-let op: dit is een heel persoonlijke blog!-

En ineens had ik een probleem. Een heel groot probleem, dat
ik eigenlijk nog nooit eerder zo tegen mij heb zien werken. Vreemd toch
eigenlijk dat een eigenschap die je al jaren lang hebt je gevoel ineens zo
tegen spreken. Als ik het had gekund dan had ik er zeker wakker van gelegen.
Maar het feit dat ik de week ervoor teveel slaap verloren had door scriptie
perikelen, teambuilding perikelen en afscheidfeestjes perikelen. Ik heb altijd
wel problemen gehad, voornamelijk met mijzelf maar daar ben ik hard mee aan de
slag gegaan. En ook weet ik dat niemand perfect is en daar heb ik ook zeer
zeker vrede mee. Maar wanneer je gevoel ineens in conflict komt met je datgene
waar je al jarenlang moeite mee hebt dan is dat niet leuk.

Ik houd het lekker vaag omdat ik dit eigenlijk heel erg
moeilijk vind om over te praten. Ik zeg niet dat ik het nu niet zeg in deze
tekst maar dat laat ik maar even afhangen van hoe mijn gedachten gaan lopen. Ik
schrijf dit stuk ook in 1 keer op zonder ook maar enigszins op spelling, logica
of consistentie te letten. Ik schrijf dit omdat ik er klaar voor ben om deze
woorden op papier te zetten. Mijn vrienden en familie, althans ik denk de
meeste van mijn vrienden en familie, wisten dat ik hier moeite mee heb. Het
begon allemaal bij mijn gedrag jegens andere mensen. Dat was nou niet bepaald
sociaal te noemen. Mensenschuw is wellicht een beter woord. Ik was haast bang
voor mensen, durfde nooit een telefoon op te pakken, mensen op straat aanspreken
was uit den boze!

Deed ik dat omdat ik dat fijn vond? Neen! Waarom wel? Geen
idee! Maar ik wist in ieder geval dat ik hier niet gelukkig mee was en dus was
ik aan de slag gegaan. Gewoon een jarenlang proces in met mijzelf om in mijn
ogen socialer te worden. Een praatje met mensen aanknopen was nog wat te ver
gegrepen maar iemand recht aankijken was een begin. Geïnteresseerd zijn in de
ander, was ook een onderdeel van het proces. Het voelde goed en het voelde zelfs
zo goed dat ik incidenteel iets tegen vreemden zei op straat. Gewoon een
grappige opmerking of iets dergelijks. Hoe het proces precies is gelopen heb ik
eigenlijk geen idee van. Maar afgelopen week kwam ik tot het inzicht dat mijn
proces in deze is voltooid. Niet dat ik nu af ben, maar ik ben nu op een niveau
waarop ik gewoon tevreden ben met mijzelf en waar ik steeds minder moeite heb
om mensen aan te spreken, om met ze te spreken en het ook nog eens ergens over
te hebben. En terwijl ik eigenlijk heel erg gelukkig had moeten zijn met dit fantastische
moment en besef van persoonlijke ontwikkeling zag ik, zoals ik dat altijd doe,
direct weer iets negatiefs.

De laatste tijd kom ik er achter dat ik de positieve dingen
aan mijzelf zo gemakkelijk als gegeven zie en mijn enkel lijk te focussen op
dat wat nog beter kan. Aan de ene kant is dat natuurlijk een vreselijk goede
eigenschap, maar die positieve dingen aan mijzelf zijn niet voor niets
positief. Daar moet ik dan ook gebruik van maken! Jammer genoeg doe ik dat te
weinig en heb ik dat positieve moment niet gevierd en vond ik dat mijn eigen
gebrek mijn beperkte in wie ik echt ben.

Ik heb een startschot gegeven voor een nieuwe fase in de
ontwikkeling van mijn eigen ik. En ik denk nu dat ik wel klaar ben om mijn
probleem uit de doeken te doen na eerst maar eens ongegeneerd mijn goede dingen
te brespreken. Ik heb namelijk een vreselijke moeite met mijn ‘angst’ voor
lichamelijk contact. Nu schrijf ik wel direct angst op maar ik weet eigenlijk
niet of dit wel het goede woord is. Ik heb niet zozeer problemen met
lichamelijk contact maar meer met lichamelijke intimiteit. Ik vind een arm om
mij heen, iemand begroeten met 3 zoenen of een omhelzing heel erg ongemakkelijk
voelen. Nu is dat op zich niet zo erg want ik hoef ook niet bij jan en alleman
de arm om de schouder te slaan of te laten slaan, ik hoef niet iedereen al
zoenend te begroeten of te omhelzen, maar juist bij mensen van wie ik hou en om
wie ik geef treedt een intern conflict op. Ik wil mijn beste vriendin graag
omhelzen omdat ze drie maanden op pad gaat naar de andere kant van de wereld.
Ik heb dat ook gedaan maar niet zoals ik dat wilde. Ik schaamde mijzelf kapot
omdat ik niet wist hoe ik dat nou moest doen, wat ik moest doen en hoe ik dat
goed moest doen. Maar ik wilde haar wel omhelzen want ik ga haar natuurlijk ook
vreselijk missen. Nou ja, om eerlijk te zijn ga ik haar niet heel erg missen
want missen klinkt zo negatief. Ik ga haar niet missen omdat ik weet dat ze
daar heel veel weg, heel veel plezier gaat beleven. En wat valt er nu te missen
aan iemand die heel veel lol gaat hebben al is dat dan zonder jou? Maargoed,
waar het op neer komt is dat ik mijzelf eigenlijk totaal geen houding wist te
geven en waardoor ik het gevoel het dat mijn oprechte gelukswensen niet
overkwamen. En daar baal ik zo van. Ik kon mijzelf wel voor mijn kop slaan, een
schop onder mijn reet geven maar vooral keihard janken omdat ik in mijn ogen
mijn omhelzing overkwam als een verplicht nummertje en niet dat dit voor mij
iets heel erg bijzonders en unieks was aangezien ik zelfs mijn eigen familie
nauwelijks omhels, begroet met 3 zoenen of een arm om iemand heensla.

Mijn gevoel van euforie dat ik in een kamer vol onbekenden
of vage bekenden goed kon voelen werd direct opgevolgd door een harde
confrontatie met een intern conflict dat er natuurlijk lang en breed aan stond
te komen. Sociale interactie bestaat niet enkel uit woorden en stemgebruik. Het
is een samenspel van taal, geluid en lichaam. En nu ik op de eerste twee
vlakken grote stappen heb weten te maken word ik er nu keihard op gewezen dat
het nu tijd is om deze laatste barrière te overwinnen. Ik vrees de moeilijkste barrière
maar ik weet zeker dat ik het kan!