Een best lastige en wellicht ook gevaarlijke vraag die sinds
gisteren door mijn hoofd spookt. Mag ik denken dat ik beter ben dan anderen.
Niet zozeer qua kennis of kunde maar als mens, mijn normen en waarden. Mag ik
mij hierover beter voelen dan anderen? Mag ik het gevoel hebben dat ik trouw
ben aan mijn normen en waarden in tegenstelling tot een groot gedeelte van de
andere mensen?
Dat zijn heel veel vragen eigenlijk en wellicht is de keuze
voor het gebruik van normen en waarden een verkeerd. Deze hebben toch een
beetje zurige nasmaak gekregen sinds onze Minister President dit te pas en te
onpas aangreep om een discussie te voeren. Maar ik worstel daar wel een beetje
mee. Ik heb een aantal normen en waarden die ik vrij strikt naleef, integriteit
is daar één van. Ik probeer zo integer mogelijk te zijn. Heel simpel gezegd
komt het erop neer dat ik aan het eind van de dag mijzelf in de spiegel durf
aan te kijken en zonder blikken of blozen durf te zeggen dat ik het vandaag
goed heb gedaan. Dat ik eerlijk ben geweest, dat ik mensen met respect heb
behandeld en dat ik geen misbruik heb gemaakt van wat dan ook, mijn positie,
mijn lengte, mijn weet ik het. Gewoon een aantal kernwaarden waardoor ik
gelukkig kan zijn met mijzelf. Ik zit toch de rest van mijn leven met mijzelf
opgescheept dus dan kan ik er maar beter voor zorgen dat we elkaar een beetje
gedogen (klinkt dat schizofreen of niet haha)
Jammergenoeg, zien andere mensen mijn kernwaarden, mijn
streven naar integriteit als braafheid. Dat wordt ook zo genoemd en dat vind ik
eigenlijk best jammer want braaf heeft een beetje een negatieve bijklank. Alsof
respect hebben voor anderen en eerlijk zijn tegen anderen en bovenal jezelf zo
slecht is. Ik geloof juist van niet. En volgensmij wringt daar ook de schoen.
Ik heb in mijn ambitieprofiel (dat is een document waarin ik mijzelf beschrijf naar
wie ik ben, wat ik kan en wat ik wil) staan dat integriteit (maar eigenlijk al
mijn kernwaarden) bij mij heel hoog in het vaandel staat en dat ik niet alleen
van mijzelf verwacht integer te zijn maar ook van anderen om mij heen. En dat
is niet prettig als andere mensen uitspreken dat ze je braaf vinden, waar ze
impliciet mee proberen te zeggen dat ze mijn waarden en normen maar vreemd
vinden en wellicht een beetje slecht. En dat raakt mij wel maar ik ben
eigenzinnig (een netter woord voor eigenwijs vind ik zelf) genoeg om mij
daarvoor niet aangevallen te voelen door de personen die dat zeggen. Ik neem
namelijk niet zo snel iets aan behalve van bepaalde mensen die mij goed kennen
of mensen die boven mij staan op basis van hun ervaring of kennis. Dat hoeft
overigens niet hiërarchisch vastgelegd te zijn want van mensen hoger in een hiërarchie
ben ik ook in staat niets aan te nemen als ik geen reden zie dat deze persoon
ook echt gelijk zou kunnen hebben behalve dan zijn hogere plaats in de hiërarchie.(volgensmij
is dit een beetje een vaag stukje maar wellicht kom ik hier ooit nog wel eens
op terug, als het niet helemaal duidelijk is hoor ik het wel)
Maar goed, het zijn meestal mensen die ik niet in dat rijtje
van eerdergenoemde mensen schaar waar ik makkelijk iets van aanneem. En het
schemert er al een beetje doorheen, ik voel mijzelf dan beter dan hen. Ik doe
het goed en zij niet…zij snappen het niet of willen het niet snappen. Ik streef
integriteit na, ik zie daar niets negatiefs aan maar zelfs iets heel erg
positiefs. En moet dat dan ‘braaf’ heten dan moet dan maar.