Wat begon als een normale vraag over wat nu de beste wijze
is om een bepaalde zin te construeren monde uit in een levendige discussie over
de oorsprong van woorden en classificaties van taal liefhebbers. Een kleine
greep uit de selectie;

Een taalpurist, tja, de naam zegt het al, iemand die alles
precies volgens de regels doet en precies het juiste puur Nederlandse woord
gebruik wat precies de lading dekt van datgene wat hij ermee bedoeld. Maar je
hebt ook de taalterrorist. Iemand die willens en wetens de taal probeert te
frustreren om de onderlinge communicatie tussen mensen ernstig te verstoren.
Een voorbeeld is natuurlijk de uitvinder van de BReeZah taal. De taalfetisjist,
iemand die houdt van extreem taalgebruik en dan vooral die taal die de meeste
mensen een beetje vreemd vinden maar hijzelf (of zijzelf natuurlijk) vindt het
heerlijk. Je hebt natuurlijk ook de taalevangelist. Deze persoon reist naar een
ander land om daar zijn eigen taal te promoten en andere mensen probeert te
bekeren tot deze taal. Een ergere vorm hiervan is natuurlijk de
taalimperialist. Deze wil dat zijn taal in de hele wereld wordt gesproken. Een
heftige en zeer gevaarlijk vorm van de taalevangelist.

Verder moet je niet vergeten dat er ook taalatheïsten zijn.
Deze geloven eigenlijk niet in een taal, ze zijn ervan overtuigd dat hun eigen
taal hen in staat stelt anderen over te brengen wat zij bedoelen. De
taalalcoholist is ook een vrij gevaarlijke, als deze eenmaal begint aan een
taal dan kan hij of zij niet meer stoppen. Anders is de taalsolist, die zijn
eigen taal nastreeft en wil bereiken dat hij of zij de enige is die de taal
begrijpt. De taalconformist is een hele handige, die past zich altijd lekker
aan aan de taal die op dat moment wordt gesproken. De taalmasochist is een
vreemde knakker hoor…deze vind het heerlijk om zich in zoveel mogelijk
verschillende talen te laten uitschelden. De taalglobalist wil een eerlijke
taal die eerlijk over de wereld is verdeeld en iedereen begrijpt.
Taalfundamentalisten zijn een risicogroep, deze groep geloven zo heilig in hun
eigen taal dat geen enkele andere taal gesproken wordt of zelfs geen enkele
moeite word genomen om het te begrijpen (niveau tokkies!). De taalietsist
geloofd dat er iets van een taal bestaat maar geloven dat de huidige talen niet
toereikend zijn. De taaldualist voert een innerlijke strijd aan welke taal hij
of zij de voorkeur geeft maar komt er maar niet uit. Taalabsurdisten vinden
eigen dat taal geen betekenis heeft.

Taaluniformisten geloven dat taal door de taal heen altijd
hetzelfde is en zal blijven. Een beetje zielige groep zijn de taalautisten. Zij
hebben een beperkte taalkennis en gebruiken de zelfde zinnen altijd om
feitelijk alles wat ze willen overbrengen uit te drukken. Het is dus lastig
communiceren met deze mensen. De taalchauvinist, ach die vindt zijn eigen taal
gewoon de beste. De taalfeminist vervoegd alles tot de vrouwelijke vorm. Best
lastig als je continue meubelmaakster en vuilnisvrouwen moet zeggen. Lijnrecht
hiertegenover staan de taalsexisten, die het negatieve altijd in vrouwelijk
vorm verheffen en het positieve in de mannelijke vorm. Taalnihilisten zijn
altijd een beetje kort van stof terwijl de taalracist zijn eigen taal superieur
vind boven anderen, dit is dus een ergere vorm dan de taal chauvinist. Een
vermoeiende groep zijn de taalsymbolisten, altijd maar die beeldspraak…wat
bedoelen ze nou precies?

Een opkomende groep zijn de taaltoeristen, die reizen over
de wereld om van elke taal wat op te pikken, net genoeg om een brood te kunnen bestellen
maar net te weinig om echt met de mensen in contact te komen. De
taalpopulisten, oef die zijn vermoeiend, die gebruiken alleen maar de meest
hippe woorden die iedereen wel aanspreekt. Je hebt inmiddels vast al wel de
ballen uit je broek gelachen om deze idiote soorten taalliefhebbers. Maar het
is natuurlijk niet genoeg…ik nodig jullie uit…breidt deze lijst uit en leg ook
uit wat deze specifieke groep zo bijzonder maakt.