De rust is weergekeerd. Ik kan weer denken, ik kan weer
schrijven en ik kan weer dichten. Ik heb mezelf weer open gezet voor alles wat
inspiratie op kan leveren. Ik zie weer patronen, van mensen en hun gedrag. Ik
zie weer opvallende toevalligheden die alleen mij op kunnen vallen. Ik ben weer
in staat om te bloggen. Heerlijk!
Terugkijkend op de afgelopen periode zat ik toch in een
dieper dipje dan dat ik aanvankelijk dacht. Het was ook heel onwerkelijk in
zo’n korte tijd zoveel zaken waar je de voorgaande jaren mee bezig bent geweest
af te ronden. Ik durf voor mijzelf gerust te zeggen dat ik in een gat was
gevallen. De doelen zijn bereikt maar worden niet gevolgd door nieuwe. En daar
werd ik nou heel erg ongerust van, ik moet gewoon een doel hebben om na te kunnen
streven. Het hoeft niet eens een concreet doel te zijn…een richting is al heel
wat maar helemaal niets is knap vervelend. Maar hoewel ik nu nog steeds niet
echt een concreet doel heb ben ik al wel een beetje zekerder van mijn richting.
Wat daarop volgde waren een hele hoop nachten waarin veel geslapen werd en nog
steeds eigenlijk!
Maar belangrijk voor al mijn fans om te weten is dat ik
doorga. Ik was verbaasd hoeveel mensen geschokt waren dat ik voornemens was
mijn toetsenbord op te bergen. Maar hoezeer ik dat ook waardeer komt de
beslissing om door te gaan toch echt van mijzelf uit. Ik ben weer helemaal
helder, kan weer helder denken en heb alles weer een beetje op orde. Ik was
even geblokkeerd waardoor er geen berichtjes meer uitkwamen. Nog steeds zit ik
natuurlijk met zaken waar ik over wil schrijven maar het eigenlijk niet echt
durf omdat het te dichtbij komt. Maar ik denk dat ik daar ook wel een vorm voor
zal vinden om hier toch iets mee te kunnen. Om het kwijt te kunnen en jullie
ook nog eens te kunnen vermaken.
Het was zoals iemand mij krabbelde even stoppen voor een
rood stoplicht. Ik moest inderdaad even rustig gaan zitten met een ijsco in de
hand. Lekker genieten van de zon. Nu is rustig zitten voor mij niet altijd even
gemakkelijk, niet dat ik een ADHD kid ben maar ik ben liever passief actief dan
dat ik passief ben. Hmmm nu ik dit zo opschrijf brengt dat weer inspiratie op
voor wellicht iets nieuws…passief actief….klinkt leuk. Ik ga weer aan het werk
en wachten op nog meer leuke spontane mensen die ik in de gang tegenkom (het
gedicht hieronder is bijna letterlijk gebeurd vanmorgen) en ik ga letten op
correct opgehangen toiletrollen en op alles waar ik nog meer maar over denk te
kunnen schrijven. Dus W@T3R$T33F stopt niet…hij gaat doorrrrrrrrrr!
Ik heb altijd al een soort bijzondere interesse gehad in
toiletten. Niet dat ik een gluurder ben of dat ik er op een vreemde manier
opgewonden van wordt. Het interesseert mij voornamelijk omdat mensen er zulk
bijzonder gedrag vertonen. Een apart soort collectief gedrag dat zich ook
voordoet op een roltrap, bij een lift of een draaideur.
De reden waarom ik hierover schrijf is omdat ik nog geen
vijf minuten terug zelf nog op een toilet was, niet dat dat zoiets bijzonders
is want ik kom er meerdere keren op een dag. Maar wat ik zo vreemd vind is dat
er nauwelijks communicatie plaatsvindt. Ik trok de deur naar het toilet op en
er stond een man (ik had dus de goede deur open getrokken) zijn handen te wassen.
Maar het voelt als je een toilet binnenkomt waar al iemand is alsof je iemand
die naakt is betrapt. De persoon die zijn handen aan het wassen was schrok en
voelde zich op een vreemd soort manier betrapt. En ik schrok ook een klein
beetje en voelde me op een vreemd soort manier alsof ik hem betrapte. Heel
vreemd natuurlijk maar zo gaat het altijd. En zonder ook maar oogcontact te
maken, want dat is op een toilet al helemaal uit de boze kan er een half
binnensmondse ‘goedendag’ vanaf. Maar het is op zich ook niet zo vreemd dat die
man schrok en ik ook een beetje want er zijn maar verdomd weinig mensen die consequent
hun handen wassen na het plassen. Nou doe ik dat in mijn eigen huis ook niet
altijd even frequent….getsieeeee! Maar op een ‘ openbaar’toilet kan dat nou niet heel erg kwaad. Lijkt
mij zo.
Wat mij ook altijd een beetje stoort is het foutief ophangen
van een toiletrol. Ik heb heeeeel lang geleden volgensmij wel eens geschreven
over proppen of vouwen. Waarbij na al die jaren vouwen nog steeds heerst en
roeleert (als in you rule!) over en waar het ideale aantal velletjes nog steeds
drie is. Maar het ophangen van een toiletrol gaat toch vaak verbazingwekkend
fout! Het is niet zo moeilijk om de rol met de zijde waar de rol zich afrolt
naar de gebruiker toe te hangen en niet naar de muur. Want dat is vies. De rol
rolt zich dan af via de muur en dat is volgensmij niet de bedoeling! Als je die
drie velletjes namelijk op de juist manier afrolt dan komt de binnenzijde van
het velletje wc papier naar de buitenkant te zitten en ben je op een redelijk
hygiënische wijze je…tsja nou je weet zelf donders goed wat je met een
wc-papiertje doet. Dus als je een wc-rol ophangt denk even aan mij en hang hem
goed om op! Alvast bedankt!
Soms bekruipt me het gevoel dat ik geen zin meer heb om te
schrijven. Om te bloggen. Er lijkt dan een soort onbekende, ondefinieerbare
druk te zijn om iets te schrijven. Maar als ik niet wil schrijven, kan ik ook
niet schrijven. Aan de ene kant is dat erg prettig want zo laat ik het, vandaag
het ik mijn hamster gevoerd net zoals gister, gehalte vrij laag. Maar dat is
eigenlijk niet de hoofdreden om niet meer te willen schrijven. De reden waarom
ik ben gaan schrijven en waarom ik nog steeds schrijf, is omdat ik dingen die
mij opvallen of gevoelens, kwijt moet. Ik moet het een plaats geven voor
mijzelf en daarnaast geef ik anderen inzicht in wat zich afspeelt in mijn
hoofd. Hoewel dit laatste een zeer ondergeschikt doel is voel ik mij hierdoor
steeds vaker beperkt. Een groot deel van de mensen die ik ken lezen deze site
en deze verhalen. Een groot deel hiervan is geïnspireerd door gebeurtenissen
waar ook zij vanaf weten. Vaak ligt het er dik bovenop, soms doe ik er zelf een
schepje bij maar het komt ook voor dat ik diepe gevoelens liever niet
prijsgeef. Deze diepe gevoelens is nu juist de reden waarom ik moet schrijven.
Wil ik datgene wat ik wil zeggen goed onder woorden wil brengen moet ik het
eerst opschrijven. Gewoon in de vorm van een verhaal of een gedicht waarin ik
mijzelf dwing mijn gedachten kort en bondig weer te geven. En mensen vinden het
dan wel vreemd dat ik dat op papier zet in deze vorm maar geloof mij, voor mij
werkt het! Een verhaal als dit ga ik in met slechts een losse gedachte en
terwijl ik aan het schrijven ben schieten er gedachten door mij heen die
vervolgens hier terug te lezen zijn. Gewoon on the fly. Je hebt vaak genoeg
gemerkt dat mijn verhalen haast een soort dialoog zijn, ik filosofeer maar wat
in het rond en dat is heerlijk. Maar soms komt het heel erg dichtbij. Zoals
momenteel. Ik maak mij momenteel absoluut niet druk over hoe mensen een
draaideur moeten nemen. Buschauffeurs die mij afsnijden of het gedrag van
mensen in een lift. Op dit moment zit ik met mijn gevoelens zo dicht bij mijn
diepste gevoelens, geheimen en ervaringen dat het voor mij moeilijk is om
hierover dingen te schrijven zonder dat ik dit allemaal open en bloot leg.
Het lijkt zo simpel, gewoon niet meer schrijven! Ja, dat is
wellicht wel een oplossing maar die rare gedachtekronkels van mij moeten toch
echt wel ergens eens. En vind maar eens iemand die daarnaar wil luisteren. Vindt
maar eens iemand die je zo goed begrijpt zoals je eigen geest dat doet. Vindt
maar eens iemand die net geduldig is als een leeg vel papier. Dat is vrijwel
onmogelijk. Meer voor de hand ligt het stoppen met posten van mijn verhalen. En
die gedachte speelt de laatste paar weken meer dan eens door mijn hoofd. Hoe
fijn ik het ook vind om complimenten te krijgen over gedichten of verhalen, hoe
leuk ik het vind om reacties te lezen van fans, weegt het op tegen het gevoel
van schaamte dat het prijsgeven van je angsten, zwakheden en twijfels met zich
meebrengt?
Ik weet het niet! Op dit moment zijn er al heel veel mensen
die het vreemd of gedurfd vinden dat ik opschrijf wat mij bezighoud. Hoewel ze
blijven lezen proef ik de scepsis uit reacties. Hetgeen bij mij de vraag
oproept in hoeverre ik door moet slaan in het online prijsgeven van de echte
mij. Vaak genoeg sterk ik verhalen of gedichten aan om het nog iets mooier of
gevoeliger te maken, of zwak ik het geheel een beetje af maar dan gaat het vaak
over de simpelere huis tuin en keuken gevoelens. Een grensgebied hierin is
uiteraard ook de liefde. Je kunt je gevoel in de meest prachtige woorden gieten
maar je schiet er niet zoveel mee op als deze woorden door iedereen worden
gelezen waarvoor ze niet bedoeld zijn. Ik schrijf voor mijzelf en de
moeilijkheid wordt nu om op een dergelijke wijze mijn grootste en diepste
angsten, zwakheden en twijfels op te schrijven zonder daarmee alles bloot te
leggen want wat heel dicht bij mij hoort, hoort bij mij en niet bij de rest van
de wereld. Maar of ik dat kan dat weet ik niet. Ik geloof eerlijk gezegd niet
dat ik die diepe gevoelens niet in een dusdanig afgezwakte vorm op kan
schrijven zonder dat ik zelf weet wat ik ervan moet denken. Ben ik mijn lollige
schrijverij’tjes ontgroeid en moet ik maar eens gaan nadenken over een andere
vorm van bloggen? Zoals laatst iemand tegen mij zei dat mijn nickname ook niet
heel erg meer van toepassing was en in zekere zin ook een beetje infantiel is.
Auw! maar toch zit hier wel een kern van waarheid in. Ik geloof dat ik deze
nickname nu al meer dan 10 jaar heb, in ieder geval sinds het aanmaken van mijn
eerste e-mailadres.
Ik ben nu een beetje leeg geschreven en weet nog steeds niet
wat ik moet doen, of zal gaan doen. Dus hang ik voorlopig het motto: bij twijfel,
niets doen! aan. Ik ga voorlopig gewoon nog maar door met schrijven en ik zie
het vanzelf wel. Enige gedachte die nu nog in mijn hoofd rondspookt momenteel
is….goh leuk joh, al je doelen van de afgelopen jaren in ongeveer 2 maanden
tijd behalen. Nu, terwijl Acda en de Munnik door de speakers schallen (ideaal
voor zulke situaties), zit ik zoals ik eerder al schreef, in een soort vacuüm.
Ik verveel mijzelf te pletter, heb niet echt een relevant doel om na te streven
voor de komende tijd en twijfel ik ook nog eens over het voortzetten van mijn
blog die mij de afgelopen 4,5 jaar heel veel steun heeft geboden. *zucht*
iemand wijze woorden???
