Niet echt een vraag die je elke dag uit de mond van een 24
jarige hoort. Het is meer iets voor oudere mannen (meestal) die getrouwd zijn
en vader zijn en al een aantal jaar hetzelfde werk doen. Je weet wel mid-life
crisis materiaal. Maar de sinds ik mijn studie heb afgerond en fulltime aan het
werk ben vraag ik me dit zo af en toe af. Ik heb mijn eerste stappen in het
werkende leven genomen en heb nu zoiets van…hmmm heb ik hier nou al die jaren
naartoe geleefd? Moet ik de rest van mijn leven zo mijn dagen doorbrengen?
Vragen meestal gevolgd door een diepe zucht.

Toeval of niet hoorde ik vanmorgen op BNR een kort item over
het dertigers dilemma…niet op mij van toepassing maar naast dit dilemma kwamen
ook de eerder genoemde mid-life crisis voorbij én de quarter-life crisis. En
laat ik nu net mijzelf in die fase lijken te begeven. Met nadruk op lijken want
naarmate ik mij hierin een klein beetje ging verdiepen (lees: wikipedia hahaha)
blijk ik hier (wellicht gelukkig) geen last van te hebben…althans niet dat ik
weet. Want zoals altijd kan het bij mij nooit normaal, nooit zoals de meeste
mensen het doen, wat gebruikelijk is. En stiekem vind ik dat ook nog eens heel
erg leuk want ik hou niet van normaal en gewoon. En wellicht stuit ik daar op het
probleem. Ik momenteel niet het idee dat ik verdwaal in de grote mensen wereld.

Laat ik nou, tegen mijn oude gewoontes in hierin nou heel
erg open en eerlijk in zijn tegenover andere mensen maar ze lijken me niet
helemaal goed te begrijpen. Als ik mijn verhaal doe krijg ik vaak het antwoord
te horen: ach, daar heeft iedereen last van gehad of ‘ow, nou wen er maar aan
want zo gaat het nou eenmaal, over een tijdje weet je het wel te waarderen.’ Nou,
dat geloof ik niet. Werd ik al ongerust wanneer ik geen doel had om na te
streven dan word ik al helemaal ongelukkig als ik te weinig te doen heb. Waar
andere mensen een top vakantie hebben door lekker twee weken op het strand te
gaan liggen lig ik na 10 minuten al te bedenken of ik niet iets anders kan
doen. Niet dat ik ADHD heb maar ik moet iets te doen hebben. Liever te veel dan
te weinig, strakke planningen, harde deadlines. Dan ben ik op mijn best,
presteer ik op mijn best en nog belangrijker ben ik gelukkig!

Afgelopen week had ik een heftige discussie met een collega
over het hebben van een doel. OF dit wel de juiste instelling is om gelukkig te
zijn in het leven. Mensen hebben zichzelf aangeleerd een doel na te streven en
dat een doel hebben en bereiken voor geluk zorgt. Maar daar ben ik het niet mee
eens. Ik heb wel eens eerder geschreven dat ik een doel hebben nodig heb omdat
ik gelukkig wordt van het nastreven ervan. Het doel behalen is dan slechts een
logisch gevolg van het streven ernaar. Dat is niet bijzonder. Hij noemde
voorbeelden als het kopen van een groter huis dat mensen daar gelukkig van
worden. Maar dat geloof ik dus niet, ik geloof dat ik, want ik kan alleen over
mijn eigen geluk spreken, meer plezier beleef aan het ‘sparen’, zoeken en het
overwegen om een huis te kopen dan heb uiteindelijk in mijn handen krijgen van
de sleutel want dat is een logisch gevolg wat daaruit volgt. Waar hij gelijk in
heeft is dat je op die manier nooit klaar bent, en in zijn ogen dus nooit echt
gelukkig kan worden. Maar dat is niet zo, je geluk haal je uit het streven naar
het doel niet uit het behalen ervan dus mocht je het doel niet behalen betekend
dat niet dat je ongelukkig bent of dat je leven is mislukt. Een belangrijke
voorwaarde hiervoor is wel het realiteitsbesef om je doelen aan te passen, het
zelfvertrouwen om een doel te laten varen en het lef om ambitieus te zijn.

Mijn gevoel van enige weken terug (en wat er nog steeds een
beetje is) dat ik in een soort gat zat omdat ik mijn doelen had bereikt maar
geen nieuw doel voor ogen had bevestigd dat ik de succesformule heb gevonden
voor mijn eigen levensgeluk. Dat ik nu de ‘fout’ heb gemaakt niet een nieuw
doel klaar te hebben staan voor de bereiken van de vorige dat zie ik dan als
een soort part of growing up. Ik ben per slot van rekening nog maar 24 maar nog
steeds is er dat gevoel van ‘is dit het nou?’

Ik heb het idee dat ik namelijk veel meer kan dan wat ik nu
doe. Ik heb, en mag ik best een keer van mezelf zeggen, vrij gemakkelijk mijn
school en studie doorlopen. Ik had zelfs nog tijd om er topsport naast te doen,
veel te reizen tussen huis, zwembad en school. Met minimale inspanningen heb ik
al veel bereikt. En na het afronden van mijn studie en het beëindigen van mijn
topsportcarrière was ik dus startklaar om met maximale inspanningen mij te
storten in de grote mensen wereld, in het werkende leven. Maar op dit moment
hoef ik slechts een subminimale (damn dat is een woord) inspanning te leveren
en daar word ik niet gelukkig van. Ik kan meer, ik wil meer en naar het nu
schijnt moet ik ook meer! Tijd voor actie!