Wouw, wat was ik trots. Niet alleen was ik trots op mijzelf
omdat ik voor het eerst in mijn leven een luier heb weten te verschonen met
succes wel te verstaan. Maar ik was ook apetrots in de functie van oom. Ik had
nooit gedacht dat ik ook maar iets met baby’s zou kunnen hebben, maar mijn twee
neefjes zijn fantastisch. Ze zijn stoer (nu al!), lief en toen ik ze na het
verschonen oppakte kwam er zelfs een heuse glimlach op hun gezicht. Ik weet
niet of ze bewust waren van het feit dat ze aan het glimlachen waren maar op
dat moment was ik zo ongelofelijk trots. 
Waarop weet ik eigenlijk niet eens, op het feit dat ik zonder fouten heb
voorzien van een nieuwe pamper of op die (onbewuste) glimlach die ik als gevolg
hiervan wellicht had verdiend of gewoon simpelweg trots te zijn op het feit dat
ik, watersteef, zich oom mag noemen van deze twee kanjers. Luiers verschonen,
flesjes klaarmaken, de fles geven….noem het maar op stapje voor stapje raakt
oom watersteef bedreven in het oomschap. En terwijl ik mijn jongste neefie op
schoot zijn zoveelste fles voeding van de dag gaf kwamen ik met mijn zussen tot
een interessante bevinding.

Momenteel ben ik helemaal into het ‘boeken lezen’, ook
vandaag weer een nieuw boek binnengekregen. Ik lees eigenlijk geen romans, daar
heb ik niet zoveel mee. Ik moet wel iets hebben met het boek waar ik tijd aan
besteed. Ik word er bloednerveus van als ik nutteloos mijn tijd aan het verdoen
ben en bij het idee Harry Potter te moeten lezen word ik dus bloednerveus. Daar
leer je niets van natuurlijk en dan vind ik het niet leuk om het te lezen. Niet
dat ik het niet heb geprobeerd maar elke keer als ik een boek lees zonder enig
praktisch nut dan voel ik me echt vervelend als ik het boek uit heb. Een gevoel
van: ‘Ja leuk…en nu?’ Net als mijn zus heb 
ik ook niet genoeg aan 1 boek. Nee, momenteel lees ik 3 boeken
tegelijkertijd en daar heb ik geen problemen mee. Een boek over het menselijk
brein, over organisatiepsychologie en een populair wetenschappelijk boek
genaamd ‘De kloten van de engel’.  Welk
boek ik lees hangt af van de ‘mood’ waarin ik verkeer maar zodra ik een van de
boeken pak weet ik direct waar het over ging en waar ik was gebleven.  In het laatst genoemde boek welke een
verzameling is van allerlei interessante verhalen over overeenkomsten tussen
menselijk en dierlijk gedrag, kwam ik een verhaal tegen over het gedrag van
kemphanen en mensen die uitgaan. Nu zal ik niet uitweiden over dit verhaal wat
werkelijk waar fascinerend is en absoluut een reden het boek aan te schaffen
maar waar ik naartoe wil is uitgaan. Want naar het nu blijkt is het feestgedrag
van met name studenten te verklaren. De overheid roept moord en brand over het
alcoholgebruik van jongeren terwijl hen eigenlijk geen blaam treft het is
gewoon aangeleerd.

Terwijl ik daar zat met mijn neefje op mijn schoot met een
fles in zijn mond werd ik geïnstrueerd in mogelijke scenario’s die zich konden
voordoen tijdens dit voedingsritueel. Deze scenario’s komen toch sterk overeen
met het drink gedrag van jongeren. Of eigenlijk universeel gedrag. In het begin
heb je het idee dat die fles gewoon lek is, met een noodgang verdwijnt de melk
in het kleine manneke maar naarmate de bodem in zicht komt neemt het tempo af. Als
ik aan het stappen ben vertoon ik een soortgelijk beeld, aan het begin van de
avond lijkt het bier niet aan te sleten te zijn maar naarmate de avond/nacht
vordert neemt het tempo dusdanig af dat ik op een gegeven moment een blik in
mijn glas moet werpen en met een diepe zucht  het laatste slokje van mijn laatste biertje
naar binnen giet. Het kan voorkomen dat mijn neefje zijn ogen groter waren dan
zijn maag waardoor zoals dat schijnt te heten ‘een mondje terug’ kunnen geven
want ik een uitermate beschaafd woord vind voor kotsen nadat je veel teveel
hebt gedronken. Nog een overeenkomst is de hoeveelheid vocht die word
afgescheiden maar waar wij jongeren onze behoeftes moeten doen in ranzige
toiletten met zeiknatte vloeren en niet uitnodigende wasbak. Mijn neefjes
hebben het voordeel dat zij gewoon alle kunnen laten lopen, als ze moeten gaan
ze gewoon en daar komt nog eens bij dat ze ook nog worden! verschoond. Ideaal
lijkt mij dat, gewoon door dansen en sjansen zonder dit te hoeven onderbreken
om tussen de mensen doorroeiend een plekje in de rij voor het toilet te moeten
veroveren. En terwijl wij met z’n drieën over dit bijzondere fenomeen zaten te
filosoferen lieten mijn neefjes wat boertjes los waar vervolgens enthousiast op
werd gereageerd. Nu hoeft ik dat niet meer te proberen want dan kan ik denk ik
een klap voor mijn kop verwachten van mijn moeder…gelukkig heb ik nu een
weerwoord: Jong geleerd mamma, door jou!