Goh, je moet hier eens een stukje over schrijven. Of, je
gaat er toch wel iets over op je site schrijven hè? Verzoekjes, stille hints
etc. etc. Al zolang ik schrijf krijg ik van allemaal mensen (goedbedoelde)
adviezen waarover ik toch écht eens zou moeten schrijven. Heel leuk en aardig
allemaal en ik voel mij zeer vereerd dat mensen het mij toevertrouwen dat ik
een verhaal mag schrijven over een gebeurtenis waar zij bij waren, en als het
kan ook nog een beetje leuk graag. Maar zo werkt het niet bij mij. Mijn
computer staat vol met halve, tenenkrommend slechte verhalen over
gebeurtenissen waar ik beslist iets over moest schrijven. Nu zijn de dingen die
ik wel publiceer nu ook niet altijd van even goede kwaliteit maar het zijn wel
zaken waarover ik iets wilde schrijven. Laat het voor eens en altijd duidelijk
zijn….ik schrijf graag iets over bijzondere gebeurtenissen maar ik schrijf niet
op commando!

Doe gerust suggesties maar stel geen verwachtingen…wees niet
al te specifiek en bovenal wees niet verbaasd dat er geen verhaaltje komt. Ik
geloof er namelijk heilig in dat een goed verhaal in 1 keer op papier staat,
gewoon in een paar minuten staat er een halve pagina die direct uit mijn
verknipte brein komen rollen. Ik lees verhalen ook bewust niet terug,
controleer ze niet op spelfouten of kromme zinnen. Want je hoeft mij niet te
vertellen dat sommige zinnen niet leesbaar zijn maar het is gewoon precies
zoals ik wil dat het op papier staat. Precies zoals ik het gezegd zou hebben.
Waar ik vroeger dacht dat verkoudheid een middel was om de dingen die ik niet
meer hoefde te onthouden kwijt te raken, geloof ik dat mijn schrijfsels gewoon
antiperistaltische bewegingen zijn van mijn brein. Er zit dan blijkbaar iets in
mijn hoofd dat er niet in hoort, dat niet word geaccepteerd en dat er met
overweldigend kabaal uitkomt. En geloof mij….het lucht echt op. Mentaal
braaksel met als doel jullie een beetje te vermaken. Want zeg nou zelf…het is
toch fantastisch om te zien hoe iemand anders over zijn nek gaat terwijl jij
lekker op een afstandje met een pilsje in je hand alles binnen weet te houden.
Voordeel voor mij is dat ik mij daarna en met name de volgende ochtend
kiplekker voel en jullie met opgekropte sjit opgescheept zitten.

Maar schrijven op commando is dus geen optie. Want als je
helemaal niet hoeft over te geven dan heeft het geen zin om je vinger in je
keel te steken. Sterker nog, het is niet eens prettig. Daarom publiceer ik
alleen een verhaal als ik ook daadwerkelijk mentaal moet brokkelen. En om nog
een stap verder te gaan, een suggestie van iemand anders om over iets te
schrijven is alsof diegene met zijn vinger in jouw keel verdwijnt om jou te
laten kotsen met als doel dat hijzelf zich beter gaat voelen. Waar is de logica
van dat? Dat is gewoon ranzig, ongepast en eigen vreselijk brutaal. Dus een tip
voor de toekomst, werp voorzichtig een balletje op als je wilt dat ik over iets
een verhaaltje of gedichtje maakt. Wek dus de suggestie dat het voor mij
wellicht zal opluchten als ik over mijn nek zal gaan maar alsjeblieft ik smeek
het jullie….steek nooit meer je vinger in mijn keel! Dat geeft zo’n rotzooi!

Op mijn toilet is het al maanden lang zomer. Nu ik deze zin
opschrijf vind ik hem nog leuker dan toen ik hem bedacht want wees niet
ongerust, hoewel ik niet kan ruiken weet ik zeker dat het er niet ruikt naar de
zomer. Maar het is op mijn toilet al een half jaar lang zomer. De eerste helft
van het jaar heb ik naar die specifieke maand uitgekeken en sindsdien is er
geen maand meer voorbij gegaan. De tijd staat gewoon stil op mijn toilet.
Allereerst omdat het tijdloos in ingericht, voor zover je een hok waar je met
je knieën tegen de deur aan zit tijdens het poepen, in kunt richten. En
daarnaast omdat de kalender (want dat hadden jullie hopelijk inmiddels wel
gegokt)gewoon permanent op dezelfde maand staat….juli! Waarom deze maand? Nou,
omdat die maand toevallig de knapste vrouw van de hele kalender afbeeld. Niets
vreemds aan…heel mannelijk lijkt me. Al is de beslissing om deze vrouw op het
toilet te hangen niet over 1 nacht ijs gegaan. Want waar hang je een kalender
met mooie vrouwen? Niet op je slaapkamer want dat is een beetje dubieus
natuurlijk, ook niet boven je bureau want dat leidt zo af en al helemaal niet
boven de eettafel want koud eten is niet zo lekker. Dus wat is een betere plek
dan het toilet. Bij gebrek aan een verjaardagskalender, verjaardagen doen me
toch niet zoveel en vergeet ik toch altijd, dus waarom dan een kalender op z’n
Hollands op het toilet hangen? Neen, deze dame heeft de twijfelachtige eer mij
te vergezellen tijdens mijn toiletbezoek. Toen ik vanavond wederom op het
toilet was, tsja zelfs ik ga naar het toilet, kreeg ik ineens een flashback.
Maar niet voordat ik nog even deze grap er tussen prop die me te binnen schoot.
Want zoals Youp van ’t Hek ooit zei: ‘Mooie vrouwen poepen niet, dus als jouw
vrouw poept dan weet je genoeg.’, zo dacht ik deze mooie vrouw toch maar in de
gelegenheid te stellen deze bijzondere locatie te bezichtigen. Je moet toch
alles gezien hebben in je leven….laten we het maar een try before you die-tje
noemen.

Maar wat mij te binnen flashbackte was mijn gedicht op
locatie dat ik afgelopen vrijdag heb afgeleverd. In het huis van Ikbenhetismij
(u allen bekend neem ik aan!) is het toilet naast de traditionele pot en wc-rol-houder
met rol, voorzien van een behang van boomerang ansichtkaarten(als je niet weet
wat dat zijn ga daar gewoon eens langs en je bent direct bij). Verder is er
aanwezig een door de kaarten onvindbare lichtknop, zodat je een soort mission
impossible moet volbrengen door met hoge nood voelend langs de muur de
lichtknop te vinden. Maar dat is nog niet eens het leukste van dat kleinste
kamertje. Er bevindt zich in dat toilet namelijk een krijtbord. Fantastisch! En
ware het niet dat ik (net als de vorige keren dat ik daar was geweest) daarop
een gedichtje heb geschreven. Op de avond dat ik Utrecht (letterlijk) onveilig
zou maken met een delegatie ‘crazy’ stiletto’s vond ik mijzelf zittend op de
toiletpot peinzend een gedichte eruit proberen te drukken. Het resultaat? Nou,
ik ben er aardig trots op….ik hoop trouwens dat ik de woorden helemaal goed heb
onthouden maar ik denk dat ik anders vast wel zal worden gecorrigeerd door
Ikbenhetismij, huisgenoten of een van de aanwezige ‘crazy’ stiletto’s.

Teveel prikkels

Al die kaarten

Het is eigenlijk niet
goed

Kijkend naar al die
vrouwen en bikkels

Word ik vreselijk
afgeleid

Terwijl ik eigenlijk
op de pot mikken moet

Sorry Watersteef

En terwijl ik voor mijn eigen pot stond te kijken naar mijn
juli-meisje denken aan dat gedicht voelde ik gespetter op mijn been…….gadverdamme!