Ik heb iets geschreven. Nu is dat op zich niet zo bijzonder
omdat ik dat inmiddels al vele jaren doe. Ik heb niet veel geschreven eigenlijk
niets maar puur gedicht. Echter zorgen deze 8 regels voor een immens probleem.
Voor het eerst in al die jaren dat ik nu blog weet ik niet of ik datgene wat ik
heb gemaakt ook moet posten. Eén keer eerder heb ik een dergelijke situatie
meegemaakt, of nou ja, zelf veroorzaakt eigenlijk want ik maak het natuurlijk
allemaal zelf. Maar toen wist ik bij voorbaat al dat ik het niet moest posten.
Gewoon een klare zaak en opbergen in mijn archief op mijn pc waar niemand bij
kan. Maar bij dit gedichtje weet ik niet wat ik moet doen.
Het is een mooi gedichtje al zeg ik het zelf. Uit de grond
van mijn hart nog wel. Het loopt lekker, bekt lekker en legt ook nog eens de
vinger op de zere plek. Eigenlijk is er helemaal niets mis met dit gedicht zou
je denken, maar ik ben bang voor de gevolgen die dit gedicht met zich mee kan
brengen. Ik noem geen namen want dat doe ik nooit dat vind ik niet fair en
ongepast om mensen bij naam te noemen in mijn verhalen. Ik kwets ook eigenlijk
niemand omdat het allemaal allang duidelijk is. Het kwaad is reeds geschied en
posities reeds ingenomen dus wat maakt het allemaal uit. Maar eenmaal op
schrift is het zo definitief. ‘De schutter zij bedacht, eer hem de pijl ontschiet. Die spreekt zij het
ook, want pijl noch woorden keren niet.’
Ik vind dit vreselijk moeilijk omdat ik altijd alles
opschrijf wat er in me opkomt, inclusief de spelfouten, en op die ene keer na
heb ik dat allemaal met jullie gedeeld. Maar deze keer niet, althans dat is hoe
de vlag er nu bij hangt. Ik heb de meeste moeite met mijn keuze omdat ik over
het gedicht an sich zo tevreden ben. Ik heb inmiddels op dezelfde manier een
besluit genomen als voor mijn donorregister…ik weet niet wat ik moet kiezen dus
kies ik ervoor het niet te doen. Ik sluit niet uit dat ik ooit wel donor word
of dat ik dit gedicht ooit publiceer. Misschien gewoon sneaky tussen neus en
lippen door. En waarom zou ik een pijl schieten op datgene wat toch al is
geraakt, een beetje nutteloos ook eigenlijk vindt je ook niet?
Achter mij, wonen een opa en een oma. En hoewel ik ze nooit
ontmoet heb, gesproken heb, laat staan gezwaaid of simpelweg geknikt heb
intrigeren deze mensen mij. Nu het winter is en ik in staat ben door de woestenij
dat mijn tuin heet heen te kijken houden deze twee mensjes mij toch wel erg
bezig. Ik noem mijn tuin een woestenij aangezien ik er sinds ik hier woon nog
maar 1 keer in ben geweest en dat was toen ik mijn sleutel voor de eerste keer
uitprobeerde. Ik hoef niet zo nodig een tuin ben ik wel achter. Stop mij maar
lekker hoog en droog in een appartementje of tig meter hoogte met heel veel
glas. Als ik in een grote tuin wil zitten ga ik wel naar mijn ouders of sinds kort
naar mijn oudste zus. Zij hebben een tuin. Niet een stadstuintje van 5 bij 3
ofzo waar ze bij ‘Eigen huis & Tuin’ altijd kilo’s grind en veel teveel
plantjes op 1 vierkante meter proppen.
Maar terug naar de opa en de oma die achter mij wonen. Hun
tuintje is volgensmij iets meer op orde dan dat van mij. Er staat in ieder geval
een schuurtje waar vrij vaak licht brand maar ik heb geen idee wat daar
gebeurd. Houtbewerken of iets dergelijks is mijn gok. En het trapje naar hun
kleine balkonnetje waarop altijd ergens midden op de dag de man des huizes even
op staat en vervolgens eens even de buren goed bespiedt opdat bij de thee in de
middag de laatste veranderingen in de straat van achtertuintjes kunnen worden
besproken. Op datzelfde balkon had ik een heus ‘The Matrix’ ervaring. Je kent
die scene wel waar tot twee maal toe een kat zich schudt en doorloopt en dat
Neo zegt: Déjà vu! Waarop vervolgens de pleuris uitbreekt. Nu brak dit bij mij
niet uit al was ik best benieuwd geweest hoe twee oudjes de pleuris kunnen
laten uitbraken los van simultaan te overlijden.
Maar wat mij bezighoud is de vraag hou die oudjes over mij
denken. Sinds ik heb ontdekt dat er flink wat wordt afgegluurd richting mijn
huis als ik eten sta te koken, af te wassen of überhaupt de keuken binnenkom
ben ik echt benieuwd wat die mensen denken wat voor persoon ik ben. En de
spaarzame keren dat ik aan de achterkant mijn luxaflex op naar binnen gluur
stand heb staan zit ik meest achter mijn pc…beetje muziek te zappen of films te
kijken. Zouden ze me zien als zo’n kansloze steuntrekker, of misschien wel een
Pool want daarvan hebben we er hier in Schiedam genoeg al mogen het er best nog
wel wat meer worden want ik heb totaal geen last van deze mensen!Maar ik denk dat ze het in ieder geval heel
erg vreemd vinden dat ik zo vaak thuis ben. Op zich kan ik dat ook wel
begrijpen want wie kan er ook bedenken dat ik een half jaar stage heb gelopen
en redelijk flexibel was in de tijden dat ik op kantoor zat. En dat januari een
maand vakantie heeft betekend voor mij alvorens ik toch echt aan het werk ga. En
wat ik sinds kort merk is dat ik me anders ga voordoen als ik mijn keuken
inkom. Als ik zie dat ze aan mijn kant van hun huis zitten of eten staan te
maken…het lijkt wel of die oudjes 5 maaltijden per dag gebruiken ongelofelijk,
dan ga ik mij beter proberen voor te doen dan ik feitelijk ben. Als het donker
is doe ik express het licht niet aan opdat ze mij maar vooral de stapel afwas
niet zien. Die hebben ze vast wel gezien en ze vragen zich vast en zeker af of
ik ooit wel eens afwas… dat lijkt maar zo zou ik ze willen zeggen maar op 1 of
andere wijze heb ik mij de gewoonte aangeleerd voor elk soort drinken dat ik
pak een ander glas of beker te pakken en elke dag een verse. Wat water betreft
is het nog erger…ik gebruik meerdere waterglazen per dag en ik spoel ze altijd
minstens 3 keer om voor ik het glas volledig vul. Haast een soort dwangneurose
zou je zeggen maar zo erg is het ook niet …1 keer of geen keer kan ook
voldoende zijn bij haast. Maar ze zullen we ongetwijfeld een vreemd persoon
vinden, iemand die 1000 keer perdag
zijn keuken inloopt om van alles te pakken en die de hele dag maar op 1 plek in
zijn huis zit. Die ’s ochtends een beetje in zijn ondergoed door het huis heen
sjokt, zelfs de keuken in terwijl daar geeneens gordijnen hangen. Die met zijn
deur open op het toilet zit maar natuurlijk kunnen zijn niets zien want het
toilet staat haaks op hun zichtveld maar ik zit inderdaad altijd met de deur
open op het toilet simpelweg omdat het zo’n klein toiletje is dat ik niet
comfortbel kan zitten turbo poepen (ik kan het weer na een periode van extreme
trage poep). Een aparte jongen die regelmatig op zijn racefietsje lijkt weg te
rijden en dan een uur of twee later terugkomt om vervolgens weer achter zijn pc
te gaan zitten. Of dit werkelijk is wat ze over mij denken geen idee. Misschien
lezen ze dit verhaal wel en reageren ze wel want deze oudjes zijn hip en hebben
zelfs een pc waar wederom de man des huizes vaak achter te vinden is. Dus lieve
opa en oma van tegenover hoe zien jullie mij eigenlijk? Dan zal ik vertellen
hoe ik jullie zie!
Je kent ze wel, die lollig bedoelde shirts met een hand erop
die naar links of rechts wijst met de begeleidende tekst:I’m with stupid. Een gat in de markt om deze
shirt vandaag de dag op de markt te brengen. Laten we zeggen in de H&M
ofzo, of de C&A of de HEMA. Maakt niet uit, daar waar de dommerikken
komen…dus ook de P.C. Hooftstraat mag er een flink aantal verkopen. Want om nu
een paar duizend euro te betalen voor een paar schoenen…tsja…dan moet je wel
heel dom zijn!
Reden om dit verhaal te schrijven is een videoclip
(Evolution) die ik aan het bekijken was van tsja…ehmm ik denk metal band koRn.
Op het eerste gezicht zou je zeggen dat dit niet de meest intelligente vorm van
muziek is maar het was niet zozeer de muziek die mijn aandacht trok, het was de
video zelf. Een pakkende clip waarin direct in het begin een schokkend feit op
je bord wordt gedeponeerd. Het gemiddelde IQ van mens is aan het dalen!
Jazeker, we worden steeds dommer. Hoe kan dit nu is het eerste dat je denkt
want wij hebben de afgelopen jaren toch de pc uitgevonden, we kunnen
fantastische dingen op het gebied van gezondheid, we kunnen buiten onze eigen
planeet reizen. Maar de grap is juist dat slechts een klein deel van de
mensheid hier daadwerkelijk voor verantwoordelijk is. In dit videoclipje werd
gesteld dat een gezin van ouders met een hoog IQ gemiddeld 1,5 kind krijgen
terwijl gezinnen met een lager IQ veel groter zijn. Dit zijn volgensmij niet
hele schokkende cijfers. Nou, ja ze zijn wel schokkend maar het is bekend dat
dit zo werkt en dat het aandeel domme mensen toeneemt en omdat wij in de loop
der jaren dusdanig geëvolueerd zijn dat wij nauwelijks nog natuurlijke vijanden
hebben, wij veel ziektes al hebben weten te overwinnen blijft de verhouding
scheef groeien. Apart eigenlijk en best freaky dat slimme mensen (en ik reken
mij daar zelf ook maar voor het gemak onder) steeds meer in de minderheid
geraken. Dat er dus nog meer idiotenprogramma’s op tv zullen komen zoals de
Gouden Kooi of Idols of sterrendansen op het ijs en ga zo maar door. Het zal
betekenen dat mensen als Wilders die vreselijke dingen zeggen alleen maar meer
macht zullen krijgen omdat domme mensen Wilders wel kunnen verstaan in
tegenstelling tot de rest van de Haagse elite.
En volgensmij werken domme mensen ook minder althans bij mij
in Schiedam volgensmij wel want nu ik een maand weinig te doen heb in
afwachting van mijn eerste officiële werkdag dacht ik slim te zijn om op
dinsdagmiddag rond half 3 naar de Lidl te gaan. En ik viel gewoon steil
achterover. Of alle domme mensen uit Schiedam waren op dat moment naar de Lidl
gekomen of er zijn er hier gewoon heel erg veel. Toen ik nog in Eindhoven
woonde hoefde ik mij slechts zorgen te maken om buiten de gangbare winkeltijden
een busje bejaarden in de C1000 aan te treffen. Maar om half 3 die
dinsdagmiddag verdubbelde volgensmij het IQ toen ik de Lidl binnen kwam lopen.
Een meisje dat van haar moeder de kassajuffrouw op pad was gestuurd om het
avondeten alvast te kopen. De familie tokkie, zo noem ik ze maar even, at
boerenkool en de dochter van de kassajuffrouw bij de Lidl was blijkbaar niet
het licht zeg maar. Ze had heel trots boerenkool gepakt maar alleen boerenkool
is geen complete maaltijd voor een gezin van ik gok 5 mensen. Pa tokkie twee
bakvissen van dochters en een uit alle poriën puberende jumpstylepuberjongen.
Dus het meiske werd tot 3 maal teruggestuurd door haar moeder om
achtereenvolgens aardappelen, worst en spekjes te halen. Zowel worst en spek
want ma en dochter lustten daar wel pap van.
Ondertussen stond er een rij tot zowat bij het
flesseninleverstation achterin de winkel. Ik stond ergens halverwege. Terwijl
ik werd omvergekegeld door veel teveel kinderen die om half 3 in de Lidl waren,
kon ik eens rustig kijken naar hoe domme mensen boodschappen doen en vooral
afrekenen. Ik heb mij altijd afgevraagd waarom de rijen bij de Lidl of Aldi
altijd veel langer zijn dan bij de AH. Hiervoor zijn volgensmij meerdere
redenen. Allereerst haalt men bij de Lidl of de Aldi veel meer dus moet er ook
mee gescand worden. De gezinnen zijn namelijk groter en dus moet er ook meer
eten in huis zijn. Echter is dat niet de enige factor. Mensen kunnen voor geen
meter hun karretje uitladen en alles normaal en binnen een redelijke tijd op de
loopband leggen. Er wordt met precisie zoveel mogelijk op 1 vierkantenmeter
loopband zoveel mogelijk opgestapeld maar dan wel in een logische volgorde (dat
moet ik ze nageven) maar dit is helaas verspilde moeite en vooral tijd want de
kassamensen pakken toch willekeurig artikelen en het eindigt vervolgens toch
ongeorganiseerd in de winkelwagen die ze dan weer op hun dooie gemak inladen.
Vervolgens moet er betaald worden. Daarvan heb je twee soorten. Mensen die
pinnen….je denkt dat is een lekkere snelle methode om te betalen. Helemaal
omdat je tegenwoordig al je pincode kunt intoetsen voordat alles is gescannend.
Maar deze mensen wachter allemaal tot het eind en gaan dan pinnen alsof ze het
voor het eerst in hun leven doen. Nadat de pincode uit het minuscule brein is
opgerakeld tussen de uitzendtijden van Idols en de Gouden Kooi gelegen denk ik,
wordt deze ingetoetst en staart met vervolgens een uur naar het schermpje
wachtend op….tsja ik heb geen idee…je zou haast denken dat ze naar een film aan
het kijken zijn op dat minuscule schermpje. Of ze proberen het bedrag dat op
het display staat om te zetten in de werkelijke hoeveelheid ze nu echt
bedoelen. Maar goed, deze mensen draaien waarschijnlijk op een 286 pc met Windows
95 erop geïnstalleerd want trager kan het echt niet worden. Als dan eindelijk
het bedrag is geland wordt het groene knopje ingedrukt en mag de volgende.
De volgende persoon met een veel te volle kar wil graag
contant afrekenen. Uit de rechterzak komt een stapeltje losse bankbiljetten,
zoveel geld heb ik als student overigens nog nooit in mijn leven gezien maar
voor deze mensen is het blijkbaar voldoende om het in de broekzak te bewaren.
Maar ik zou zeggen offer 1 van die biljetten op voor een portefeuille waar de
rest van de briefjes in kunnen. Er worden twee flappen van twintig neergelegd,
de briefjes gaan weer terug in de broekzak en de andere hand verdwijnt in de
andere zak waar een luid gerinkel klinkt. De hand komt terug uit de zak gevuld
met een verzameling muntjes en na een functioneel geritsel van een halve minuut
komen die twee euro munten en 40 cent erbij liggen terwijl dit hele proces de
caissière smekend heeft gekeken of de man niet gewoon dat briefje van vijf wil
pakken aangezien de rij inmiddels zigzaggend door de winkel heenloopt en een
uur overwerken in het verschiet lijkt te liggen.
Bij de AH gaat dit eigenlijk nooit zo, mensen leggen alles
snel op de loopband, rekenen snel af en zijn weer weg. Reden voor vertragingen
bij de AH zijn vaker de caissières zelf dan de klanten. Domme mensen komen
blijkbaar ook niet bij de AH want dat gaat allemaal veel te vlug. Terwijl ik
stukje bij beetje opschoof in de rij met mijn kleine beetje boodschap bedacht
ik dit verhaal. Thuisgekomen heb ik gegoogled op dit fenomeen dat de mens
dommer wordt en ik las zelfs dat wetenschappers verwachten dat over 10000 jaar
de mens zal zijn op te delen in twee aparte soorten. De slimme mensen en de
domme. Hoewel een semibioloog aka biomedisch wetenschapper mij vertelde dit
niet mogelijk was aangezien iets pas ene soort is wanneer ze zich niet
kruislings kunnen vermenigvuldigen ofzoiets. Maar volgensmij is dat best wel
mogelijk zelfs nu al zijn er vast zulke domme mensen waar je , hoe dronken je
ook bent, niet op zult klimmen. Dat laat je wel uit je hoofd. Maar goed, ik heb
alvast wel namen voor deze nieuwe menssoorten; de homo Albertus Heijnus en de
homo Lidlis.
Het is eigenlijk onmogelijk om dat te kiezen uit mijn
muziekcollectie van meer dan 18.000 nummers maar toen ik door mijn collectie
aan het zwerven was (waar ik regelmatig in weet te verdwalen) en ik met behulp
van youtube wat filmpjes aan het bekijken was dacht ik ineens mijn meest
favoriete nummer te hebben gevonden. Gewoon het aller aller aller beste nummer
ooit gemaakt… nou ja, volgens mijn eigen mening natuurlijk. Die lijstjes als
de top 2000 zijn allemaal wel leuk en aardig, en bohemian rhapsody is
natuurlijk wel een fantastische plaat maar in mijn persoonlijke lijst staat ie
niet bij de top 6 van Watersteef. Is het eigenlijk wel te doen een favoriete
nummer kiezen…de beste van de beste die je ooit hebt gehoord? Eigenlijk niet
want ik heb natuurlijk niet voor niets een top 6 weten te formeren toen ik
dacht mijn favoriete nummer te hebben gevonden. Maar eigenlijk staat deze top 6
wel een beetje vast…ze zullen er niet zo snel uitvallen en het criterium dat ik
eigenlijk heb gehanteerd is simpelweg de vraag of ik het betreffende nummer
non-stop zou kunnen verdragen…gewoon op de repeat knop en lekker
luisteren.En daar kwam eigenlijk 1
nummer uit die gewoonweg fantastisch is.
Opvallend was wel dat er heel veel rustige nummer
instaan…simpele, pure muziek met een hoog emotioneel gehalte. Bij de meeste
nummers heb ik eigenlijk ook wel (meer dan) eens een traantje mogen wegpinken.
Gewoon omdat op 1 of andere miraculeuze wijze de combinatie van simpele, mooie
muziek, karakteristieke stem en prachtige teksten iets raken. Maar uiteindelijk
zijn de volgende nummers niet door de keuring heen gekomen. Niet omdat ze
slecht zijn, in tegendeel, ze zijn fantastisch maar ze zijn gewoon een beetje
van hetzelfde en weten hetzelfde gevoel los te weken.
Dus geen Acda en de Munnik met ‘Een Spaanse Moslim groet
zijn God’(http://www.youtube.com/watch?v=e14tOGlzNco) met een prachtige
samenzang en pakkende opbouw van het nummer. Ook geen Coldplay met ‘See you soon’ (http://www.youtube.com/watch?v=dsz-EeNZBkI
) zoals gespeeld op de live DVD van een concert in 2003. Voor zo’n grote
menigte zo’n intiem gevoel weten te creëren…een heuse tearjerker! Hetzelfde
geldt eigenlijk voor ‘Amie’ (http://www.youtube.com/watch?v=vPwPkNanHsU )van
Damien Rice. En niet alleen omdat ik de naam Amie zo mooi vind en ik daarom een
verhalen reeks aan haar heb geschonken, maar het is een geweldig nummer dat op
de cd echt geniaal is. Hier komen al voorzichtig wat strijkers om de hoek
kijken die uiteindelijk een link hebben met mijn absolute nummer 1. Deze eer
valt niet toe aan nieuwkomer (in mijn lijst dan) Ernst van der Pasch met
‘Regen’. Dit nummer is zo onbekend dat je gewoon ff z’n cd’tje of dvd’tje moet
kopen dus geen joetjoeb linkje. Ook in dit nummer zijn wat strijkers te horen.
Waar ik eigenlijk het meest van gecharmeerd ben in muziek is het mixen van
muzieksoorten. Een beat, mooie zang en tekst, wat klassieke invloeden.
Prachtig! Zoals 4hero feat. Carinna Andersson met ‘Les Fleur’(http://www.youtube.com/watch?v=nXK60prBI_w),
bij de meesten bekend van de baileys reclame. Dit bedoel ik met mixen van
soorten muziek en niet de tїesto’s die een klassiek nummer met een beatje
eronder uit hun drumpc weten te toveren…ook knap maar niet prachtig! Zet er dan
een prachtige clip bij en je hebt bijna watersteef’s meest favoriete nummer,
want eigenlijk vind ik dit nummer nog iets te dramatisch en bombastisch om echt
geweldig gevonden te worden. Deze eer is weggelegd voor Massice Attack met
‘Unfinished Sympathy’…een perfecte combinatie van beats, strijkers, zang en
tekst. Dit nummer kun je mij gerust 24-uur achter elkaar laten horen. Enjoy!
Sorry, wat zeg je? Kun je dat nog eens herhalen? Huh? Watte?
Iemand een keer verkeerd verstaan is helemaal niet erg, heel gewoon en
menselijk. Je snapt gewoon niet waar het inhoudelijk over gaat, of een geluid
overheerst de stem van je gesprekspartner zodat er ruis optreed. Maar soms
versta je mensen gewoon moeilijk. Sommigen praten onduidelijk, met accent,
moeilijke woorden of juist veel te hippe woorden. Met mensen die je kent valt
dat eigenlijk wel mee. Je bent gewend aan hun stem, aan hun manier van praten
en aan hun intonatie kun je horen hoe de woorden te interpreteren. Maar met
mensen die je net kent kun je nog wel eens moeite hebben deze persoon goed te
verstaan. Althans ik wel.
Ik denk dat dit komt doordat je nog bent gewend bent aan een
persoon zijn ehhm… stemreferentie laat ik het zo maar noemen. Je verstaat niet
precies wat ze zeggen maar je vind de persoon interessant genoeg om er mee
verder te praten dus vraag je beleefd om de zin nog eens te herhalen. Ik
persoonlijk heb wel eens meegemaakt dat ik met het schaamrood op mijn kaken
iemand drie keer dezelfde zin heb laten uitspreken omdat ik echt niet verstond
wat mij werd gezegd. Je zou bijna gaan twijfelen aan je eigen kunnen maar
volgens de oorcheck hoor ik nog steeds
goed dus daar ligt het niet aan. Soms vraag ik mij wel eens af of ik de mensen
waar ik graag mee om ga al vanaf het eerste moment goed kon verstaan? Zou daar
een relatie tussen zitten vraag ik me af. Mensen die elkaar vanaf het begin af
aan goed kunnen verstaan kunnen die het op een later moment beter met elkaar
vinden dan mensen die eerst aan elkaar stem moesten wennen. Of betaald de
inspanning van het wennen aan elkaars stem zich terug in een hechtere band, je
vind de persoon immers belangrijk genoeg om energie te steken in zijn of haar
verhaal.
Wat versta ik eigenlijk onder elkaar verstaan? Soms versta
je wel de precieze woorden die iemand uitspreekt maar wat er precies mee word
bedoeld is een groot raadsel. Hoe dat komt, tsja dat zal dan wel meer
inhoudelijk van aard zijn of onduidelijk geformuleerd. Ik persoonlijk doel meer
op het letterlijk verstaan van alle woorden. Het gaat daarmee om de belangrijke
woorden want of je een ‘de’ of een ‘het’ niet verstaat is nog niet zo erg…je
kent dat wel van die teksten waarvan tussen de eerste en laatste letter van het
woord van alles door elkaar is gehusseld…je kunt nog steeds lezen wat er staat.
Ditzelfde geldt in mijn optiek ook voor spraak, je hoeft niet alles te
verstaan. Een aantal belangrijke woorden zijn echter cruciaal om iemand te
begrijpen.
Maar terwijl ik bovenstaande schrijf begin ik aan mijn eigen
verhaal te twijfelen. Nu ik onlangs zelf door allerlei sollicitatie procedures
ben heengegaan en ter voorbereiding hierop mijzelf heb ingelezen kom je vaak
tegen dat wetenschappelijk is bewezen dat datgene wat je zegt nog geen 10 of 20
procent uitmaakt of je al dan niet aangenomen wordt. Het grootste deel hangt af
van houding, uiterlijk en stemgebruik. Zou het dus zo kunnen zijn dat met het
overbrengen van je boodschap het niet uitmaakt wat je zegt maar meer hoe je het
zegt? Dat inderdaad stemgebruik en houding bijdragen aan de mate waarin iemand
je begrijpt? Dus als ik iemand tot drie keer toe vraag wat hij of zij nu
precies zegt dat dit niet ligt aan mijn eigen gehoor maar aan de houding en het
stemgebruik van deze persoon?
Jawel, ook in 2008 leef ik nog steeds. De jaarwisseling heb
ik ook daadwerkelijk overleefd al dacht een onwillige vuurpijl hier anders over
begin de week. Een geluk dat een vuurpijl geen hoge mate van intelligentie
bezit anders wist hij wel zeker dat hij niet naar links moest afbuigen richting
niemandsland om daar een laag-bij-de-grondse oerknal te veroorzaken. Nee, hij
had zich dan vakkundig gemikt op mij en de rest van de familie. Gelukkig maar
want anders was muziek luisteren niet meer mogelijk geweest en was het enige
nummer dat ik de rest van mijn leven zou moeten horen beperkt geweest tot een
monotone zoem en daar kun je zo moeilijk op jumpen. Daarnaast is een verhaal
typen met stompjes ook niet echt gemakkelijk dus dankzij de domme vuurpijl met
afwijking heb ik de zegen gekregen ook in 2008 voor alweer het vijfde jaar.
Doordat ik (op mijn 23e) nog mijn rijbewijs moet
behalen en vandaag het theorie-examen op het programma stond (met goed gevolg!)
heb ik dit jaar geen bizarre gebeurtenissen mee gemaakt. Voor het eerst sinds
jaren heb ik het nieuwe jaar ingeluid met mijn familie. Ik had er gister nog
kort met mijn zus over dat sinds zij moeder is geworden en ik oom!!!! Dat onze
familie dichterbij elkaar is gekomen dan ooit. Vreemd toch eigenlijk dat een toch
al hecht gezin ineens nog hechter wordt wanneer zich uitbreid. Een compliment
aan mijn zus dat zij naast het ter wereld brengen van twee fantastische mannen
ook nog eens een nog hechtere familieband heeft weten te smeden.
Maar goed, geen groot feest tot aan de eerste zonsopgang van
2008 maar netjes op tijd naar bed om uitgerust in het theorielokaal plaats te
kunnen nemen. Ik had het in mijn eigen kerst gedicht al geschreven 2007 was
eigenlijk een beetje vreemd jaar. Nog steeds had ik geen rijbewijs, geen
theorie, geen diploma en geen…… ow wacht even…voordat ik het laatste opschrijf
even voor de duidelijkheid. Ik schrijf graag gedichtjes en eigenlijk ook altijd
wel als er cadeautjes aan te pas komen in familiekring. Dit jaar geen extreem
lange gedichten met Sinterklaasrijm-techniek (aabbcc etc.) maar complexe
gedichten (ababcdcd etc) waarin de eerste letter van elke regel ook nog eens
een woord, zin of wens vormden. En omdat ik het niet eerlijk vond van mijzelf
mijn familie belachelijk te maken heb ik ook een gedicht voor mijzelf gemaakt
want van een beetje zelfspot op z’n tijd ben ik niet vies.
Maar ik moest nog een zin afmaken, in 2007 aan allerlei
dingen begonnen maar nog geen van deze dingen ook daadwerkelijk afgerond. Zoals
ik al zei, dat auto rijden schoot niet echt op, alsmede dat afstuderen is net
niet afgerond voor 2007 maar 2007 heeft ook niet de liefde van mijn leven
gebracht. Niet dat ik deze in 2007 moest vinden maar zoals ik vorig jaar (of
eigenlijk de afgelopen jaren) veelvuldig heb geschreven en gedicht over een in
mijn ogen ‘difficult crush’ heb ik nooit echt stappen ondernomen hier
duidelijkheid in te verschaffen…voor mijzelf dan. Dus ook die last heb ik
meegesleurd het nieuwe jaar in, in de hoop dat ik dit jaar dingen echt ga
afronden. Maar de hopeloze romanticus in mij, want ik ben echt een romantisch
persoon al gedraag ik mij niet altijd zo, ik zie toch echt vaak mooie dingen in
alles waar in dan even kort bij wegzwijmel. Die hopeloze romanticus wierp mij
weer terug in dat vertrouwde, onzekere gevoel van die interne strijd tussen
mijn hart en tsja, wat eigenlijk? Een strijd tussen wat mijn hart voelt bij de
gedachte en de angst die waarschijnlijk ergens naast de ratio in mijn brein
nestelt. Een traan biggelde over mijn wang, een kleintje maar en met een traan
overdrijf ik eigenlijk mateloos want het waren in werkelijkheid gewoon vochtige
ogen aangewakkerd door prachtige muziek en een tekst die de vinger op die plek
legde waar de strijd in mij zich afspeelt. Ze stond al in mijn top 20 van 2007
(zie vorige blog) maar weet koud en wel in het nieuwe jaar wederom een plekje
in mijn hart te veroveren. Een vertrouwd 2007 gevoel terwijl 2008 alle reden
geeft om allerlei andere, mooiere, gevoelens te voelen. Nog heel even 2007
dan….
