Jawel, ook in 2008 leef ik nog steeds. De jaarwisseling heb
ik ook daadwerkelijk overleefd al dacht een onwillige vuurpijl hier anders over
begin de week. Een geluk dat een vuurpijl geen hoge mate van intelligentie
bezit anders wist hij wel zeker dat hij niet naar links moest afbuigen richting
niemandsland om daar een laag-bij-de-grondse oerknal te veroorzaken. Nee, hij
had zich dan vakkundig gemikt op mij en de rest van de familie. Gelukkig maar
want anders was muziek luisteren niet meer mogelijk geweest en was het enige
nummer dat ik de rest van mijn leven zou moeten horen beperkt geweest tot een
monotone zoem en daar kun je zo moeilijk op jumpen. Daarnaast is een verhaal
typen met stompjes ook niet echt gemakkelijk dus dankzij de domme vuurpijl met
afwijking heb ik de zegen gekregen ook in 2008 voor alweer het vijfde jaar.

Doordat ik (op mijn 23^e) nog mijn rijbewijs moet
behalen en vandaag het theorie-examen op het programma stond (met goed gevolg!)
heb ik dit jaar geen bizarre gebeurtenissen mee gemaakt. Voor het eerst sinds
jaren heb ik het nieuwe jaar ingeluid met mijn familie. Ik had er gister nog
kort met mijn zus over dat sinds zij moeder is geworden en ik oom!!!! Dat onze
familie dichterbij elkaar is gekomen dan ooit. Vreemd toch eigenlijk dat een toch
al hecht gezin ineens nog hechter wordt wanneer zich uitbreid. Een compliment
aan mijn zus dat zij naast het ter wereld brengen van twee fantastische mannen
ook nog eens een nog hechtere familieband heeft weten te smeden.

Maar goed, geen groot feest tot aan de eerste zonsopgang van
2008 maar netjes op tijd naar bed om uitgerust in het theorielokaal plaats te
kunnen nemen. Ik had het in mijn eigen kerst gedicht al geschreven 2007 was
eigenlijk een beetje vreemd jaar. Nog steeds had ik geen rijbewijs, geen
theorie, geen diploma en geen…… ow wacht even…voordat ik het laatste opschrijf
even voor de duidelijkheid. Ik schrijf graag gedichtjes en eigenlijk ook altijd
wel als er cadeautjes aan te pas komen in familiekring. Dit jaar geen extreem
lange gedichten met Sinterklaasrijm-techniek (aabbcc etc.) maar complexe
gedichten (ababcdcd etc) waarin de eerste letter van elke regel ook nog eens
een woord, zin of wens vormden. En omdat ik het niet eerlijk vond van mijzelf
mijn familie belachelijk te maken heb ik ook een gedicht voor mijzelf gemaakt
want van een beetje zelfspot op z’n tijd ben ik niet vies.

Maar ik moest nog een zin afmaken, in 2007 aan allerlei
dingen begonnen maar nog geen van deze dingen ook daadwerkelijk afgerond. Zoals
ik al zei, dat auto rijden schoot niet echt op, alsmede dat afstuderen is net
niet afgerond voor 2007 maar 2007 heeft ook niet de liefde van mijn leven
gebracht. Niet dat ik deze in 2007 moest vinden maar zoals ik vorig jaar (of
eigenlijk de afgelopen jaren) veelvuldig heb geschreven en gedicht over een in
mijn ogen ‘difficult crush’ heb ik nooit echt stappen ondernomen hier
duidelijkheid in te verschaffen…voor mijzelf dan. Dus ook die last heb ik
meegesleurd het nieuwe jaar in, in de hoop dat ik dit jaar dingen echt ga
afronden. Maar de hopeloze romanticus in mij, want ik ben echt een romantisch
persoon al gedraag ik mij niet altijd zo, ik zie toch echt vaak mooie dingen in
alles waar in dan even kort bij wegzwijmel. Die hopeloze romanticus wierp mij
weer terug in dat vertrouwde, onzekere gevoel van die interne strijd tussen
mijn hart en tsja, wat eigenlijk? Een strijd tussen wat mijn hart voelt bij de
gedachte en de angst die waarschijnlijk ergens naast de ratio in mijn brein
nestelt. Een traan biggelde over mijn wang, een kleintje maar en met een traan
overdrijf ik eigenlijk mateloos want het waren in werkelijkheid gewoon vochtige
ogen aangewakkerd door prachtige muziek en een tekst die de vinger op die plek
legde waar de strijd in mij zich afspeelt. Ze stond al in mijn top 20 van 2007
(zie vorige blog) maar weet koud en wel in het nieuwe jaar wederom een plekje
in mijn hart te veroveren. Een vertrouwd 2007 gevoel terwijl 2008 alle reden
geeft om allerlei andere, mooiere, gevoelens te voelen. Nog heel even 2007
dan….