfs nog langer dan de
vrouwen die op dat moment in de kapperszaak waren. Ik heb serieus overwogen om
weer helemaal opnieuw te beginnen met een korte coupe. Maar omdat ik het niet
zeker wist had ik besloten mijn beslissing tot de allerlaatste seconde uit te
stellen. Nadat de haartjes heerlijk waren gewassen en ik mijn kapperscape
omgeslagen kreeg kwam het moment dat ik moest beslissen.

De kapster vroeg: En, wat gaat het worden? En ik riep
vervolgens: Ik weet het niet! Kort of lang, ik weet het gewoon niet. Nadat ze
eerst 5 minuten lang al lachend mijn haar had afgekraakt wat er momenteel
allemaal niet goed aan was en ik neigde om gewoon maar resoluut de schaar erin
te laten zetten bleek dat ik niet hoefde te kiezen. Of beter gezegd, ik had
geen keus. De kapster weigerde hieraan mee te werken. Ze wilde mijn mooie bos
krullend haar wel weer mooi in model brengen maar afknippen weigerde ze. Ik was
stomverbaasd. Ik was zojuist het lijdend voorwerp van een werkweigering van het
kappersgilde. Klant is koning ging het raam uit alsmede de ‘ freedom of choice’.
Ik was machteloos en volledig overgeleverd aan de gratie van de kapster. Ik kon
hoog of laag springen ze bleef voet bij stuk houden.

Gedesillusioneerd liet ik haar haar gang gaan, met uiterste
precieze haalde ze slechts enkele centimeters haar weg. Dit resulteerde in een
persoonlijk record bij de kapper zitten alsmede een nog langere wachtrij van
mensen die graag nog voor 21 uur geknipt wilden worden. Het verbaasde mij dat
er nog zoveel mensen überhaupt geknipt wilde worden na het aanschouwen van dit tafereel.
Het leek wel alsof de kapster verliefd was geworden, op mijn krullen wel te
verstaan. Ze begon heel liefdevol over mijn haar te praten, liet de kam er
zachter dan onder doorheen glijden en ze werd zelfs een beetje klunzig. Tot
driemaal toe liet ze haar kam vallen, ze probeerde zich nog te redden door mijn
oh zo zachte haar de schuld te geven (dat zei ze echt!). Ze was zelfs op zoek
naar gemeenschappelijkheden tussen haar steile haar en mijn bos krullen. Trots
vertelde ze dat ze eigenlijk ook krullen had die ik vervolgens moest ontwaren
ergens onder de steile coupe. Ik heb een kapster nog nooit over haar eigen haar
horen praten. Ik dacht altijd dat kapster enkel waren opgeleid om naar jouw
leven te vragen, over je werk, je hobby’s etc. maar niets bleek minder waar. Het
was zelfs zo dat andere kapster stiekem even naar mij kwamen kijken want zo
vaak kwamen er volgensmij geen mannen bij deze kapper gok ik en al helemaal
geen jongeman met een grote bos krullen. Ik was echt even het middelpunt van de
belangstelling gister. Zelfs het knapste kapstermeisje ging quasi geïnteresseerd
naast de spiegel staan waar haar klant zat terwijl ze uitlegde wat ze met haar
haar kon doen terwijl ze tijdens haar betoog meermalen mijn kant op keek.

Het was echt een onwerkelijk gebeurtenis. Niet alleen heb ik
nog nooit zo lang bij een kapper doorgebracht, maar nooit heb ik een kapster
horen weigeren iemand zijn haar af te knippen. Maar goed, ik ben de beroerdste
niet want ze had wel gelijk, ik ben blij dat ik niet voet bij stuk heb gehouden
en ben weggelopen naar een beunhaas die wel mij een korte coupe wilde geven. Mijn
bos met krullen zijn een langer leven gegund en dat allemaal dankzij een werkweigerende
kapster. Ik wist niet dat het bestond!